ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 3

“จย่าเป่าอวี้ เรารีบพาเข่อชิงไปจากที่นี่ก่อนเถอะ ว่าแต่…เราจะพานางไปที่ใดดี”

เสียงเรียกของหลินไต้อวี้ทำให้จย่าเป่าอวี้ต้องหลุบตามองฉินเข่อชิงที่นอนไม่ได้สติอยู่ที่พื้น เขาหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วลงมือถอดเสื้อของนางอย่างรวดเร็ว

“ท่านทำอะไรน่ะ!” หลินไต้อวี้ห้ามเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

แต่เรี่ยวแรงของนางไหนเลยจะสู้พละกำลังของเขาได้ นางจึงได้แต่มองจย่าเป่าอวี้ถอดเสื้อปักลายดอกกุหลาบหนูสีแดงดอกท้อของฉินเข่อชิงออกแล้วกระโดดหน้าต่างเข้าไปด้านในเพื่อเอาเสื้อปักตัวนั้นคลุมลงไปบนตัวของรุ่ยจู ภาพนั้นทำให้หลินไต้อวี้เข้าใจเจตนาของจย่าเป่าอวี้ทันที

เมื่อกลับมาอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด ถึงอุ้มฉินเข่อชิงขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

“พานางกลับไปที่เรือนข้างของข้าก่อน” จย่าเป่าอวี้บอก

“ไม่ได้ เรือนท่านมีสาวใช้กับบ่าวเยอะแยะ เรื่องของพี่เข่อชิงจะแดงเอา”

จย่าเป่าอวี้ชะงัก “เช่นนั้นจะไปที่ใด”

“…เรือนของสะใภ้ใหญ่หลี่หวันดีกว่า หลันเอ๋อร์ไม่ได้ไปดูละคร เราไปขอให้เขาช่วยดูแลก่อน ที่นั่นมีคนน้อย ท่านยายกับท่านป้าสะใภ้รองคงไม่สังเกตเห็น”

“เช่นนี้ก็ดี”

ลมยามค่ำพัดโหมให้เปลวไฟในยามราตรีลุกแรงเพื่อกลืนกินความอัปลักษณ์และน่าพรั่นพรึงในคฤหาสน์ตระกูลสูงเข้าไปทั้งหมด

ก่อนหน้าที่ทั้งสองคนจะไปถึงเรือนพักของหลี่หวัน พวกเขาบังเอิญเจอกับหลี่หวันและพี่น้องชุนทั้งสามที่กลับมาเรือนพักกันก่อน

ทันทีที่หลี่หวันเห็นคนในอ้อมแขนของจย่าเป่าอวี้ สีหน้าของนางก็พลันนิ่งค้าง แต่ไม่มีเวลาให้ซักถาม นางรีบลากตัวพวกเขาเข้าไปในเรือนพักและจงใจไล่สาวใช้รุ่นใหญ่สองคนออกไป

คอยจนหาที่ทางให้ฉินเข่อชิงเรียบร้อย ทั้งสี่คนจึงค่อยถามที่มาที่ไปจากสองหนุ่มสาว

พอหลินไต้อวี้เล่าจบ พวกนางสี่คนก็หน้าถอดสี รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

หลี่หวันกุมขมับ ตามองรอยรัดชัดเจนบนคอของฉินเข่อชิงอย่างไม่กล้าเชื่อว่าในบ้านจะเกิดเรื่องน่ากลัวทำนองนี้ แต่นี่ย่อมแสดงให้เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าจย่าคือผู้บงการ

“ไร้เหตุผลสิ้นดี นายหญิงผู้เฒ่าเอ็นดูเข่อชิงมาโดยตลอด แล้วเหตุใดจึงให้คนทำเช่นนี้” หลี่หวันหลุดปากออกมา

“ไม่ใช่ท่านย่า!” จย่าเป่าอวี้แย้งอย่างไม่ต้องหยุดคิด

หลินไต้อวี้ช้อนตาขึ้นมองอย่างเย็นชา “ท่านแน่ใจหรือ”

“ท่านย่าไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนี้!” น้ำเสียงของจย่าเป่าอวี้ไม่อาจปิดบังความสะเทือนใจ

“เช่นนั้นบอกข้าหน่อยซิว่าผู้ใดในสกุลจย่าที่มีความสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ บ่าวหญิงเป็นคนของท่านป้าสะใภ้รอง พ่อบ้านเป็นคนของท่านยาย หรือท่านจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับทั้งสองคนเลยสักนิด ถ้าหากไม่เกี่ยวจริง เหตุใดท่านจึงพาพี่เข่อชิงมาที่นี่ตามคำแนะนำของข้าแทนที่จะพานางไปสอบถามความจริงต่อหน้าท่านยาย”

จย่าเป่าอวี้พูดไม่ออก สีหน้าทะมึน

การที่คนสนิทของท่านย่าและท่านแม่เหิมเกริมถึงเพียงนี้แสดงว่าต้องได้รับคำสั่งให้ลงมือ นอกจากนี้ฉินเข่อชิงยังเป็นคนของจวนหนิงกั๋วกงจึงมีเค้าว่าน่าจะได้รับการยินยอมจากจวนหนิงกั๋วกงด้วย…ด้วยเหตุนี้เขาจึงลังเล เกรงว่าถ้าส่งตัวฉินเข่อชิงออกไปจะเท่ากับเป็นการส่งนางไปสู่ปรโลกอีกครั้ง

เขารู้ดีและมั่นใจกว่าผู้ใดว่าเรื่องนี้จะต้องเป็นคำสั่งของท่านย่า แต่ปัญหาคือเขาไม่เข้าใจ…ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรท่านย่าถึงได้ทำเช่นนี้ และเพราะอะไรถึงได้ไม่ให้ค่าชีวิตคนเช่นนี้

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคนผู้นี้ไม่ใช่สาวใช้หรือบ่าวไพร่ แต่เป็นหลานสะใภ้คนสำคัญของสกุลจย่า เป็นสะใภ้คนโตของจย่าเจินผู้เป็นทายาทผู้หนึ่งของสกุลจย่า!