ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 6

ไป่หลี่ซีนัยน์ตาทั้งสองเปล่งประกายแวววาว ที่แท้ภรรยาแอบทำรองเท้าให้เขา เขาหยิบรองเท้าขึ้นมาพินิจดู รองเท้านี้ทำได้ประณีตงดงาม ฝีเข็มสม่ำเสมอ แน่นหนาแข็งแรง ก่อนหน้าจะแต่งกับนาง เขาไม่ได้ตั้งข้อเรียกร้องอะไรจากนางมากมาย ปกติเพียงเห็นนางเย็บโน่นปะนี่ กลับคิดไม่ถึงว่ามือไม้ที่คล่องแคล่วของนางคู่นี้นอกจากจะมีฝีมือในการทำอาหารที่ยอดเยี่ยมแล้ว ยังมีฝีมือในการเย็บปักถักร้อยที่ร้ายกาจอีกด้วย

“ท่านลองสวมดูว่าพอดีเท้าหรือไม่”

“ได้”

เขารีบถอดรองเท้าคู่เก่าและลองสวมรองเท้าคู่ใหม่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ รองเท้าเก่าคู่นี้ถูกเขาใช้งานจนสึกแล้ว แต่ก่อนรองเท้าของเขาล้วนไปซื้อจากในเมือง ทว่ารองเท้าที่ซื้อมาไหนเลยจะดีเหมือนที่ภรรยาวัดเท้าทำให้

เมื่อก่อนเคยมีท่านป้าในหมู่บ้านต้องการจะทำรองเท้าให้เขา เพื่อตอบแทนที่เขาช่วยซ่อมหลังคาบ้านให้ แต่เขาก็ปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล เพราะเขาไม่ต้องการให้ผู้อื่นมีข้ออ้างมาผูกไมตรีด้วย

ทว่ามาบัดนี้มีภรรยาแล้ว ภรรยาไม่เพียงทำรองเท้าใหม่ให้เขา ฝีมือยังดีเป็นพิเศษ เขาลองสวมด้วยความดีใจ พบว่าขนาดกำลังดี สวมแล้วไม่เพียงเหมาะเท้า ตัวรองเท้ายังแข็งแรงแน่นหนา ทำให้เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง

“ชอบหรือไม่” นางถามอย่างเฝ้ารอคอย

เขาอมยิ้มแล้วพยักหน้า “ไม่เพียงชอบ ยังพอใจมาก ภรรยาของข้าฝีมือยอดเยี่ยม ทำให้ข้าผู้เป็นสามีประหลาดใจและดีใจจริงๆ”

“ไม่เพียงแค่นี้ ข้ายังทำของอื่นอีก” ภายใต้สายตาประหลาดใจของเขา นางได้รื้อสิ่งของออกมาจากในตู้อีก

ที่แท้นอกจากทำรองเท้าแล้ว นางยังทำเหอเปา ถุงใส่ของล่าสัตว์ สายรัดเอวและผ้าโพกศีรษะ ทั้งหมดนางล้วนตัดเย็บให้เขาด้วยมือตนเอง

“ทั้งหมดนี้เจ้าเป็นคนทำหรือ” เขาถามด้วยความตื่นตะลึง

นางพยักหน้าพลางทำปากยื่น “เดิมทียังตั้งใจจะปักลวดลายลงไป แต่ไม่ทันแล้ว เอาให้ท่านก่อน ตอนท่านทำงานเหน็ดเหนื่อยอยู่ข้างนอกจะได้นึกถึงข้า”

“มู่เอ๋อร์…” เขารั้งตัวภรรยาเข้ามาในอ้อมกอด หลังจากแต่งงานกันมา นางก็มุ่งมั่นตั้งอกตั้งใจทำดีกับเขามาโดยตลอด ทำให้เขาซาบซึ้งใจมาก และรู้ว่าทุกฝีเข็มที่ปักลงไปล้วนเป็นความรักของนาง “เจ้าวางใจ หลังหนึ่งเดือนข้าก็กลับมาแล้ว”

นางส่งเสียงอืมออกมาคำหนึ่ง พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงหน้าน้อยเงยขึ้นพูดกับเขาด้วยหน้าทะเล้น “ความจริงที่ข้าทำของเหล่านี้ก็เพื่อจะให้ท่านนึกถึงข้าตลอดเวลา เห็นของย่อมนึกถึงคน ท่านสวมรองเท้าที่ข้าทำ พกเหอเปาที่ข้าทำ คาดสายรัดเอวที่ข้าทำ ก็ย่อมจะไม่ไปมองหญิงอื่นแล้ว”

ไป่หลี่ซีชะงักอึ้ง ก่อนจะหัวเราะฮ่าๆ ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาก้มหน้าลง เอาจมูกถูไถกับจมูกของนาง “ที่แท้ทำของเหล่านี้ก็ด้วยมีความหมายว่าจะควบคุมข้าเอาไว้ ได้ ข้าผู้เป็นสามีให้เจ้าควบคุมไว้แล้ว ส่วนเจ้าเล่า ข้าควรใช้วิธีใดมาควบคุมเจ้าไว้ จึงจะไม่ฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่อยู่…”

นางถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ “ไม่ต้อง ข้าไม่เป็นเช่นนั้นแน่! วันๆ ข้าก็ขลุกอยู่แต่ในบ้าน ที่ไหนก็ไม่ไป แล้วจะไปเจอผู้ใดได้อย่างไร เจอผียังพอเป็นไปได้” เพราะด้านข้างก็คือสุสาน

ไป่หลี่ซีถูกคำพูดที่ไร้ข้อถือสาใดๆ ของภรรยาทำให้หัวเราะขำ แต่การต้องทิ้งนางไว้ที่บ้านคนเดียวหนึ่งเดือน ทำให้รู้สึกยากจะตัดใจจริงๆ เขาคิดในใจว่าอดทนอีกสักหน่อย รอให้งานใหญ่ของเขาสำเร็จ เขาก็จะให้นางรู้ทุกอย่าง พานางเข้าเมืองหลวง มอบเกียรติยศและความสุขสบายชั่วชีวิตให้กับนาง