ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 4

“หากคุณหนูอยากกิน แค่สั่งมาคำเดียว เฟิ่งปาจะรีบจัดเตรียมให้คุณหนูทันทีเลยขอรับ”

“พี่จี้…” ฮือๆ ในที่สุดนางก็เจอกับมนุษย์ปกติแล้ว

“เรียกพี่จี้คงไม่ค่อยเหมาะกระมัง” จย่าเป่าอวี้แขวะเสียงหนัก

“ไม่เหมาะตรงที่ใด ที่นี่คือคฤหาสน์สกุลหลินไม่ใช่คฤหาสน์สกุลจย่า นายของบ้านนี้คือข้า ข้าอยากเรียกอย่างไรก็เรียกอย่างนั้น” หลินไต้อวี้ตอกกลับอย่างไม่เกรงใจและไม่ไว้ไมตรี “พี่จี้ ปลานี่อร่อยมากๆ ยังมีอีกหรือไม่”

“ข้าจะไปจัดเตรียมเดี๋ยวนี้” จี้เฟิ่งปาไม่ได้เก็บเอาคำค่อนแคะของจย่าเป่าอวี้มาเป็นอารมณ์ เขาโค้งตัวแล้วเดินจากไป

“พูดจาเสียงอ่อนเสียงหวานเช่นนี้ อยากดื่มชาให้ชุ่มคอหน่อยหรือไม่” จย่าเป่าอวี้แค่นเสียง

“วางใจเถอะ ได้คุยกับคนที่ชอบ ต่อให้พูดนานเท่าใดคอก็ไม่แห้งหรอก” หลินไต้อวี้โต้กลับอย่างไม่เกรงใจ ทำให้จย่าเป่าอวี้วางชามข้าวลงแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป หากนางก็ยังทำหน้าทะเล้นตามหลังเขาไปด้วย

“คุณหนู…” เสวี่ยเยี่ยนที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ อดถอนหายใจไม่ได้

“ถ้าเขาไม่ยั่วโทสะข้า ข้าก็ไม่ทำอะไรเขาหรอก” ถ้านางไม่ระบายความเคียดแค้นที่ได้รับจากสกุลจย่าใส่เขาบ้าง ความใจกว้างของนางคงอยู่ในระดับเดียวกับอัครเสนาบดีแล้ว

“ไต้อวี้ คุณชายรองเป่าเพียงถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ แต่ความจริงแล้วเขาเป็นคนจิตใจดีมาก หาไม่ข้าคงไม่มีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้” ฉินเข่อชิงช่วยพูดแทนจย่าเป่าอวี้

“ข้าทราบดี ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่สนใจเขาหรอก” แม้จย่าเป่าอวี้จะเป็นคนเจ้าเล่ห์ ทำอะไรหวังผล แต่พูดกันจริงๆ แล้วเขาก็เป็นคนช่วยฉินเข่อชิง เพราะในเวลานั้นท่าทีตอบสนองของหลินไต้อวี้ยังไม่ไวเท่าเขา คิดอะไรไม่ละเอียดเท่าเขา และแรงสู้เขาไม่ได้ด้วย…

แต่หลินไต้อวี้ก็ไม่ได้เก็บเอาเรื่องนี้มาใส่ใจ อึดใจต่อมาเมื่อจี้เฟิ่งปายกปลาเหลืองราดน้ำปรุงรสมาให้ ความสนใจทั้งหมดของนางก็ไปอยู่ที่การกิน และรู้สึกเหมือนชีวิตได้รับการเติมเต็มแล้ว

ในช่วงที่นางกำลังเติมเต็มความต้องการเรื่องปากท้อง หางตาก็พลันเหลือบไปเห็นจี้เฟิ่งปากับฉินเข่อชิงแลกเปลี่ยนสายตากัน แต่พอรู้ว่าหลินไต้อวี้เห็น ทั้งสองก็รีบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ทั้งสองคนมองกันไปมาเช่นนี้มันหมายความว่าอะไร อย่าบอกนะว่าเป็นรักแรกพบ เช่นนี้ก็แย่สิ นางกำลังวางแผนจะใช้จี้เฟิ่งปามาเป็นโล่กันธนู แต่ลองว่าบุรุษเสน่หา สตรีมีใจแล้ว นางคงไม่อาจเอาไม้ไปไล่ตีคู่ยวนยางได้

ว่าแต่…นางจะไปหาโล่กันธนูอันใหม่ที่ใดดีนะ

เฮ้อ ช่างเถอะ เลิกคิดดีกว่า คอยให้นางกินอิ่มแล้วค่อยว่ากัน

ทว่าพอกินอิ่มหนังตาก็หย่อน ประกอบกับต้องเร่งเดินทางทั้งวันทำให้หลินไต้อวี้เข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า คอยจนนางตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาเที่ยงของวันถัดไปแล้ว

ทันทีที่นางลืมตาก็เห็นจย่าเป่าอวี้กำลังชะโงกหน้ามามองอยู่นอกม่าน หากหลินไต้อวี้เป็นคนจิตอ่อน การถูกจ้องเช่นนี้คงทำให้ขวัญกระเจิงจนต้องเผ่นไปชนผนังด้านในแล้ว