ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 6

นี่ก็คือตันไหวชิง เขาจะจับเจ้า ไหนเลยจะสนใจว่าเจ้าเป็นบุรุษ สตรี คนแก่ หรือเด็กเล็ก กระทั่งจะบอกกล่าวก่อนสักคำก็ไม่มี ทั้งยังเป็นกระบวนท่าที่เหี้ยมโหดดุดัน

อูมู่ฉินรีบฉากหลบ เมื่อพลังฝ่ามือพุ่งมาถึง ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังลำต้นพลันหักโค่นลงมา สวรรค์ นี่ถ้านางหลบไม่ทัน เวลานี้เอวคงขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว

“ไหนท่านบอกจะไม่สังหารข้า!” นางโกรธและตำหนิเขาที่ไม่รักษาคำพูด

“เพราะข้ารู้ว่าเจ้าหลบพ้น”

ค่ายกลที่เขาวางไว้บนภูเขาถูกนางเข้าไปเล่นมาหลายครั้ง แม้จะกักขังนางไม่อยู่ แต่มากน้อยก็พอคาดเดาพื้นฐานวรยุทธ์ของนางได้

“แนวทางวรยุทธ์ของเจ้าไม่ใช่ของสำนักใหญ่ต่างๆ ในจงหยวน น่าจะเป็นคนที่อยู่นอกด่าน แต่ก็ไม่คล้ายของชนเผ่าเป่ยอี๋ และไม่คล้ายชนเผ่าเหมียวและชนเผ่าหนานเยวี่ย เช่นนั้นก็เหลือเพียงเกาะตะวันออกกับภูเขาตะวันตกแล้ว”

คนผู้นี้ต่อสู้ไปก็ยังพูดคุยไปได้ด้วย ใจเดียวใช้สองทาง นอกจากก่อกวนจิตใจฝ่ายตรงข้ามแล้ว ก็คิดจะหยั่งเชิงดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วย

เสียดายเขาหาคนผิดแล้ว นางรู้เรื่องของเขามากกว่าที่เขาคาดคิดมากนัก

“ท่านไม่ชอบกินเผ็ด ชอบกินของหวาน ท่านไม่กินปู ไม่ชอบกุ้ง เพราะแกะเปลือกยุ่งยากเกินไป”

ใจเดียวใช้สองทางผู้ใดบ้างไม่เป็น นางก็ต่อสู้ไปพูดคุยเล่นไปด้วยได้

ตันไหวชิงสีหน้าพลันเยียบเย็น แววตาเปลี่ยนเป็นคุกคาม “เจ้าสืบเรื่องข้า?!”

“หญิงสาวที่เลื่อมใสศรัทธาในตัวท่านมีมากมาย แค่สอบถามผู้ใดสักคนก็รู้แล้ว”

“อ้อ ยังมีอีกหรือไม่”

“ยังมี ข้ารู้สึกว่าท่านไม่เหมาะจะสวมชุดสีขาว ท่านควรสวมชุดสีดำ เพราะชุดดำทนต่อสิ่งสกปรก อีกทั้งยังสอดคล้องกับนิสัยเคร่งขรึมเย็นชาของท่าน”

พลังฝ่ามือของเขารวดเร็วดุจสายลมพัด ดุจสายฟ้าฟาด พริบตาเดียวก็ซัดฝ่ามือที่เปลี่ยนแปลงไปมาอย่างมหัศจรรย์นับร้อยฝ่ามือ ทำให้คนมองจนลานตาไปหมด

นางรู้เวลานี้เขายังไม่แน่ใจในพื้นฐานวรยุทธ์ของนาง ดังนั้นจึงไม่ได้ใช้วรยุทธ์ที่แท้จริงออกมา หาไม่ถ้าเขาคิดจะสังหารนางคงบาดเจ็บไปแล้ว แต่ต่อสู้กันต่อไปเช่นนี้ นางย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน