ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

“เปรี้ยวนัก!”

“เปรี้ยวสิดี ช่วยเรียกน้ำย่อย เพิ่มความกระปรี้กระเปร่าได้อีกด้วย” นี่คือของวิเศษที่พ่อครัวคฤหาสน์สกุลเนี่ยทำมาเพื่อแก้อาการของนางโดยเฉพาะ “เห็นคนในจวนบอกว่าเมื่อวานเจ้าเข้าห้องไปนอนทันทีโดยไม่กินข้าวเย็น เจ้าต้องกินวันละหกมื้อ วันนี้ก็ไม่กินอีก เดี๋ยวก็ป่วยเอาหรอก เมื่อป่วยก็ต้องไปหาหมอ เจ้าไม่ชอบไปหาหมอไม่ใช่หรือไร”

“พี่ใหญ่ช่างล่วงรู้จริงๆ” นางบ่นอย่างหงุดหงิด แล้วหยิบวุ้นพุทราเปรี้ยวใส่ปากเองอีกชิ้น

ถานเสี่ยนย่ามองคนทั้งคู่จนตาแทบถลน รักร่วมเพศคืออะไร วันนี้เขาได้เปิดหูเปิดตาแล้ว! ที่แท้ความรักระหว่างบุรุษกับบุรุษก็เหมือนความรักระหว่างบุรุษกับสตรี ถานอู่ฟูกับเขาทำงานด้วยกัน ปกติเขารู้สึกแค่ว่าฝ่ายนั้นหน้าตาคล้ายสตรี ซึ่งบุรุษไม่น้อยก็หน้าตาเช่นนี้ เวลาที่อยู่ใกล้ๆ กันจะได้กลิ่นหอมรวยรินออกมาจากกายเจ้าตัว อากัปกิริยาดูนุ่มนวล แม้จะโง่งมอยู่สักหน่อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นเกินเยียวยา…

ต้องมาเห็นคนอย่างนี้พลัดเข้าไปในโลกที่มีผู้คนรังเกียจ ศีลธรรมในใจทำให้เขา…ทนมองไม่ไหวจริงๆ

ทันทีที่รถจอด ถานเสี่ยนย่าก็พรวดพราดลงไปเป็นคนแรก

“พี่ใหญ่ เขาเป็นอะไรไปน่ะ”

“คิดเลื่อนเปื้อนน่ะสิ” เนี่ยชังหมิงตอบเนิบๆ

“เขาอยู่บ้านแล้วคับอกคับใจ พี่ใหญ่ดีกับเขาหน่อยแล้วกัน”

“หือ? ข้านึกว่าพวกเจ้าไม่สนิทกันเสียอีก นึกไม่ถึงว่ากระทั่งเรื่องที่บ้านเขายังเอามาเล่าให้เจ้าฟังด้วย” เขาไม่ได้คบหากับถานเสี่ยนย่า แต่ก็เคยเจอหน้าอยู่หลายครั้ง ดูออกว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะระบายความคับใจให้คนนอกฟัง

“ข้าเดาเอาน่ะพี่ใหญ่” นางยกมือปิดปากหาว “ปีใหม่ทั้งที แต่คนมีครอบครัวแล้วกลับมาขลุกอยู่กับเหล่าชายไร้คู่ ท่าทางจะมีปัญหากับที่บ้านถึงได้ไม่อยากกลับ ฮูหยินของเขาเป็นธิดาขุนนาง ย่อมต้องเอาแต่ใจบ้าง จะทะเลาะกันก็ไม่แปลก”

เนี่ยชังหมิงมองนางอยู่นาน จนมั่นใจว่านางไม่ได้จงใจคอยจับสังเกตถานเสี่ยนย่า จึงค่อยแกล้งพูดยิ้มๆ “โชคดีที่ตอนนั้นเจ้าได้เป็นแค่ทั่นฮวา ไม่เช่นนั้นคนที่ต้องคับอกคับใจวันนี้ก็คือเจ้า”

ถานอู่ฟูเพียงแต่ยิ้มโดยไม่ว่ากระไร การไม่ตอบก็ถือเป็นการปกป้องตัวเองเช่นกัน ปากมากมักพลาดง่าย ข้อนี้นางรู้อยู่หรอก เมื่อใดที่เขาพูดจาเป็นนัยเช่นนี้ นางจะสงสัยเสมอว่าเขามองอะไรออกแล้ว

มองเพศที่แท้จริงของนางออก? เป็นไปได้ด้วยหรือ เท่าที่ทำงานในราชสำนักมา ไม่มีใครมองออกว่านางเป็นหญิงในคราบชาย แล้วเขาจะมองออกได้อย่างไรเล่า

“เจวี๋ยเหยีย รีบลงจากรถม้าเถิดขอรับ!” ถานเสี่ยนย่าส่งเสียงร้อนรนเรียกอยู่ข้างนอก เหมือนนึกเสียใจว่าเมื่อครู่ไม่น่ารีบลงมาเร็ว แล้วปล่อยให้ถานอู่ฟูอยู่กับเนี่ยชังหมิงตามลำพัง

“อู่ฟู จะให้ข้าช่วยพยุงลงจากรถหรือไม่” เนี่ยชังหมิงถามพร้อมยื่นมือไปให้