“ไม่ใช่แน่นอน ไม่ว่าจะจนหรือรวย ทำผิดก็คือผิด สำหรับข้าการขโมยของเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่ความผิดมหันต์ ข้าสามารถลืมตาข้างหนึ่ง หลับตาข้างหนึ่งได้” หลินไต้อวี้คล้ายจะนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้จึงยิ้มอย่างสดใส “เรื่องนี้ก็เหมือนสกุลจย่าเปิดยุ้งฉางแจกทาน เพียงแต่ข้าไม่ได้มือเติบอย่างสกุลจย่าที่แจกรวดเดียวหนึ่งตำลึงเงินหรือข้าวสารหนึ่งโต่ว ข้าวเปลือกที่เด็กผู้นั้นขโมยไปเมื่อครู่เกรงว่าคงไม่ถึงครึ่งโต่วด้วยซ้ำ คุณชายรองเป่าคงไม่เอาเรื่องกับของเล็กน้อยแค่นี้กระมัง”
คำค่อนใหม่มาแคะหัวใจเขาอีกครั้ง ทำให้จย่าเป่าอวี้รู้สึกอับอายแต่ทำอะไรไม่ได้
“เรื่องเกิดเป็นลูกเศรษฐีไม่ใช่ความผิดของข้า” เหตุใดถึงต้องเอาเรื่องชาติกำเนิดของเขามาเป็นประเด็นนักนะ ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นคนทำเสียหน่อย!
“นั่นก็จริง แต่มันไม่ใช่เหตุผลที่ท่านเกิดเป็นลูกเศรษฐีแล้วจะไม่เข้าใจความลำบากของคนจน นี่เป็นความผิดของท่าน”
“ไม่มีผู้ใดสอนข้านี่!” ผู้ใดจะสอนเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเขาให้เขารู้
“ไม่มีคนสอนแล้วคิดเองไม่เป็นหรือ”
“เจ้า!”
“ท่านต้องรู้สิว่าการขาดแคลนไม่ใช่เรื่องดี เพราะใจคนสามารถถูกสภาพแวดล้อมทำให้บิดเบี้ยวไปได้ง่ายๆ แต่การได้รับความรักมากเกินไปก็ไม่ดีเช่นกัน เพราะบางครั้งการรักไม่ถูกทางอาจทำให้ความรักกลายเป็นทำร้าย” หลินไต้อวี้หมายถึงตัวเขากับจย่าหวน เนื่องจากพวกเขาอยู่ในสภาพแวดล้อมเหมือนกัน แม้จะได้รับการปฏิบัติแตกต่างกัน แต่ทั้งคู่ก็เป็นพวกไม่รู้จักกฎเกณฑ์เหมือนกัน
จย่าเป่าอวี้จ้องหน้าหลินไต้อวี้เนื่องจากไม่เคยมีใครกล้าชี้หน้าด่าเขาเช่นนี้มาก่อน แต่การที่เขารู้จักอายและโกรธย่อมแสดงให้เห็นว่าเขายังมีความรู้สึก
ช่างเป็นสตรีที่น่าชังและน่ารักในเวลาเดียวกันจริงๆ ทำให้เขาไม่อาจมองเมินนางไปได้เลย
“เจ้าบอกมาสิว่าข้าควรทำอย่างไร”
“ท่านอยากจะทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น แค่อย่าลากข้าลงน้ำไปด้วยก็พอ”
นั่นมันชีวิตของเขาไม่ใช่ของนาง นางแค่สนใจเรื่องของตนเองก็พอ เรื่องอะไรต้องไปยุ่งเรื่องของเขาด้วย
“จะชั่วจะดีอย่างไรข้าก็เป็นว่าที่สามีของเจ้า เจ้าไม่คิดจะให้คำแนะนำหน่อยหรือ”
