ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทนำ-บทที่ 1

“คุณ…ที่วังสวนกระจกคราวนั้น”

อีกฝ่ายจับจ้องมายังเธอพร้อมประกายครุ่นคิดในแววตา

“คุณเป็นคนที่ไอ้รุจแนะนำมาเหรอ”

อะไรบางอย่างในท่าทีและคำพูดของเขาทำให้หญิงสาวชะงักครู่สั้นๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใช้เส้นสายและภีมก็กำลังดูแคลนเธอในข้อนี้อยู่ และหากเอาเข้าจริงๆ เมื่อพยายามสลัดห้วงอารมณ์โหยหาประสมโศกซึ้งไร้ที่มานี่ออก ร่างสูงตรงหน้าก็คล้ายรูปสลักไร้อารมณ์อย่างไรอย่างนั้น ราวกับว่าลลิตากำลังเคว้งคว้างกลางทะเลวิปโยคแต่เพียงผู้เดียว ขณะที่อีกฝ่ายเพียงชำเลืองผ่านชะง่อนหินเบื้องบน

ความน้อยใจค่อยๆ แผ่วพลิ้วลงมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ปรากฏขึ้นทั้งๆ ที่หญิงสาวเองก็ไม่รู้ว่าตนจะน้อยใจด้วยเรื่องอะไร ลลิตาอับจนถ้อยคำเพราะนิรุจแนะนำให้เธอมาลองสมัครงานเลขาฯ ที่นี่จริงๆ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เขาแค่ ‘แนะนำ’ ไม่ได้ ‘ฝากฝัง’

ขณะที่คิดว่าควรชี้แจงความแตกต่างนี้ อีกฝ่ายก็ผายมือให้เธอนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะทำงานเสียก่อน ร่างระหงทำตามอย่างช่วยไม่ได้ ลลิตาข่มใจให้สงบลงอีกครั้ง จำกัดตัวเองในความเงียบนั้นโดยไม่รู้ตัวเลยว่าดวงตาราวคืนเดือนมืดของเขากำลังจับจ้องตนอยู่…พินิจมองเหมือนเจอสิ่งสำคัญซึ่งพลัดหายไปเนิ่นนาน และก็เป็นตอนที่หญิงสาวบังเอิญสบมองพอดีที่ภีมพลันเอ่ยถามขึ้นแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว

“ที่ผ่านมา…เป็นยังไงบ้าง”

…ถ้อยถวิลราวทอดเสียงอ่อนผ่านกาลเวลา แฝงไปด้วยความรู้สึกทั้งโหยหาและอาดูรหลังการพรากจาก ไม่ใช่แค่เพียงคนฟังเท่านั้นที่ชะงักงัน หากรวมไปถึงคนพูดเองด้วยที่มีท่าทางประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด ภีมกระแอมเบาๆ ก่อนเรียบเรียงคำใหม่ทันที

“ผมหมายถึง หลังจากเจอกันที่วังสวนกระจกครั้งก่อน…คุณสบายดีมั้ย”

“อ้อ…ค่ะ ฉันสบายดี” ว่าพลางยื่นแฟ้มไปให้ “นี่เรเฟอเรนซ์ข้อมูลเพิ่มเติมของฉันค่ะ”

“ข้อมูลพวกนั้นผมอ่านจากใบสมัครของคุณก็ได้ เรามาคุยกันในสิ่งที่คุณไม่ได้กรอกลงไปดีกว่า” ชายหนุ่มว่าพลางยักไหล่อย่างไร้แยแส “เห็นว่าคุณทำงานที่วังสวนกระจกตั้งแต่เรียนจบ ผมอยากรู้ว่าทำไม”

“คะ?”

“งานวิทยากรในวังเล็กๆ ไม่มีชื่อเสียง เงินน้อย แถมยังน่าเบื่อ อะไรทำให้คุณทนทำงานอยู่ที่นั่นเสียนานสองนาน”

ราวกับว่าอาการเมื่อครู่ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา ภีมเปลี่ยนท่าทางกลับมาเป็นตัวของตัวเองอย่างรวดเร็วเมื่อเริ่มจริงจังกับการสัมภาษณ์…ท่าทางซึ่งแสนเย็นชาหากกลับดูคุ้นเคยในสายตาคนมองอย่างน่าประหลาด

“ฉันไม่ได้ฝืนทนอะไรหรอกค่ะ” ว่าพลางจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คมเพื่อย้ำชัดว่าตนไม่ได้กล่าวคำปด “ไม่ได้จะพูดเพื่อเอาใจนะคะ แต่ฉันชอบวังสวนกระจกจริงๆ ชอบจนไม่ได้สนปัจจัยอื่นนอกจากอยากทำงานที่นั่น อยากดูแล อยากรักษา อยากปกป้องเรื่องราวของวังไว้ไม่ให้หายไปตามกาลเวลา และก็คงอยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆ ถ้าวังไม่ถูกปิดไปเสียก่อน”

คนฟังยกคิ้วขึ้นทันที