ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 8

จะเอาอย่างไร ชอบให้ใช้ไม้แข็งใช่หรือไม่ ต้องให้นางมีน้ำโหแล้วลงไม้ลงมือ เขาจึงจะพอใจใช่หรือไม่

จย่าเป่าอวี้มองหน้าหลินไต้อวี้แล้วยกมุมปากสูงขึ้นเล็กน้อย

“ท่านยิ้มอะไร” บ้าจริง สมองเขาคงยังไม่พังกระมัง

“เจ้าห่วงข้า”

“ห่วงกับผีน่ะสิ ท่านถอดเสื้อออกเดี๋ยวนี้เลยนะ ถอดให้หมดด้วย!” นางสนเรื่องห่วงหรือไม่ห่วงที่ใดกัน เพียงแต่เห็นเขาตัวเปียกโชกจนน้ำหยด ไม่เหลือท่าทีเย่อหยิ่งยโสอย่างเคยแล้วมันขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก

“คุณหนู ขออภัย…ข้า…ข้า…ข้ารบกวนแล้ว ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” เสวี่ยเยี่ยนเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพคุณหนูกลายเป็นคนเถื่อน บังคับปลดเปลื้องเสื้อผ้าคุณชายรองเป่า นี่ช่าง…ใจกล้าเกินไปแล้ว ทำเอานางอดเขินไม่ได้เลย

“คอยเดี๋ยว ทิ้งเสื้อผ้าเอาไว้ด้วย เจ้าจะเอาไปที่ใดน่ะ” หลินไต้อวี้หันไปแย่งเสื้อผ้ามาอย่างฉุนๆ แล้วโยนใส่ศีรษะของจย่าเป่าอวี้ “รีบเปลี่ยนเสีย”

หลินไต้อวี้พูดพลางเอาเสื้อผ้าของตนเองหลบเข้าไปผลัดเปลี่ยนที่หลังฉากกั้น ไหนเลยจะรู้ว่าเพิ่งจะเปลี่ยนเสร็จแค่ครึ่งเดียวก็มีเงาดำวูบเข้ามาใกล้ เมื่อนางเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นจย่าเป่าอวี้ที่มายืนอยู่อีกฝั่ง นัยน์ตาวาววับดุจศิลาเรืองแสงสีนิลจ้องนางตาไม่กะพริบ

คอยเดี๋ยว นางยังใส่เสื้อผ้าไม่เสร็จเลยนะ “คนสารเลว! ท่านมองอะไรน่ะ” มาจ้องร่างที่ยังไม่เติบโตเป็นสาวเช่นนี้คงไม่ใช่ว่าเขาเกิดอารมณ์พิศวาสขึ้นมาหรอกใช่หรือไม่

“ผินผิน เจ้าผอมเกินไปแล้วนะ ข้าชอบแบบอวบอิ่มหน่อยมากกว่า”

“เช่นนั้นก็ไปหาพี่เป่าไชของท่านแทน ดีหรือไม่”

“ไม่เอา ข้าต้องการเพียงเจ้า”

“ท่านอย่าบีบให้ข้าต้องฆ่าสามีทั้งที่ยังไม่ได้ออกเรือนเชียว” ความอดทนของคนมีขีดจำกัด เพราะฉะนั้นอย่าได้บีบคั้นนางมากจนเกินไปนัก หากเขายังจ้องอีกนางคงสะกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่ และนั่นย่อมไม่เป็นผลดีต่อผู้ใดเลย จริงหรือไม่

“ฆ่าสามี?” จย่าเป่าอวี้หัวเราะเบาๆ “ที่แท้เจ้าก็เห็นข้าเป็นสามีของตัวเองแล้วหรือ”

“ถ้าไม่ล่ะ?” เขาเป็นคนที่ตามตื๊อนางอย่างเอาเป็นเอาตายเองมิใช่หรือ “หลีกทาง!”

ดวงตาวาววับของหลินไต้อวี้ทำให้จย่าเป่าอวี้ยิ้มนุ่มอย่างพึงพอใจเป็นที่สุด “คิดๆ ดูแล้วข้าก็โชคดีเหมือนกัน เพราะอย่างน้อยข้าก็ยังมีเจ้าที่จะไม่ทำร้ายหรือปิดบังข้า”

หลินไต้อวี้เลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่าการมีนางอยู่ถือเป็นโชคดีเรื่องอะไร ทว่า…นางกลับรู้สึกเบิกบานใจอย่างประหลาด “เช็ดผมให้แห้งสิ ที่นี่ไม่มีผู้ใดเขามาปรนนิบัติท่านหรอกนะ”

“ผินผิน คืนนี้ข้านอนที่นี่ได้หรือไม่”

“ไม่ได้! ข้ายังไม่เป็นผู้ใหญ่ ท่านห้ามแตะต้องข้า!” หลินไต้อวี้รู้สึกว่าร่างที่ยังเยาว์วัยนี้น่าอับอายอย่างยิ่ง ดังนั้นนางไม่มีทางยอมให้ใครมาเห็นถึงความแห้งแบนของตนเองแน่ๆ

จย่าเป่าอวี้ชะงักก่อนหลุดหัวเราะเสียงดังลั่น “คอยให้เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ข้าแตะต้องเจ้าได้ใช่หรือไม่”

หลินไต้อวี้ตะลึง ก่อนถลึงตาใส่เขาอย่างโกรธจัด “ไม่ต้องมาเล่นลิ้นเลย ต่อให้ข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ไม่ยอมให้ท่านแตะหรอก เอาล่ะ ตอนนี้ท่านไสศีรษะไปได้แล้ว!”

“รับไว้”

นางรับของที่เขาโยนมาอย่างว่องไว เมื่อแบมือออกดูก็พบว่ามันเป็นป้ายหยกรูปผลท้ออันหนึ่งที่ทำจากหยกมันแพะชั้นเลิศ เป็นป้ายหยกที่ห้อยติดเอวเขาเป็นประจำ