ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 4

อูมู่ฉินซดบะหมี่จนหมดชาม ตอนนางกำลังกิน ไป่หลี่ซีชายตามองนาง เห็นนางกินอย่างเอร็ดอร่อย คล้ายทนหิวมานานในใจก็อดสงสารไม่ได้ เหลือบตามองไปเห็นหยดน้ำบนเส้นผมของนางกำลังหยด ทำให้เสื้อผ้าของเขายิ่งแนบติดร่างกายนางมากขึ้น หัวคิ้วของเขาพลันขยับเข้าหากัน มีอะไรบางอย่างกำลังก่อกวนอยู่ในหัวใจ ทำให้เขารู้สึกจิตใจรุ่มร้อนว้าวุ่น

“กินอิ่มแล้ว ขอบคุณพี่ชาย ข้าจะไปล้างชาม” นางลุกขึ้นมาจะเก็บจานชาม ทว่ากลับถูกเขาตวาดห้าม

“ไปเช็ดผมให้แห้ง”

“ไม่ล่ะ ยุ่งยากมาก ปล่อยให้มันแห้งเอง”

ไป่หลี่ซีถลึงตาใส่นางทีหนึ่ง คว้าผ้าผืนหนึ่งโยนให้นาง “เช็ดให้แห้ง”

นางเห็นเขาทำหน้าตาดุดันราวปีศาจร้ายจึงได้แต่ทำหน้ามุ่ย “ก็ได้” เช็ดก็เช็ด คนผู้นี้เหมือนศิษย์พี่ใหญ่ของนาง ทนไม่ได้ที่จะเห็นนางหลังอาบน้ำเสร็จแล้วเส้นผมยังเปียกอยู่

นางหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดผมพลางเดินออกไปข้างนอก

“ช้าก่อน จะไปที่ใด”

“ข้าไปเช็ดข้างนอก ถือโอกาสตากลม เช่นนี้จึงจะแห้งเร็ว”

นางออกไปนอกบ้านทั้งสภาพนี้ เส้นโค้งเส้นเว้างดงามบนร่างกายนางแม้แต่เขาเห็นแล้วยังร้อนรุ่ม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบุรุษด้านนอกที่อาจผ่านมาเห็นเข้า

นางอยากตายหรืออย่างไร!

ความจริงเขาคิดมากไปแล้ว นอกบ้านไม่มีผู้ใด มีเพียงสุสานที่อยู่ด้านข้างเท่านั้น ทั้งหมดเป็นเพราะเขาใส่ใจนาง เขาไม่อยากให้ผู้ใดเห็นนางในสภาพนี้

ไป่หลี่ซียืนขึ้นมาด้วยความโมโห ก่อนจะคว้าตัวนางให้กลับมานั่งที่เดิม เอาผ้าโยนไปที่ศีรษะของนาง เริ่มเช็ดเส้นผมให้นางแรงๆ

อูมู่ฉินพยายามกลั้นหัวเราะ นางนั่งนิ่งๆ ให้เขาเช็ดแต่โดยดี ฝ่ามือของเขาใหญ่มาก ยามเช็ดผมให้นางคล้ายกำลังนวดหนังศีรษะให้อย่างไรอย่างนั้น ช่างสบายยิ่งนัก สบายจนทำให้นางรู้สึกง่วงงุนขึ้นมา

นอนอยู่ในป่าไหนเลยจะสบายเหมือนนอนอยู่บนเตียง อีกทั้งนางอาบน้ำแล้ว ทั่วทั้งร่างสดชื่นเย็นสบาย เสื้อผ้าที่สวมใส่ตัวใหญ่และสะอาด มิหนำซ้ำยังเพิ่งกินอิ่มและมีคนนวดให้ ไม่ง่วงก็แปลกแล้ว

ไป่หลี่ซีช่วยเช็ดผมให้นางจนแห้ง พลันพบว่าศีรษะของนางเอียงพับไปข้างหนึ่ง เขาหยุดการเคลื่อนไหว จากนั้นก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่บ่งบอกว่านางหลับสนิท

เขาจ้องมองนางพลางคิดในใจว่าหญิงโง่งมผู้นี้ไม่เพียงใสซื่อ ยังไม่รอบคอบระมัดระวัง ถึงกับหลับไปเช่นนี้ นางช่างไว้ใจเขาจริงๆ

“ตื่นขึ้นมา ผมยังไม่แห้งสนิท ห้ามนอน”

นางลืมตาสะลึมสะลือ ร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง พยายามขยับนั่งตัวตรง บังคับตนเองให้ลืมตาเข้าไว้ แต่ไม่นานหนังตาก็เริ่มหนักอีก ศีรษะก็หงุบตามไปด้วย พอรู้สึกตัวว่าตนเองเผลอหลับไปอีกก็รีบขยับขึ้นมานั่งตัวตรง บังคับตนเองให้ลืมตา กลับไปกลับมาอยู่เช่นนี้ นางไม่เหนื่อย แต่เขาเห็นแล้วกลับทนไม่ไหว

เขาไปที่ห้องนอนหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งมาห่อร่างนาง ปิดคลุมเส้นโค้งเส้นเว้าที่ทำให้คนคิดภาพไปไกลเอาไว้ แล้วลากนางไปที่นอกบ้าน ให้นางนั่งตากลมอยู่บนเก้าอี้ด้านนอก ตอนเขากลับเข้าบ้านหันหน้าไปมองอีกคราก็ไม่ผิดจากที่คาด…นางสัปหงกไปอีกแล้ว