ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

หญิงสาวได้สติกลับมา แล้วคลี่ยิ้มตามความเคยชิน “ขอบคุณพี่ใหญ่” แต่พอจะจับมือแข็งแรง เขากลับเลี่ยงหนีอย่างแนบเนียนด้วยการจับข้อมือใต้แขนเสื้อของนางไว้แทน แล้วจูงนางลงจากรถ

สัญญาณเตือนภัยดังวาบขึ้นในใจ ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว นางไม่อยากเปลืองสมองคิดมาก และยิ่งไม่อยากเชื่อว่าตนมีพิรุธให้เขาจับได้ ยอมมองว่าคิดมากไปเองดีกว่า หาไม่นางจะรู้สึกเสียศักดิ์ศรี

“อา หิมะตกหนักขึ้นทุกทีแล้ว” ถานอู่ฟูพึมพำพลางแหงนหน้ามองหิมะที่ปลิวว่อนเต็มฟ้า ก่อนจะโปรยปรายลงมาทับถมกันบนพื้น

“หิมะตกเหมือนกันอย่างนี้ทุกปี แต่สตรีเล่า” เนี่ยชังหมิงเอ่ยเป็นนัย คล้ายกำลังสื่ออะไรบางอย่าง “สตรีมีความสาวสะพรั่งให้ผลาญได้สักกี่ปี เจ้าว่าจริงหรือไม่ อู่ฟู”

นางตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “พี่ใหญ่รำพึงรำพันเสียแล้ว ท่านเองก็ใกล้จะสามสิบเต็มที เหตุใดถึงยังไม่แต่งงานเสียทีเล่า”

“ใจข้ามีแต่ราชสำนัก”

“คิดจะอยู่ตัวคนเดียวไปทั้งชีวิตหรือไร” นางถามต่อ

เนี่ยชังหมิงยักไหล่ ก่อนจะตอบยิ้มๆ “ที่บ้านเกิด ข้ามีพี่น้องร่วมสายเลือด ในราชสำนักนี่ ข้ามีน้องชายที่รู้ใจอยู่เป็นเพื่อนก็เพียงพอแล้ว ชีวิตนี้ความรักที่ข้าต้องการก็มีแค่นี้ล่ะ เจ้าเล่า เจ้าเองก็จะอยู่อย่างไร้คู่ไปทั้งชีวิตเหมือนกันหรือ” นางไม่แต่งงานไปตลอดแบบเขาไม่ได้หรอก

“ข้า?” หญิงสาวนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วยิ้มๆ “ข้ากับพี่ใหญ่เป็นพี่น้องร่วมใจ ในเมื่อร่วมใจ ข้าก็จะครองตัวไร้คู่กับพี่ใหญ่ไปทั้งชีวิต”

“พูดจาส่งเดช” เขางึมงำ

ละอองหิมะสีขาวเงินตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ลมพัดกระโชกแรงจนโคมไฟบนหลังคารถม้าดับลง ท่ามกลางความมืดสลัว แลเห็นแสงเงินส่องกระทบใบหน้านางได้เลือนราง นางยิ้มอยู่ ทว่าเขาอ่านความรู้สึกใต้รอยยิ้มของนางไม่ออก

วันๆ เขาได้แต่ทำงานอยู่ในราชสำนัก เจอสตรีที่ยังสาวและยังไม่ได้ออกเรือนน้อยคน นางเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ใกล้ชิดกับเขา นางไม่เคยทรยศหักหลังเขา เปิดใจคุยกับเขาได้ทุกอย่างตั้งแต่เรื่องชาติบ้านเมืองลงไปถึงความชอบส่วนตัว มีแต่เพศที่แท้จริงเท่านั้นที่นางไม่เคยปริปากให้ฟัง

นางไม่พูด เขาก็ไม่ถาม เพียงแต่ในบางครั้งจะรู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้งอยู่ในใจ เสียดายที่นางคิดการใหญ่ไม่เป็น ขอแค่เป็นอาลักษณ์ในสำนักราชบัณฑิตไปวันๆ ก็พอ หากนางเป็นชาย เขาจะเค้นให้นางแสดงความสามารถออกมาให้ได้ แต่นี่นางเป็นสตรี…

สามปีก่อนเขานึกแค้นใจที่นางไม่ใช่บุรุษ สามปีให้หลังเขากลับนึกแค้นระบบสอบเข้ารับราชการที่กีดกันสตรี!

“พี่ใหญ่ ท่านถอนใจอีกแล้วนะ ระยะนี้บ้านเมืองเกิดวิกฤตขึ้นจริงๆ อย่างนั้นหรือ”

“เฮ้อ…” เขาถอนหายใจอีกครั้งพลางนึกในใจ ที่ทอดถอนใจอย่างนี้ สาเหตุไม่ได้มาจากชาติบ้านเมือง แต่มาจากนางต่างหาก!

ต่อให้คนรอบข้างมองมาด้วยสายตาแปลกๆ เขาก็ยังเห็นนางเป็นน้องสาวจากใจจริง และคอยลอบปกป้องชื่อเสียงของนางมิให้ด่างพร้อย โดยพยายามรักษาระยะห่างกับนางให้มากที่สุด วันข้างหน้าหากนางพึงใจหนุ่มบ้านใด เขาก็จะจัดการให้นางออกเรือนไปอย่างมีหน้ามีตา

แต่มีข้อแม้คือบุรุษผู้นั้นจะต้องสติปัญญาดีพอ ยอมรับนางได้ และ…กล้าแต่งงานกับนาง

พอคิดว่าเมื่อนางแก่ตัวลงเรื่อยๆ บุรุษที่ตรงตามเงื่อนไขยิ่งน้อยลงทุกที เขาก็ปวดหัวหนักกว่าเดิม

ช่างน่าปวดหัวนัก

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 21 ส.ค. 62)