ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 4

“อันที่จริงยังมีอีกวิธีหนึ่ง” เสวี่ยเยี่ยนอดเสนอแผนออกมาบ้างไม่ได้

“วิธีอะไร” หลินไต้อวี้ถามอย่างเหนื่อยหน่าย และนึกสงสัยว่าก่อนหน้านี้ตนคงวางตัวเฉยมากเกินไปเลยทำให้ใครต่อใครอยากแกล้ง แม้แต่เสวี่ยเยี่ยนที่ร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกันก็ยังไม่ยอมปล่อยนาง

“แต่งงานกับพี่ชายข้า”

“คุณชายรองเป่าได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับไต้อวี้แล้ว หนึ่งหญิงจะมีสองสามีได้อย่างไร” ฉินเข่อชิงกล่าวอย่างหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก

“เช่นนั้นก็บอกว่าพี่ชายข้าทำลายความบริสุทธิ์ของคุณหนู นางจึงต้องแต่งงานกับพี่ชายข้าคนเดียว” แม้เสวี่ยเยี่ยนจะทำหน้านิ่งๆ แต่ไม่ว่าใครก็ฟังออกว่านางมีเจตนานำเสนอพี่ชายคนโตของตนเองอย่างเต็มที่

“เสวี่ยเยี่ยน…” ฉินเข่อชิงตกใจกับความคิดแปลกๆ เช่นนี้ แต่กลับได้ยินคนข้างตัวเปล่งเสียงชมเชย

“เป็นวิธีที่ดี! เสวี่ยเยี่ยน เจ้านี่ฉลาดจริงๆ” เอาวิธีนี้ล่ะ แกล้งทำเป็นแต่งงานกับพี่ชายของเสวี่ยเยี่ยน เช่นนั้นนางก็ไม่จำเป็นต้องกลับไปรังสุนัขป่าอย่างคฤหาสน์สกุลจย่าอีก

“ไต้อวี้ บ่าวไม่อาจเทียบเคียงกับบุตรสาวนาย…”

“เฟิ่งปาหรือ…” หลินไต้อวี้ไม่สนว่าฉินเข่อชิงจะพูดกล่อมนางว่าอย่างไร เพราะนางค้นความทรงจำเกี่ยวกับจี้เฟิ่งปาออกมาได้อย่างไม่ต้องเปลืองแรงเป่าฝุ่นเรียบร้อย จี้เฟิ่งปาอายุมากกว่าหลินไต้อวี้ราวๆ เจ็ดหรือแปดปี นางจำได้ว่าก่อนที่นางจะออกจากบ้าน เขาเป็นผู้ช่วยมือดีที่คอยติดตามอยู่ข้างกายท่านอาจี้เพื่อทำบัญชี มีความสามารถทั้งบุ๋นบู๊ รูปโฉมไม่เป็นสองรองใคร แม้จะไม่หล่อเหลาเจ้าสำอางอย่างจย่าเป่าอวี้ แต่ก็เป็นบุรุษหนุ่มรูปงามติดอันดับผู้หนึ่ง

“เฟิ่งปา?” ฉินเข่อชิงหลุดปากอย่างแปลกใจ

“มีอะไรหรือ”

“เปล่า แค่รู้สึกว่าชื่อแปลกๆ”

“แปลกตรงที่ใดหรือ”

“ครอบครัวของเสวี่ยเยี่ยนมีพี่น้องเป็นบุรุษหลายคนหรือ เหตุใดจึงมีชื่อเป็นลำดับที่แปด”

เสวี่ยเยี่ยนหยุดคิด “ข้ามีพี่ชายแค่คนเดียว แต่จำได้ว่าท่านพ่อเคยเล่าให้ฟังว่าที่ตั้งชื่อว่าเฟิ่งปาเพราะหวังว่าจะมีลูกชายมากๆ เสียดายที่หลังจากท่านแม่ให้กำเนิดข้าแล้ว ร่างกายบอบช้ำจนไม่อาจคลอดน้องชายน้องสาวได้อีก”

“เช่นนั้นหรือ”

หลินไต้อวี้ลอบมองฉินเข่อชิงเมื่อรู้สึกว่าคำพูดของนางคล้ายมีเจตนาหยั่งเชิง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมาก เพราะเรื่องสำคัญที่สุดในเวลานี้คือ “เสวี่ยเยี่ยน ไปให้ห้องครัวเตรียมของอร่อยๆ ให้ทีสิ เอาอาหารดีๆ ของเจียงหนานมาเยอะๆ เลย เข้าใจหรือไม่”

ครั้งนี้นางจะต้องกินให้หมดอย่างจริงจังเพื่อเป็นรางวัลชิ้นใหญ่ให้แก่ตนเอง

“คุณหนู บ้านเรากำลังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ ทุกอย่างต้องเรียบง่ายนะเจ้าคะ” เสวี่ยเยี่ยนถอนหายใจแรงๆ ได้แต่บอกตนเองว่าคุณหนูของนางไม่ใช่คุณหนูคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ทว่าคุณหนูผู้นี้ก็ดีกว่าคุณหนูคนเก่า เพราะอย่างน้อยนางก็ไม่ได้ทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลาจนคนที่อยู่รอบข้างพลอยรู้สึกหดหู่ไปด้วย