ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

เท่าที่เก็บบทสนทนาของทั้งคู่มาปะติดปะต่อก็พอเดาได้ว่าเนี่ยชังหมิงอธิบายให้คนนอกฟังอย่างไร ที่แท้เขาก็ไม่ไว้ใจกระทั่งต้วนหยวนเจ๋อ เหลือเชื่อจริงๆ ที่บุรุษเช่นนี้ยอมไว้ชีวิตนาง

ทว่านี่ไม่ใช่เรื่องดี นางต้องคิดหาวิธีทำให้เขาไว้ใจให้ได้ ไม่เช่นนั้นวันดีคืนร้ายอาจถูกเขาเล่นงานถึงตายโดยไม่รู้ตัว

“อู่ฟู เจ้าเป็นอะไร” เนี่ยชังหมิงสบตานาง คล้ายกำลังสังเกตว่านางจะตอบกลับมาอย่างไร

หญิงสาวพูดยิ้มๆ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา “พี่ใหญ่ ข้าตกใจมากจริงๆ โชคดีที่ได้ท่านมาช่วยไว้ ในเมื่อช่วยชีวิตข้าแล้ว ก็ช่วยท้องข้าไปพร้อมกันทีเถิด ขอเพียงหาของให้ข้ากิน ข้าจะไม่เอาใจออกห่างท่านไปชั่วชีวิต”

เขายิ้มละไม “ช่างมักน้อยเหลือเกินนะ” ยิ่งเป็นคนมักน้อยเท่าไรก็ยิ่งควบคุมยากเท่านั้น

“นั่นเพราะพี่ใหญ่ยังไม่รู้ว่าข้าเลือกกินแค่ไหนน่ะสิ คนที่เลี้ยงข้าไหวมีไม่มากหรอก”

ดังนั้นเจ้าจึงเลือกข้า? เขาถามด้วยสายตา

ถานอู่ฟูยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มแหยเอามือกุมท้องคู้ตัวงอ

“หิวเหลือเกิน…” อดข้าวตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ ทั้งยังผ่านความเป็นความตายมาอีก ยิ่งหมดแรงเข้าไปใหญ่

“หิวหรือ ได้ๆ ข้าจะสั่งให้คนไปทำมาให้เดี๋ยวนี้” สิ่งที่ต้วนหยวนเจ๋อทนมองไม่ไหวที่สุดก็คือเด็กผอมๆ ต้องทนหิวนี่ล่ะ

“ข้าไม่กินบะหมี่หยางชุน ที่ไม่ใส่เครื่อง ไม่กินหมั่นโถวจืดๆ ไม่เอาอาหารเย็นชืด ไม่กินข้าวที่ไม่มีกับ ขอบคุณมากต้วนเจวี๋ยเหยีย” นางกล่าว

ต้วนหยวนเจ๋อผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอุทาน “เลือกกินจริงๆ หากมีแต่ข้าวเปล่ากับบะหมี่เปล่าอย่างละชาม เจ้าไม่หิวตายหรือ”

นางยิ้มกว้างแล้วถอนหายใจ “เช่นนั้นก็ปล่อยให้ข้าหิวตายเถิด ใครให้ท่านพ่อท่านแม่มีลูกร่างกายอย่างข้าเล่า เห็นหรือไม่ ข้ามีจุดอ่อนมากมาย ขอเพียงจับข้าอดอาหารให้หิวติดๆ กันสามสี่มื้อ ข้าก็ไปเฝ้าพญายมเองแล้ว” พูดพลางมองไปทางเนี่ยชังหมิง คล้ายกำลังบอกว่าตนเปิดเผยจุดอ่อนให้เขาเห็นหมดแล้ว ขอให้เขาสบายใจได้

ทว่าชายหนุ่มยังคงยิ้มเหมือนเก่า ยิ้มเสียจนหน้าเป็นริ้วก็ยังไม่ให้คำตอบชัดเจนแก่นาง

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 16 ส.ค. 62)