ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

จากนั้นบ่าวในจวนก็พาถานอู่ฟูเดินออกมา นางยิ้มระรื่นคำนับใต้เท้าจาง

“ใต้เท้า พ่อครัวในจวนของท่านรสมือชั้นหนึ่งจริงๆ ทำเอาผู้น้อยแทบไม่อยากลุกจากโต๊ะ อยากจะอยู่ที่นี่ไปเลยด้วยซ้ำ…อ้าว เจวี๋ยเหยียทั้งสองก็อยู่ด้วยหรือ”

เนี่ยชังหมิงถามนางผ่านรอยยิ้ม

“ใต้เท้าถานไม่พักรักษาตัวอยู่ในจวน แสดงว่าร่างกายดีขึ้นแล้วอย่างนั้นสิ” มือที่แนบอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนท่อนแขนใต้แขนเสื้อ นึกโมโหความโง่งมของตัวเอง

“ยังรู้สึกไม่สบายอยู่นิดหน่อย” นางยิ้มเสแสร้ง “แต่โชคดีใต้เท้าจางเชิญข้ามาชิมอาหารอร่อยๆ ที่จวน ท่านก็รู้นี่ว่าข้ามันตะกละแต่เลือกกิน อยู่ในคฤหาสน์สกุลเนี่ยแม้แต่ของกินเล่นยังต้องจ่ายเงิน ไม่ให้อารมณ์เสียได้หรือ”

“ไม่ต้องอารมณ์เสีย…ไม่ต้องอารมณ์เสีย หากเจ้าชอบกิน ก็เชิญมาที่นี่ได้ทุกเวลา” ใต้เท้าจางยิ้มจนตาหยี ตอนเข้าเฝ้าเบื้องพระพักตร์ในวันนั้น ตนเห็นฉางอู่ฟูแค่ไกลๆ มองหน้าไม่ถนัด รู้แต่ว่าทั่นฮวาคนใหม่ช่างขี้ตื่นสิ้นดี วันนี้มาเห็นชัดๆ ถึงเพิ่งรู้ว่าหน้าตางามล้ำ ทำเอาเขากระสันใจสุดทน

เขาเคยเลี้ยงเด็กหนุ่มมาก่อน ถานอู่ฟูนั้นเป็นหนุ่มน้อย เสียดายที่เป็นขุนนาง ไม่เช่นนั้นก็อยากเอามาเป็นของตัวเองจริงๆ

“ขอบคุณใต้เท้า” นางยิ้มซุกซนพลางใช้หางตาเหลือบมองใบหน้าเรียบเฉยของเนี่ยชังหมิง “ผู้น้อยมีจุดอ่อนตรงเป็นคนตะกละนี่ล่ะ ที่ใดมีของอร่อยก็ไปที่นั่น”

เนี่ยชังหมิงกัดฟันกรอดจนเลือดไหลซิบ เพิ่งตระหนักตอนนี้เองว่าการรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้านั้นยากเย็นเพียงไร

“ใต้เท้าถาน เมื่อคืนเจ้า…ไปเจอจอมโจรเมืองหลวงเข้าได้อย่างไร” เซ่าหยวนเจี๋ยถามแทรกขึ้นมาพลางปรายตามองดวงตาที่ดูคุ้นของเนี่ยชังหมิงอีกครั้ง

ถานอู่ฟูทำไหล่ห่อ รอยยิ้มหดหาย “พูดถึงเรื่องเมื่อคืน…ยังตกใจไม่หายจริงๆ ข้าไม่สบาย เนี่ยเจวี๋ยเหยียใจดีพาไปส่งกลับจวน ปรากฏว่าเจอโจรชั่วเข้ากลางทาง มันจับตัวข้าไป โชคดีภายหลังเนี่ยเจวี๋ยเหยียตามมาช่วย หาไม่ป่านนี้ข้าคงไม่มีชีวิตรอดแล้ว”

“แล้วท่านเห็นหน้าค่าตาโจรถ่อยนั่นชัดหรือไม่”

“มันใช้ผ้าคลุมหน้า จึงมองไม่เห็น”

“รูปร่างเล่า”

“รูปร่างคล้ายเนี่ยเจวี๋ยเหยียยิ่งนัก หากไม่เพราะทั้งสองต่อสู้กันหลายกระบวนท่า ข้าคงนึกว่าเป็นคนคนเดียวกันไปแล้ว” นางตอบด้วยท่าทีซื่อๆ

“หือ?” เซ่าหยวนเจี๋ยกับใต้เท้าจางหันไปสบตากัน ฝ่ายหลังเหมือนจะบอกว่าเขาคิดมากเกินไป “เช่นนั้นแผลของเจ้า…”

“ถูกมีดสั้นฟันเข้าน่ะขอรับ” พอพูดถึงแผล นางก็แกะผ้าพันออกด้วยสีหน้าพรั่นพรึง รอยแผลเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ๆ และใส่ยาได้ไม่นาน ยังมีเลือดซึมออกมาได้ง่าย นางชูข้อมือขึ้นสูงแล้วถอนหายใจ “เนี่ยเจวี๋ยเหยียเองก็ได้แผลเหมือนกัน เพราะตอนไอ้โจรถ่อยมันจะทำร้ายข้า เนี่ยเจวี๋ยเหยียเข้ามาปกป้องข้าจนบาดเจ็บเสียเอง…” น้ำตาใสๆ เอ่อคลอเบ้าเมื่อพูดมาถึงตรงนี้

“ยะ…อย่าร้องน่า…” ใต้เท้าจางโพล่งขึ้น เพราะทนมองเด็กหนุ่มบอบบางน้ำตารื้นไม่ไหว