ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

ต้วนหยวนเจ๋อลอบเดาะลิ้น ใบหน้าของฝ่ายนั้นซีดเผือด ร่างที่อยู่ใต้เครื่องแบบขุนนางดูผอมบาง ตอนนี้ยังมีเค้าความเป็นเด็กให้เห็น น่ากลัวว่าในภายภาคหน้า…จะต้องเป็นที่หมายตาของพวกนิยมเพศเดียวกันในราชสำนักอย่างแน่นอน เขาชายตามองไปทางเนี่ยชังหมิง

“ตอนบ่ายเจ้าก็เจอเขาแล้วไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มอีกคนเข้าใจสายตาเขา จึงทำเสียงดุ

“ตอนบ่ายข้าแค่เห็นเจ้าอุ้มเขา ไม่ทันมองให้ชัดว่าเขาหน้าตาอย่างไร” เขาเถียงกลับ ก่อนจะพูดต่อหน้าเครียด “ข้าส่งตัวเซ่าหยวนเจี๋ยไปที่จวนใต้เท้าจางแล้ว ใต้เท้าเชิญพวกเราเข้าวังหลวงไปด้วยกันในเช้าวันพรุ่งนี้”

“แล้วมีปัญหาอะไรเล่า”

ต้วนหยวนเจ๋อฉุนกึกขึ้นมาเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามยิ้มบางๆ ตามเคย จากนั้นก็โพล่งออกไปแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง “ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก! หากเซ่าหยวนเจี๋ยคนนั้นรู้วิชาอายุวัฒนะจริงก็ประเสริฐยิ่งนัก องค์จักรพรรดิจะได้อายุยืนยาวเป็นร้อยปี ต้าหมิงยืนยงไม่มีวันเสื่อมสลาย!” ว่าแล้วก็ซัดฝ่ามือใส่โต๊ะด้วยความโมโห แต่เหลือบเห็นถานอู่ฟูขมวดคิ้วได้จากทางหางตาเสียก่อน พอนึกได้ว่าเด็กคนนี้เป็นเพียงบัณฑิต ก็เปลี่ยนทิศทางซัดฝ่ามือเข้าใส่เสาแทน รอยฝ่ามือปรากฏขึ้นบนเสากลมทันตา เขาคำรามเบาๆ อย่างหงุดหงิด “ทำให้เจ้าตกใจเสียแล้วอู่ฟู”

“นั่นสิ ท้องข้าขวัญหนีหมดแล้ว” นางตอบหน้าตาย

“ท้อง?”

“ข้าหิว หิวมากๆ ด้วย” นางบอกตามตรง แล้วหันไปมองเนี่ยชังหมิงตาละห้อยอย่างน่าสงสาร “พี่ใหญ่ ข้าใช้ค่าเดินทางไปจนหมดแล้ว เบี้ยหวัดก็ยังไม่ได้ ในเมื่อพวกเราเป็นพี่น้องกัน ก็ไม่ควรเห็นเป็นคนอื่นคนไกล นับแต่นี้ข้าไม่ต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ไม่ต้องควักเงินซื้อของกินเล่น ก็มีของมาให้กินให้ดื่มถึงปากแล้วใช่หรือไม่”

“พี่น้อง? พวกเจ้าเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันหรือ” ต้วนหยวนเจ๋อที่โทสะลดลงกว่าครึ่งเอ่ยถามอย่างตกใจ

“มีสิ่งนี้เป็นเครื่องยืนยัน” เนี่ยชังหมิงยังไม่ทันได้ร้องห้าม นางก็พับแขนเสื้อขึ้นสองทบ อวดผ้าพันแผลเปื้อนเลือดบนข้อมือ

“เจ้าได้รับบาดเจ็บอะไรกับพี่ชังหมิงด้วย…อ๊ะ อ๋อ…” เหลือบไปเห็นผ้าพันแผลแบบเดียวกันบนข้อมือเนี่ยชังหมิงด้วยความตาไว ต้วนหยวนเจ๋ออ้าปากหวอ พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

หากบอกว่าเขาเป็นศูนย์รวมและแหล่งกระจายข่าว ข่าวทั้งหมดในมือเขาสามารถนำไปเขียนหนังสือได้หนึ่งเล่ม ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งที่ประสบพบเจอในวันนี้จะต้องเป็นข่าวใหญ่ที่สั่นสะเทือนที่สุดในหนังสือเล่มดังกล่าว

เท่าที่เขารู้ แม้เนี่ยชังหมิงจะอารมณ์เย็นเป็นเลิศ แต่ก็ไม่เคยเห็นไปสาบานเป็นพี่น้องกับขุนนางใหญ่ในราชสำนักเลยสักคน กระทั่งตัวเขาก็ยังต้องทึกทักว่าเป็น ‘สหายสนิท’ เอง เรื่องจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานนั้นไม่ต้องพูดถึง…

เขาเหลือบมองดวงหน้าอ่อนใสของถานอู่ฟูแล้วโพล่งขึ้น “อย่าบอกนะว่า…อู่ฟูได้รับบาดเจ็บ พี่ชังหมิงเห็นแล้วทนมองไม่ได้ ก็เลย…”

“พูดจาส่งเดช!” เนี่ยชังหมิงเอ็ดยิ้มๆ ไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ “เจ้ามีงานสำคัญรอให้ทำอยู่ หากจับจอมโจรเมืองหลวงเย้ยกฎหมายพวกนั้นไม่ได้ ทั้งเจ้าและข้าจะรับโทษกันไม่ไหว”

ต้วนหยวนเจ๋อแค่นเสียงหึขึ้นจมูก แล้วมองไปทางถานอู่ฟูที่ทำหน้าเหลอหลาพลางพูดขึ้นว่า “เคราะห์ดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร ไอ้จอมโจรเมืองหลวงพวกนั้นมันอำมหิตจริงๆ ถึงขนาดจะทำร้ายเจ้าที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ได้ หากไม่เพราะพี่ชังหมิงไปช่วยเจ้าไว้อย่างทันท่วงที มิต้องมีผู้บริสุทธิ์ถูกคร่าชีวิตไปอีกคนหรือ”