ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 4

หลินไต้อวี้ไม่รู้ว่าจะบริภาษร่างที่สุดแสนจะเปราะบางนี้อย่างไร แค่แกล้งร้องไห้ยกเดียวก็แทบจะขาดใจ ทำให้นางได้แต่นั่งพิงข้างเตียงเพื่อหอบหายใจ

“คุณหนู ผู้ใดให้ท่านเล่นเกินบทเช่นนี้”

“เจ้าว่าข้าเล่นละครเช่นนั้นหรือ” นางแสดงได้ไม่เนียนหรือ นางอุตส่าห์ทำท่าทางน่าสงสารออกไปอย่างสุดชีวิตเพื่อเรียกความสงสารจากทุกคน พวกนั้นจะไม่ได้เห็นคนตกบ่อโยนหินซ้ำ กลั่นแกล้งบุตรสาวกำพร้าน่าสงสารอย่างนาง

เสวี่ยเยี่ยนมองหลินไต้อวี้แวบหนึ่งแล้วหยิบยาลูกกลอนออกมาจากห่อผ้า ก่อนรินน้ำมาส่งให้ “ท่านแม่ข้าพูดเสมอว่าท่านพ่อเป็นคนหน้าซื่อ แต่ความจริงแล้วเป็นจิ้งจอกตัวหนึ่ง หาไม่นางคงไม่ถูกหลอกกลับมาบ้าน แค่ข้าเห็นท่านพ่อคุกเข่าก็รู้แล้วว่าเขากำลังเล่นละคร แล้วท่านก็ร้องไห้เต็มที่เหมือนกัน”

จะว่าไปในช่วงหลายปีที่คุณหนูไม่อยู่ บ่าวไพร่ในบ้านถูกสับเปลี่ยนใหม่หมด บางคนที่ไม่รู้จักคุณหนูก็ไม่ยอมรักษามารยาท แต่ลองว่าบิดาของนาง…พ่อบ้านคฤหาสน์สกุลหลินคุกเข่าแล้ว คนอื่นๆ จะไม่คุกเข่าได้หรือ

“เจ้าพูดถึงท่านอาจี้อย่างเชียวหรือ อีกเดี๋ยวข้าจะไปฟ้องเขา” หลินไต้อวี้ดื่มน้ำกลืนยา แม้จะรู้สึกแน่นหน้าอกอยู่มาก แต่ที่นี่คือบ้านของนาง ถึงอำนาจส่วนใหญ่จะไม่ได้อยู่ในมือของนางทั้งหมด แต่นางยังคงรู้สึกผ่อนคลาย แม้จะเพิ่งสูญเสียบิดาไปก็ตาม

หลินไต้อวี้ค่อนข้างรู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้ แต่ไม่มีทางเลือก เมื่อนางทะลุมิติมาตอนระหว่างเดินทางไปคฤหาสน์สกุลจย่า แม้จะมีความทรงจำเกี่ยวกับบิดาแต่ก็ไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคย การที่นางร้องไห้เป็นเพราะต้องการช่วยท่านอาจี้และช่วยตนเอง เพื่อให้ได้รับความสงสารมากขึ้น

ท่านอาจี้เป็นคนดีมากและเป็นพวกคมในฝัก แต่กลับจงรักภักดีต่อบิดานางด้วยชีวิต ทำให้หลินไต้อวี้ไว้วางใจได้ว่าเมื่อมีท่านอาจี้คอยช่วย นางจะต้องมีวันดีๆ ให้ผ่านแน่ๆ

ดีเหลือเกิน ชีวิตของนางมีหวังแล้ว!

“ที่แท้ไต้อวี้ก็รู้จักทำเจ้าเล่ห์เป็นด้วย” ฉินเข่อชิงได้ฟังแล้วถึงเข้าใจ นางจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งฉิวกึ่งขัน

“อืม ตอนอยู่คฤหาสน์สกุลจย่า ข้าไม่เป็นตัวเองเลยจริงๆ ได้แต่ก้มศีรษะยอมเขาไปเสียทุกอย่าง แต่ที่นี่เป็นบ้านของข้า ข้าย่อมไม่ต้องทำเหมือนเดิมอีก”

“แต่ข้าได้ยินคุณชายรองเป่าบอกว่าเขาไปขอเจ้าแต่งงานกับนายหญิงผู้เฒ่าเพื่อพาข้ากลับมาหยางโจว เช่นนั้นเจ้าย่อมต้องกลับไปคฤหาสน์สกุลจย่า”

“แค่พูดส่งๆ ไปเท่านั้น”

“ต่อให้ไม่มีสัญญาแต่งงาน แต่นายท่านหลินเสียชีวิตไปแล้ว แม้เจ้าจะเป็นนายแต่ก็อายุน้อยมาก นายหญิงผู้เฒ่าย่อมต้องกลัวเรื่องบ่าวรังแกนาย และให้พาเจ้ากลับคฤหาสน์สกุลจย่าไม่ว่าจะมีเรื่องแต่งงานเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่”

“คงไม่หรอกกระมัง”

“ย่อมเป็นเช่นนั้นแน่”

สีหน้ามั่นอกมั่นใจของฉินเข่อชิงทำให้หลินไต้อวี้รู้สึกถึงความหนาวเยือกที่ระเบิดขึ้นมาจากภายในร่าง ต่อให้ตีให้ตายนางก็ไม่อยากกลับไปที่คฤหาสน์สกุลจย่าอีก “น่าจะ…มีวิธีอื่นกระมัง”

“ก็มี”

“เป็นต้นว่า?” หลินไต้อวี้เริ่มมีความหวัง

“ออกบวช”

หลินไต้อวี้เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเห็นฉินเข่อชิงหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำให้นางรู้สึกเหมือนพี่สาวผู้ใจดีกำลังแกล้งอำเพื่อเย้านางเล่น