“ข้าไม่มีอะไรจะแนะนำ ท่านดูแลตัวเองไปเถอะ ข้าเพียงรู้สึกว่าการสู้กับคนในบ้านเทียบไม่ได้กับการออกไปสู้กับคนนอกบ้านอย่างมีเกียรติมีศักดิ์ศรี ยิ่งถ้าโค่นล้มขุนนางโฉดชั่วได้ ต่อไปย่อมไม่มีเด็กมาขโมยข้าวเปลือกข้าอีก” หลินไต้อวี้พูดไปเรื่อยอย่างไม่คิดอะไร “เมื่อไม่มีขโมยแล้ว เราย่อมไม่ต้องขุ่นใจกันเช่นเมื่อครู่ จริงหรือไม่”
ขนตายาวเฟื้อยของจย่าเป่าอวี้หลุบลง ไม่เอ่ยคำใด ทำให้หลินไต้อวี้อดพูดไม่ได้ว่า “ท่านคงไม่ถึงขนาดคิดไม่ออกว่าต้องสู้อย่างไรถึงจะไม่มีใครกล้ามาขโมยของของท่านจนต้องมาให้ข้าสอนหรอกนะ” เขาอุตส่าห์ได้คลุกคลีตีโมงกับเหล่าปีศาจมาแล้ว เชี่ยวชาญเรื่องนอกรีตถึงเพียงนี้คงไม่ต้องให้นางชี้บอกกระมัง
จย่าเป่าอวี้ถลึงตาใส่นางอย่างฉุนๆ ก่อนจะโค้งริมฝีปากเป็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “ตกลงว่าเจ้ารับปากเป็นภรรยาของข้าแล้ว?”
หลินไต้อวี้ชะงัก นัยน์ตาที่เปล่งประกายสดใสหรี่ลง เจ้าปีศาจสารเลว หลอกล่อนางได้แล้วมันน่าชอบใจนักหรือ ถึงได้ยิ้มอย่างลำพองเช่นนั้น สมใจแล้วใช่หรือไม่!
รอยยิ้มของจย่าเป่าอวี้แย้มกว้าง หางตาเหลือบไปเห็นคนสองคนเดินอยู่บนคันนาอีกคันหนึ่ง เขาจึงลดเสียงเบาลง “นั่นเข่อชิงกับพี่จี้ของเจ้า”
หลินไต้อวี้จึงเบือนหน้าไปดู เห็นพวกเขาสองคนกำลังเดินเคียง พูดคุยและยิ้มให้แก่กัน ราวกับคู่สร้างที่สวรรค์เสกมา เมื่อพิศดูอย่างละเอียดแล้วจะพบว่าพวกเขามีใบหน้าที่คล้ายคลึงประดุจเป็นเนื้อคู่กันอยู่หลายส่วน
“ดูท่าบุรุษจะมีใจ สตรีเสน่หาเหมือนกับคู่เรา” จย่าเป่าอวี้กล่าวพลางโอบร่างหลินไต้อวี้เข้ามาในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ
นางชะงักนิดหนึ่งก่อนผลักเขาออก “นี่! ผู้ใดอนุญาตให้ท่านกอดข้า”
เจ้าเด็กน่ารังเกียจ! เพิ่งจะอายุเท่าไรแต่กลับทำเจ้าชู้เลียนแบบผู้ใหญ่เสียแล้ว
หลินไต้อวี้ผุดลุกขึ้นอย่างโกรธๆ ใจนึกอยากเตะจย่าเป่าอวี้ให้กลิ้งลงไปในนา เสียดายที่ร่างของนางเล็กกระจ้อยร่อยเกินไปทำให้มีแรงไม่มากพอ
“ไต้อวี้”
“เข่อชิง” หลินไต้อวี้หันไปหาคนช่วย นางเข้าไปดึงตัวฉินเข่อชิงแล้วผลักจี้เฟิ่งปาออกไป “พี่จี้ คนผู้นั้นบอกว่าเขาอยากช่วยงาน ท่านรีบพาเขาไปช่วยเลยนะ อย่าปล่อยให้มีเวลาว่าง”
