ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 5

“ไม่ว่าอย่างไรข้ามีความรู้สึกว่าคุณชายรองเป่าเป็นคนที่เหมาะจะฝากชีวิตเอาไว้ด้วยผู้หนึ่ง”

“เรื่องนี้มิผิด แต่ข้าเกลียดที่เขาเห็นข้าเป็นหมากตัวหนึ่งของเขา” แม้จะรู้ว่าจย่าเป่าอวี้ไม่มีทางทำร้ายนาง แต่มีคนที่ต้องตกเป็นหมากคนใดบ้างจะบอกว่า ‘ยินดีให้ท่านใช้งานข้าได้อย่างเบิกบานใจ’

“ไม่ว่าแผนของเขาจะเป็นอะไร แต่เขาช่วยข้าเอาไว้ คนที่ยอมเสี่ยงเข้าไปช่วยข้าออกมาจากกองเพลิงจะย่ำแย่ถึงเพียงนั้นได้หรือ”

“ข้ารู้ เพราะอย่างนี้ข้าถึงไม่ได้รังเกียจเขา” เพียงแต่อดว่าให้เขาขุ่นใจเล่นไม่ได้เท่านั้น

“แสดงว่าเจ้าตั้งใจว่าจะออกเรือน?”

“อืม ถึงอย่างไรข้าคงไม่อาจทำลายเรื่องดีของท่านได้” ได้แต่เสียดายอัจฉริยชนอย่างพี่จี้และแอบจองตัวเขาไว้ว่าเมื่อถึงเวลานางจะพาเขากลับไปแดนเซียนด้วย

“เรื่องดีอะไรหรือ”

“เรื่องดีของท่านกับพี่จี้อย่างไรเล่า สบายใจได้ ข้าไม่มีทางทำลายบุพเพของผู้ใดหรอก” หลินไต้อวี้รู้สึกสงสารฉินเข่อชิง ดังนั้นขอแค่พี่จี้ไม่สนใจเรื่องความบริสุทธิ์และทั้งสองคนยินดีอยู่คู่เคียงกัน หลินไต้อวี้ย่อมยินดีไปกับพวกเขา

ฉินเข่อชิงนิ่งงันไป ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ

หลินไต้อวี้เอียงหน้าคอยให้อีกฝ่ายพูดต่อ แต่ฉินเข่อชิงเอาแต่หัวเราะอย่างเดียวจนหลินไต้อวี้มุมปากกระตุกอยู่หลายครั้ง ช่างเถอะ ในเมื่อฉินเข่อชิงไม่อยากเล่า หลินไต้อวี้ก็คร้านที่จะซัก แม้ฉินเข่อชิงจะปักปิ่นไม้สวมกระโปรงผ้าหยาบ ก็ไม่อาจบดบังรัศมีความงามสง่าที่มีติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดของนาง ทำให้เวลายืนอยู่ข้างพี่จี้ ทั้งสองคนดูเหมาะสมกันเป็นที่สุด

“ข้าจะช่วยท่านจัดการเอง” หลินไต้อวี้กล่าวอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ

ผลคือฉินเข่อชิงระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสปานระฆังเงิน

จริงๆ เลย…ตกลงหัวเราะเรื่องอะไรกันแน่นะ

หลายวันต่อจากนั้นหลินไต้อวี้ยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์พระพุทธรูปหนึ่งจั้งสองฉื่อ ลูบเศียรไม่ถึง

เพราะวันที่คุยกันนางกลับไปเล่าเรื่องข้อเสนอของจย่าเป่าอวี้ให้จี้ไหวฟัง จี้ไหวจึงรีบไปไหว้วานให้คนของจย่าเป่าอวี้ช่วยหาที่ดินพร้อมบ้านอีกหลายหลังที่จินหลิงให้ทันที เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจจะย้ายคฤหาสน์สกุลหลินที่หยางโจวไปที่จินหลิง ซึ่งหลินไต้อวี้ไม่ได้คัดค้าน

ล้อเล่นน่ะ นางจะคัดค้านไปด้วยเหตุใด การมีครอบครัวมารดาเป็นที่พึ่งเช่นนี้ ถ้าการอยู่คฤหาสน์สกุลจย่าไม่เป็นไปอย่างใจคิด การมีทางหนีอยู่ใกล้ๆ ย่อมดีกว่า

แต่จี้ไหวไม่ได้คิดจะขายคฤหาสน์สกุลหลินที่หยางโจวทิ้ง ตรงกันข้ามเขากลับทิ้งคนรับใช้จำนวนหนึ่งเอาไว้และให้ฉินเข่อชิงพักอยู่ที่นี่ ถ้ามีเวลาว่าง นางสามารถไปช่วยดูแลที่ดินได้

หลินไต้อวี้รู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลว แต่ที่น่าแปลกคือ “เหตุใดพี่จี้จึงจะไปจินหลิง”

จี้เฟิ่งปามองหน้านางอย่างงงๆ “คุณหนูอยู่จินหลิง ข้าย่อมต้องอยู่ที่จินหลิงด้วย เพราะท่านพ่อวางแผนให้ข้าติดตามไปดูแลคุณหนูที่คฤหาสน์สกุลจย่าขอรับ”

หลินไต้อวี้ได้ยินแล้วตาเป็นประกาย รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ แต่…“ปัญหาคือท่านติดตามข้าไปจินหลิงแล้ว พี่เข่อชิงจะทำอย่างไร”

“นางก็อยู่ที่หยางโจวอย่างไรเล่าขอรับ” ชายหนุ่มพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล

“เช่นนี้พวกท่านสองคนมิต้องแยกกันอยู่หรือ” เช่นนี้นางมิเท่ากับตีกระบองแยกคู่ยวนยาง หรือ

“คุณหนูคิดไปถึงที่ใดแล้ว ข้ากับนางไม่ได้เป็นอย่างที่คุณหนูคิดนะขอรับ” จี้เฟิ่งปาเม้มปาก ท่าทางเหมือนกำลังกลั้นหัวเราะทำให้หลินไต้อวี้ยิ่งสับสน

ไม่ได้เป็นอย่างนั้น แล้วเป็นอย่างใด