ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 4

บทที่สี่

ไม่ได้พบกันหลายวัน นางยิ่งน่าสังเวชใจจนทำให้คนทนดูไม่ได้ ไม่ใช่เพียงแค่สกปรก แต่สภาพเหมือนเพิ่งคลานออกมาจากบ่ออุจจาระเช่นนั้น แม้แต่ขอทานข้างถนนยังสะอาดกว่านางกระมัง

“พี่ชาย” อูมู่ฉินทักทายเขาพลางยิ้มด้วยความดีใจ

ไป่หลี่ซีมองแวบเดียวก็รู้ว่าหลายวันมานี้นางผ่านวันเวลามาได้อย่างไร พูดได้ว่าคนไม่เหมือนคน ผีไม่เหมือนผี เห็นอยู่ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวดูไม่ได้ ใช้ชีวิตอย่างกินไม่อิ่มท้อง เทียบไม่ได้กระทั่งสุนัขตัวหนึ่ง แต่นางกลับยังยิ้มออก ใสซื่อเสียจนไม่รู้ว่าโลกมนุษย์เต็มไปด้วยความน่าหวาดกลัวและอันตราย

เพลิงโทสะขุมหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาจากในท้องของเขา เขาก้าวยาวๆ เข้าไปคว้าข้อมือนาง ไม่พูดไม่จาลากนางเดินไป

การกระทำของเขาฉับพลันกะทันหันยิ่ง ทำให้นางคาดคิดไม่ถึง การถูกลากดึงไปโดยแรงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวทำให้นางเดินโซซัดโซเซ

“พี่ชาย ท่านเป็นอะไรไป”

อูมู่ฉินใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงสงสัย คนผู้นี้เหตุใดไม่พูดไม่จาก็ลากนางเดินมา ทั้งยังโมโหฮึดฮัด ผู้ใดไปตอแยเขาเข้า

เห็นเขาไม่ฟัง นางจึงถามอีก “พี่ชาย ผู้ใดทำให้ท่านโมโหหรือ”

เขายังคงไม่ตอบ ฝีเท้าทั้งยาวทั้งเร็ว ฝ่ามือใหญ่กุมข้อมือนางไว้แน่น เอาแต่ลากนางเดินไป

อูมู่ฉินฉงน เขาโมโหเพียงนี้ ทั้งจับมือนางแน่นไม่ปล่อย นางพลันนึกอะไรขึ้นได้จึงรีบเอ่ยขึ้นเสียงดัง “พี่ชาย ข้าไม่ได้ขโมยของท่านนะ”

ไป่หลี่ซีร่างชะงักค้าง ก่อนจะหันหน้ากลับมาสั่งด้วยความเดือดดาล “เจ้าหุบปาก!”

อูมู่ฉินจู่ๆ ถูกเขาตะคอกใส่จึงตะลึงงันไปทันที จากนั้นก็ถูกเขาลากไปข้างหน้า เดินโซซัดโซเซต่อ

เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาบันดาลโทสะเช่นนี้ หรือว่าของเขาหายไปจริงๆ นางคิดไปคิดมา ในกระท่อมโกโรโกโสของเขาก็ไม่มีสิ่งของมีค่าอะไร คงไม่ใช่เงินถูกขโมยไปกระมัง

ไป่หลี่ซีโมโหมาก แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงโกรธมากเช่นนี้ หลังจากเห็นสภาพน่าสังเวชใจของนางแล้ว เขาก็ข่มกลั้นเพลิงโทสะในใจไม่อยู่ มาถึงขั้นนี้แล้วนางยังยิ้มอย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเช่นนั้นออกมาได้อีก เขาทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ!

ไป่หลี่ซีพลันหยุดฝีเท้าลง หันกลับมาตั้งกระทู้ถามอีกฝ่ายเสียงเย็น “เสื้อผ้าที่ข้าให้เจ้าเล่า”

นางหดคอเล็กน้อย ชี้เสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่าง เสื้อผ้าที่ขาดกะรุ่งกะริ่งตัวนี้ก็คือเสื้อผ้าที่เขาให้

เขาเพลิงโทสะพวยพุ่งอีกครั้ง แต่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอก็ถูกเขากดข่มไว้ ดึงนางเดินไปข้างหน้าต่อ

ไป่หลี่ซีไม่เคยเห็นสตรีที่ไหนโง่เขลาเช่นนี้ ไม่มีที่พักอาศัย ไม่มีของกิน ถูกเขาไล่ไปก็ไม่บ่นว่า นางต้องซัดเซพเนจรถึงขั้นนี้ เพราะอะไรยังยิ้มออกมาได้ รอยยิ้มนั่นบริสุทธิ์เสียจนไม่มีอะไรปลอมปน ไม่ถูกกลืนกลายด้วยกรอบปฏิบัติใดๆ ตอนนี้เขาแน่ใจแล้ว สตรีโง่เขลาผู้นี้ใสซื่อเสียจนไม่รู้ว่าโลกมนุษย์เต็มไปด้วยอันตรายและน่าหวาดกลัว

ถ้าวันนี้เขาไม่ได้เจอนาง นางใช่จะซุกหัวอยู่กับสุนัขป่าฝูงนั้นตลอดไป และเก็บอาหารที่คนทิ้งให้สุนัขมากินให้อิ่มท้องหรือ คิดถึงตรงนี้เพลิงโทสะไร้นามในใจของเขาก็ลุกโชติช่วงขึ้นมาอีก

ไม่ถูกสุนัขป่าจับกินก็นับว่านางดวงแข็งมาก!