ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 4

“คุณหนูขอรับ ในบ้านมีงานศพเลยให้พ่อครัวลาพัก ข้าต้องลงครัวทำอาหารง่ายๆ เอง เกรงว่ารสชาติอาจจะไม่ถูกปากท่าน”

ช่วงเข้าไต้เข้าไฟจี้เฟิ่งปาให้บ่าวจำนวนหนึ่งยกอาหารมาให้

ชั่วขณะนั้นหลินไต้อวี้ถึงกับตาค้าง เพราะแค่จี้เฟิ่งปาผู้นี้ยิ้มบางๆ นางก็รู้สึกเหมือนมีประกายแสงเจิดจรัสอาบร่าง ยิ่งพิศดูรูปโฉมของเขาอย่างละเอียด ยิ่งบอกได้ว่าเขาเป็นสิ่งล้ำค่าหายากในแดนมนุษย์พอๆ กับจย่าเป่าอวี้ เพราะเขามีความแข็งแกร่งแต่ไม่หยาบกระด้าง คิ้วคมดุจใบมีด นัยน์ตาสุกใสสะดุดตา โครงหน้าคมชัด เผยให้เห็นถึงเสน่ห์ของบุรุษวัยฉกรรจ์ ยิ่งได้ยินว่าเขาลงครัวได้และเห็นน้ำแกงห่านป่า เกี๊ยวน้ำกับปลาเหลืองราดน้ำปรุงรสที่เขายกมาเองกับมือ ใจนางก็ยกเขาขึ้นไปอยู่ในระดับเซียนเรียบร้อย

นางรู้สึกชื่นชม…รสมือของเขาอย่างยิ่ง

“ผินผินถูกมนตร์สะกดไปแล้วหรือ” จย่าเป่าอวี้จับปลายคางนางเพื่อบังคับให้หันหน้ามาทางเขาโดยไม่ยอมพูดจา

ทันใดนั้นแววชื่นชมในดวงตานางพลันหายวับแล้วเปลี่ยนเป็นดูหมิ่นเหยียดหยัน

จย่าเป่าอวี้หรี่ดวงตาสีดำวาวดุจศิลาลง “เป็นอะไรไป”

พอชายผู้นั้นก้าวเข้ามาในห้อง หลินไต้อวี้ก็เอาแต่จ้องมองเขาและวางมือน้อยๆ ไว้บนหน้าอก…หรืออาการจะกำเริบ! แต่ถ้าอาการจะกำเริบก็ช่วยกำเริบให้เหมือนคนป่วยหน่อยได้หรือไม่ เหตุใดถึงต้องหน้าแดงด้วยเล่า!

ชายผู้นี้รูปงามไม่เท่าเขา ฐานะก็สู้เขาไม่ได้ เป็นแค่บ่าวที่ลงครัวเป็น…เห็นได้ว่าสายตาของหลินไต้อวี้มีปัญหาถึงได้ไปสนใจคนชั้นต่ำเช่นนี้!

หลินไต้อวี้ทำเสียงจิ๊จ๊ะสองคำแล้วส่ายหน้าอย่างคิดหนัก “เหตุใดจึงต่างกันมากถึงเพียงนี้” ดูเอาเถอะ พี่ชายคนโตสกุลจี้มีสง่าดุจหยก รูปกายสูงใหญ่ ได้ทั้งบุ๋นบู๊ ดูแลที่ดิน ดูแลควบคุมหัวหน้าผู้ดูแลที่ดินทุกคนได้อย่างเหมาะสม ที่สำคัญที่สุดคือฝีมือการทำครัวของเขา!

สวรรค์! เทียบกับบุรุษไม่ได้ความที่ดีแต่เกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้า พี่จี้ของนางชนะเขาไปไม่รู้กี่ร้อยคะแนนแล้ว ความคิดนี้ทำให้หลินไต้อวี้หน้าแดงใจเต้น ก่อนตัดสินใจว่าจะต้องแต่งงานกับเขาให้ได้!

แน่ล่ะ! ของดีเลิศประเสริฐเช่นนี้ คอยให้นางหมดสิ้นอายุขัยและพาเขาไปที่แดนเซียนแล้ว เขาไม่เพียงสามารถเป็นคู่ร่วมแข่งขันชั้นยอดให้นาง แต่ยังสามารถเข้าครัวทำอาหารให้นางทุกวันได้ด้วย…คิกๆๆๆ ดังคำกล่าวที่ว่า ‘ขุนเขาสายน้ำกั้นขวางไร้ทางไป หมู่บ้านไพรพุ่มสดปรากฏพลัน’ ที่แท้สิ่งพิเศษสุดก็อยู่ข้างกายนางมาตลอด!

“หลินไต้อวี้ เจ้าพูดว่าอะไรนะ!” จย่าเป่าอวี้แผดเสียงอย่างโกรธจัด ลำพังแค่นางดูหมิ่นเขาแล้วไปยกย่องจย่าหวน เขาก็อิจฉาตาร้อนมากพอแล้ว เวลานี้นางยังไปทอดไมตรีให้แก่บ่าวต่อหน้าต่อตาเขาอีก อยากให้เขาขาดใจตายให้ได้เลยใช่หรือไม่!

“คุณชายรองเป่า คุณหนูแค่ล้อเล่นเท่านั้น กินอาหารก่อนเถอะขอรับ ถ้าเย็นแล้วจะเสียรส” จี้เฟิ่งปากล่าวพลางแย้มยิ้มน้อยๆ อย่างมีมารยาท เขาตักอาหารให้คุณหนูและแขกด้วยตนเอง ก่อนตักน้ำแกงห่านป่าไปให้ฉินเข่อชิง

เมื่อฉินเข่อชิงเห็นหน้าเขา แววตาของนางพลันฉายแววตื่นตะลึงอย่างยากที่จะปิดบัง

ชายหนุ่มชะงักก่อนส่งยิ้มอบอุ่นให้อีกฝ่าย เขาหันไปตักเกี๊ยวน้ำให้หลินไต้อวี้ ทั้งท่าทางและคำพูดล้วนแสดงถึงความเอาอกเอาใจอย่างยิ่ง

“พี่จี้ อร่อยมากเลย ยังมีอีกหรือไม่” หลินไต้อวี้ถามอย่างอดไม่อยู่ เพราะข้าวแค่สองชามนี้ยังไม่อาจเติมเต็มความหิวโหยของนางได้

ต่อให้เป็นอาหารเลิศรสของคฤหาสน์สกุลจย่าแล้วจะอย่างไร พี่จี้ของนางต่างหากที่มีฝีมือเหนือใคร