ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 8

หลินไต้อวี้ตบหลังเขา “ไม่ว่าจะมีเรื่องใหญ่เพียงใด ข้าย่อมอยู่ช่วยรับไว้กับท่านแน่นอน ท่านเล่ามาได้เลย ข้าจะช่วยแบ่งเบาความทุกข์ท่านครึ่งหนึ่ง ท่านจะได้ลำบากน้อยลงครึ่งหนึ่งอย่างไรเล่า”

จย่าเป่าอวี้คลายแขนออกจากนางช้าๆ แล้วจ้องหน้านางอย่างงงงัน “เจ้าเกลียดข้ามากมิใช่หรือ” เขาถามเสียงแหบ เรือนผมสีดำดุจแพรต่วนแนบติดใบหน้าขาวซีด นัยน์ตาดำแวววับดุจดวงดาว แสงสีทองจากเปลวเทียนสะท้อนความฉ่ำชื้นให้มีประกาย ทำให้เขาแลดูเศร้าซึมแต่ทรงเสน่ห์อย่างยิ่ง

“เปล่านี่” นางไม่มีทางร่วมมือกับคนที่ตนเองเกลียดหรอก

“ไม่เกลียดจริงหรือ”

“ถ้าท่านอยากให้ข้าเกลียดท่าน ข้าเกลียดท่านก็ได้” เชื่อนางเถอะว่านี่ไม่ใช่เรื่องยากเลย

“ไม่ได้ เจ้าห้ามเกลียดข้า!” จย่าเป่าอวี้แผดเสียงอย่างเอาแต่ใจพร้อมรวบร่างนางเข้าไปกอดแน่นสุดชีวิต

“เดี๋ยวๆๆๆ ข้าจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!” จะฆ่านางหรืออย่างไร! รู้แล้วว่าเขาแรงดี แต่ไม่ต้องมาประกาศศักดากับเนื้อตัวของนางหรอก ถ้านางตาย เขาก็ไม่ได้อยู่ดีเหมือนกัน แล้วจะทำไปเพื่ออะไร

จย่าเป่าอวี้รีบปล่อยนาง “เจ้าห้ามเกลียดข้า ไม่ว่าข้าจะเป็นคนเช่นใด เจ้าก็ห้ามเกลียดข้าเด็ดขาด” ถ้อยคำของเขาฟังดูเอาแต่ใจอย่างที่สุด ทว่าน้ำเสียงกลับฟังดูอ่อนแออย่างที่สุดและเต็มไปด้วยการวิงวอน ทำให้หลินไต้อวี้รู้สึกปวดศีรษะมากเพราะไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไรกันแน่

“คุณชายรองเป่า ถ้าข้าเกลียดท่านจริง ข้าจะร่วมมือกับท่านได้หรือ ท่านน่าจะรู้ดีนะว่าข้าแยกแยะคนที่ตัวเองเกลียดกับชอบไว้ชัดเจนมาก”

“สรุปคือเจ้าชอบข้า?”

“ไม่” ความจริงใจคือข้อดีตลอดกาลของนาง

“เหตุใดเจ้าจึงไม่ชอบข้า!” นางก็เป็นเช่นนี้! แรกเริ่มก็มองเมินเขา ทั้งที่ทุกคนต่างเห็นเขาเป็นสิ่งล้ำค่า มีเพียงนางคนเดียวที่ไม่เคยมองเขาอย่างจริงจัง มีแต่รับคำไปแบบส่งๆ แต่เพราะอย่างถึงทำให้เขาต้องคอยไล่ตามเงาของนางเสมอและพยายามคิดหาวิธีที่จะรั้งนางไว้ข้างกาย

“เหตุใดข้าจึงต้องชอบท่าน ในเมื่อท่านลงครัวไม่เป็น”

อย่าแกล้งนางให้มากนักนะ เพราะการจะเกลียดเขาเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

จย่าเป่าอวี้มองหลินไต้อวี้อย่างตื่นตะลึง เขาหรี่ตาลงช้าๆ “ความหมายของเจ้าคือหากข้าลงครัวเป็นแล้วเจ้าจะชอบข้า?” แต่ความชอบเช่นนี้เป็นเช่นเดียวกับความชอบฉันชายหญิงหรือ

“น่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะใต้หล้านี้คนที่ข้าชอบที่สุดคือพ่อครัว” หลินไต้อวี้บอกตามตรง

จย่าเป่าอวี้ทำหน้าแบบหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก “สาเหตุที่เจ้าชื่นชมพี่จี้ของเจ้าเพียงเพราะเขามีทักษะการครัว?”

“แน่นอน”

จย่าเป่าอวี้กุมขมับ บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่าที่ตอนแรกนางอยากแต่งงานกับจี้เฟิ่งปาเป็นเพราะจี้เฟิ่งปามีฝีมือทำครัวอย่างเดียว ไม่ได้เกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาหรืออะไรอย่างอื่นของเขาเลย มิน่าล่ะตอนอยู่เมืองหยางโจว ทุกครั้งที่ไปกินอาหารตามหอสุราแต่ละแห่ง นางเป็นต้องใช้สายตาลุ่มหลงมองพ่อครัวเสมอ

“เลิกคุยเรื่องพวกนี้ได้แล้ว ท่านตัวเปียกไปหมดแล้ว รีบถอดเสื้อที่สวมอยู่แล้วเล่าให้ข้าฟังด้วยว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” นางเอ่ยเร่ง

“เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ”

“เหตุใดข้าจึงต้องเป็นห่วงท่าน”

“เช่นนั้นเจ้าจะสนใจไปไยว่าข้าตัวเปียกหรือไม่”

หลินไต้อวี้ขบฟัน เพลิงโทสะขุมหนึ่งค่อยๆ พวยพุ่งออกมา

“ตามใจ แต่อย่าให้ใครตำหนิข้าว่าทำท่านถูกลมเย็นแล้วกัน” นางคร้านจะสนใจเจ้าเด็กประหลาดผู้นี้แล้ว!

แต่เพิ่งจะออกเดินไปได้แค่สองก้าว เห็นเขายังไม่ยอมขยับตัว หลินไต้อวี้ก็อดไม่อยู่ต้องพุ่งตัวเข้าใส่อย่างเดือดดาลก่อนกระชากคอเสื้อเขา “ข้าบอกให้ท่านถอดเสื้อ ข้าฟังไม่เข้าใจหรืออย่างไร”