ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 4

ยามเช้ามืดที่ดวงจันทร์ยังคงนวลผ่องครอบครองท้องฟ้ากับสะเก็ดระยับแสงของดาวบางดวงซึ่งอ้อยอิ่งไม่ยอมผลุบหาย ในเรือนไม้หลังใหญ่กลางหุบเขาเงียบสนิทนั้นเอง ร่างบางระหงของลลิตาก็ห่อคลุมตัวเองด้วยผ้าคลุมไหล่ผืนหนา กึ่งเดินกึ่งย่องออกจากห้องอย่างระมัดระวัง เธอปิดประตูแผ่วเบา เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ส่งเสียงดังใดๆ ก็หันตัวเตรียมก้าวต่อ แล้วก็ได้ให้ชะงักกึกอยู่กับที่เมื่อเห็นว่าใครคนหนึ่งกำลังจับจ้องทุกการกระทำของตนด้วยใบหน้าอันยากจะเข้าใจ

ภีม ภานุวรรธน์ ณ อยุธยามุ่นคิ้วเล็กน้อยพลางพินิจเรือนผมหยักศกไม่ใคร่จะเป็นทรงของเธอ เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวเพิ่งจะตื่นนอนเมื่อครู่นี้เอง

“คุณทำอะไร”

เสียงทุ้มทอดถามราบเรียบ ลลิตายิ้มแหย เก้กังกับรู้สึกเหมือนตนเป็นเด็กประถมที่ถูกครูจับได้ว่าแอบกินขนมในห้อง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณตื่นเช้าขนาดนี้ คงไม่ได้เสียงดังรบกวนนะคะ”

ด้วยอีกฝ่ายเข้าใจไปเช่นนั้น ภีมจึงไม่บอกว่าความจริงเขายังไม่ได้นอนเพราะมัวแต่ทำงานทั้งคืนจนถึงตอนนี้ ชายหนุ่มเพียงชูแก้วกาแฟในมือขึ้นตรงหน้าพร้อมอธิบาย “ผมแค่มาชงกาแฟ ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก ว่าแต่คุณเถอะเช้าขนาดนี้จะออกไปไหน”

“ฉัน…เอ่อ” เรียวมือเผลอยกขึ้นทัดหู “จะไปดูเค้าเก็บชากันค่ะ”

“ไปไร่ชา? ฟากนู้นน่ะนะ”

ใบหน้าราวรูปสลักเบือนออกไปมองความมืดสลัวแสงด้านนอกพร้อมคิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นกว่าเดิม

“จะเดินไปคนเดียวเหรอ”

ลลิตาพยักหน้าอย่างพาซื่อ ความจริงเธอแอบตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ครั้นจะเอ่ยปากก็เกรงจะรบกวนคนอื่นจึงได้ลอบตื่นตั้งแต่เช้ามืดเช่นนี้ และโดยไม่อาจเข้าใจได้ ภีมก็ยกกาแฟขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะเดินนำหญิงสาวออกไปทันที ลลิตามองตามร่างสูงสง่านั้นตาปริบๆ อยากเอ่ยถามว่าเขากำลังจะไปไหนทว่าก็กลัวจะดูก้าวก่ายเกินควร เป็นจังหวะเดียวกับที่ภีมหันกลับมาพอดี

“ทำไมยังนิ่งอยู่ล่ะ”

“คุณภีมจะไปไหนคะ” อา…ครั้งนี้เธอเผลอคิดเสียงดังไปหน่อย

คู่สนทนายังทำหน้าเรียบเฉยคล้ายไม่อยากยอมรับ แต่สุดท้ายก็กลับตอบด้วยเสียงแผ่วราวรำพึงกับตัวเองเสียมากกว่า

“ผมก็อยากไปดูเค้าเก็บชาเหมือนกัน”

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนยังคงจับจ้องชายหนุ่มอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ครั้นเห็นเขาเดินนำออกไปอย่างที่พูดจริงๆ จึงได้รีบสลัดความกังขาออก แล้วสาวเท้าตามไปพร้อมจังหวะครึกโครมไม่อาจห้ามในใจ

…ยั้งตัวเองเอาไว้ลิตา จิตใต้สำนึกกระซิบแผ่ว …อย่าเพ้อพกไปกับอะไรที่ดูเป็นไปไม่ได้เลย นั่นเจ้านายของเธอนะ… ลลิตากระชับผ้าคลุมแน่นขึ้น ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเรียวมือของตนกำเกร็งจนแทบขึ้นข้อขาว