ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

เขาหันไปมอง พบว่าในกลุ่มสหายร่วมงานที่ยืนกระจัดกระจายหน้าประตูซีหวา ใครคนหนึ่งกำลังมองมาทางนี้เช่นกัน เป็นเซ่าหยวนเจี๋ยที่ได้รับความไว้วางพระทัยอย่างสูงจากจักรพรรดินั่นเอง

“หากข้ายังปฏิเสธอีกก็เท่ากับไม่ไว้หน้าใต้เท้าถาน เชิญขึ้นมาเถิด” เนี่ยชังหมิงพูดปุบปับพร้อมเปิดประตูรถให้ ลังเลอยู่สักพักเขาก็พูดเบาๆ กับถานอู่ฟูก่อนที่ถานเสี่ยนย่าจะก้าวขึ้นมา “ขออภัยที่ล่วงเกิน”

ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปหาหญิงสาว เว้นที่ที่นั่งอยู่เมื่อครู่ให้ถานเสี่ยนย่า

“พี่ใหญ่มัดใจคนเก่งจริงๆ ไม่ตกหล่นแม้แต่คนเดียว” นางหาว ท่าทางจะไม่ได้ยินคำขอขมาเมื่อครู่ของเขา

“ข้าทำเพื่อเจ้าหรอกนะ อดทนหน่อย กลับไปค่อยนอน” เขากระซิบข้างหูนางเบาๆ

หญิงสาวส่งเสียงงัวเงีย พอถานเสี่ยนย่าก้าวขึ้นมาอีกคน รถม้าก็แคบไปถนัดใจ เขาขายาวแขนยาว จึงไปโดนมือทั้งสองข้างของถานอู่ฟูโดยไม่ได้ตั้งใจ และทำท่าจะอุทานว่ามือนางเย็นเหลือเกิน

แต่แล้วเนี่ยชังหมิงก็ปัดมือนางออกแบบไม่ให้ตั้งตัว เพื่อจะได้ไม่ถูกเขาสัมผัส

“เจ็บนะ” ขนตาหนาเป็นแพของนางขยับเบาๆ คิ้วขมวดเข้าหากัน

เนี่ยชังหมิงยิ้มบาง “ห่มผ้าเสียให้เรียบร้อย อย่าให้มือเท้าโผล่ออกมา เดี๋ยวก็หนาวหรอก”

ถานเสี่ยนย่าใจเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ เขาประสานสายตาเข้ากับเนี่ยชังหมิง ขยับริมฝีปากอยู่ชั่วครู่ถึงหาคำพูดเจอ “ในเมื่อถานอู่ฟูหนาว เช่นนั้น…เช่นนั้นข้าเอาม่านหน้าต่างลงแล้วกัน…”

“ไม่ต้อง ใต้เท้าถาน อากาศในรถไม่ถ่ายเท” เนี่ยชังหมิงห้ามอย่างสุภาพ

“อ้อ…ขอรับ…” ทั้งคู่ไม่ได้ทำอะไรผิดปกติเลยแท้ๆ แต่ถานเสี่ยนย่าก็ยังหน้าแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้จะเอาสายตาไปวางไว้ตรงไหนดี สุดท้ายก็ถามด้วยเสียงอันดัง “ได้ยินว่าปีก่อนเจวี๋ยเหยียถวายรายงานขอให้เสริมกำลังกองทัพป้องกันชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้อย่างนั้นหรือ”

ถานเสี่ยนย่ากระแอมสองที แล้วเห็นถานอู่ฟูที่หลับตานอนสะดุ้งเบาๆ เขาลองกระแอมอีกที ถานอู่ฟูก็สะดุ้งอีก แต่ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา เห็นแล้วพลันนึกถึงแมวที่ฮูหยินของเขาเลี้ยงไว้ในบ้าน ช่าง…ตลกดีเหลือเกิน

“ชาวบ้านแถบชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้มีความเป็นอยู่แร้นแค้นฝืดเคือง การมีกองกำลังของราชสำนักปกป้องช่วยข่มขวัญพวกโจรสลัดวอโค่ว* ได้ไม่มากก็น้อย น่าเสียดายที่รายงานของข้าถูกตีกลับมา”

คำตอบของเนี่ยชังหมิงดึงสติถานเสี่ยนย่ากลับมาชั่วขณะ “อย่างนี้นี่เอง” เขายิ้มเก้อๆ แล้วเบนสายตาไปหาใบหน้ายามหลับใหลของถานอู่ฟูอีกครั้ง ก่อนจะกระแอมใหม่ นางขยับตัวเล็กน้อยตามคาด

“อู่ฟู อย่าหลับสิ” ดูเหมือนเนี่ยชังหมิงจะสังเกตเห็นสายตาผิดปกติของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาทเขย่าตัวปลุกนาง จึงเอื้อมมือผ่านร่างแบบบางไปหยิบกล่องฉวนเหอมาแทน “อ้าปาก”

“อือ…”

“อู่ฟู”

กลีบปากสีชมพูเผยอออกเล็กน้อย เนี่ยชังหมิงป้อนวุ้นพุทราเปรี้ยวให้กิน นางทำหน้าย่น ลืมตาโพลง หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง