ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 7

ทั้งสองหลบอยู่บนเตียงเฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงเงียบๆ นางนอนอยู่ ส่วนเขาอยู่ข้างๆ นาง ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันเพียงนี้ ใกล้จนเขาสามารถได้กลิ่นของนาง นางไม่ได้ทาชาดหรือแป้ง บนตัวมีเพียงกลิ่นหอมจรุงใจที่เป็นธรรมชาติ แต่ไรมาเขาไม่ชอบใกล้ชิดอิสตรี และไม่ชอบให้อิสตรีมาใกล้ชิดเขา แต่เขากลับไม่รังเกียจที่จะอยู่ใกล้ชิดกับนางเช่นนี้

ในทางตรงข้ามเขากลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่หัวใจของสตรีผู้นี้เต้นเป็นปกติสม่ำเสมอ นางไม่รู้สึกเก้อเขินขวยอายกับการอยู่ใกล้ชิดกับเขา เพียงจับจ้องไปที่นอกห้องด้วยจิตใจจดจ่อ

นางสงบนิ่งเกินไปแล้ว ทำให้เขาไม่ชอบใจ แต่ก็ชื่นชมอย่างมาก

เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวแล้ว ดาบใหญ่คมกริบเล่มหนึ่งสอดเข้ามาที่ช่องประตู ค่อยๆ เขี่ยดาลประตูให้หลุดออก จากนั้นเงาร่างสีดำหลายสายก็เดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะเดินมาทางพวกเขาเงียบๆ

ฉับพลันนั้น ดาบใหญ่หลายเล่มก็ฟันลงไปบนเตียงพร้อมกัน แรงที่ฟาดฟันลงมาเห็นชัดว่าต้องการเล่นงานคนถึงตาย หลังจากฟาดฟันส่งเดชอยู่พักหนึ่ง คนชุดดำคนหนึ่งก็สั่งคนอื่นๆ ให้หยุดมือ จากนั้นก็จุดเทียนให้สว่าง กลับพบว่าบนเตียงไม่มีคนอยู่ มีเพียงผ้าห่มที่ถูกพวกเขาฟันจนขาด

พริบตาถัดมา พลังรุนแรงก็จู่โจมลงมาเหนือศีรษะ เหล่าคนชุดดำถูกกระแทกจนถอยออกไปข้างนอก มีสามคนกระอักโลหิตออกมา

ที่แท้ตอนคนเหล่านี้เข้าประตูมา ตันไหวชิงได้อุ้มอูมู่ฉินกระโดดขึ้นไปบนขื่อคานด้วยความรวดเร็วโดยไม่มีผู้ใดรู้ หลังจากจัดการให้นางอยู่บนขื่อคานแล้ว เขาก็ปรับพลังลมปราณที่จุดตันเถียน โคจรพลังมาไว้ที่ฝ่ามือ รอพวกเขาเข้ามาใกล้ แล้วซัดฝ่ามือใส่พวกเขากระเด็นไป

เขากระโดดลงสู่พื้น พลังฝ่ามือดุจกระบี่เหมาะที่จะต่อสู้กับศัตรูในพื้นที่เล็กแคบ ขณะที่พลังฝ่ามือฟาดกวาดดุจดั่งมือถือกระบี่คมกริบปะทะกับพลังดาบของศัตรู ถึงกับเกิดเสียงดังของอาวุธกระทบกัน

เปลวเทียนที่สั่นไหวในห้องส่องสะท้อนเงาร่างของทุกคนจนดูแปลกประหลาด คนชุดดำโอบล้อมตันไหวชิงไว้ทั้งสี่ด้าน ดาบใหญ่ฟาดฟันลงมา เขากลับยืนตระหง่านดุจต้นสนต้นหนึ่ง เพียงซัดพลังฝ่ามือต่างๆ ออกไป การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไวประดุจเมฆที่ล่องลอยสายน้ำที่ไหลริน เผยให้เห็นถึงความสง่างามมีอิสระไม่ถูกผูกมัด

อูมู่ฉินอยู่ข้างบนมองตาไม่กะพริบ ในใจรู้สึกแปลกใจ แต่ไรมานางได้ยินว่าวิชาพลังฝ่ามือของบ้านสกุลตันยอดเยี่ยม รูปแบบท่วงทำนองเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหัศจรรย์ ดุจลมดุจฝน ดุจดาบดุจกระบี่ นิ้วมือสามารถแทงทะลุไม้ ฝ่ามือสามารถสะบั้นสายลม ตอนนี้มาเห็นด้วยตาตนเองแล้ว ขณะที่รู้สึกเลื่อมใสก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นที่ลำคอด้วยพร้อมกัน

นางอดลูบๆ ลำคอของตนไม่ได้ เมื่อครู่ถูกเขากุมลำคอก็ไม่ต่างอะไรกับถูกมีดจ่ออยู่ โชคดีที่เขายั้งมือไว้ไมตรี หาไม่ศีรษะนางคงไม่มีแล้ว

ยามนั้นเองประตูหน้าต่างแตกกระจุย คนชุดดำจำนวนมากขึ้นพุ่งชนเข้ามา อูมู่ฉินพลันรู้สึกที่ด้านหลังมีอะไรผิดปกติ นางหันหน้าไปแล้วก็ต้องตกใจที่เห็นคนชุดดำคนหนึ่งทิ้งตัวลงมาจากบนขื่อ นัยน์ตาคมจับนิ่งไปที่ตันไหวชิงที่อยู่ด้านล่าง

จุดที่นางซ่อนตัวบังเอิญถูกเสาคานบังอยู่มิดชิดยิ่ง ด้วยเหตุนี้คนชุดดำผู้นี้จึงไม่สังเกตเห็นนาง นางเพียงอยู่นิ่งๆ ไม่เคลื่อนไหวส่งเดชก็จะปลอดภัยไร้เรื่องราว แต่เมื่อนางเห็นหนอนสีดำที่ขยุกขยิกอยู่ในมือคนชุดดำ หัวคิ้วนางก็ขมวดแน่น

หนอนแทะหัวใจ?!

แย่แล้ว ต่อให้วรยุทธ์สูงเพียงใด ถ้าถูกหนอนแทะหัวใจเข้าสู่ร่างกายก็จะถูกกัดกินหัวใจจนตาย

“ระวังข้างบน!” นางร้องตะโกน

คนชุดดำบนขื่อกับตันไหวชิงที่อยู่ด้านล่างมองมาที่นางพร้อมกัน บนใบหน้าที่ถูกปิดอยู่ของคนชุดดำเผยให้เห็นดวงตาชั่วร้ายแปลกประหลาดคู่หนึ่ง พริบตาถัดมาเขาก็ซัดอาวุธลับในมือไปที่ตันไหวชิง ตันไหวชิงรับอาวุธรับไว้ได้ อาวุธลับนี้พอสัมผัสถูกมือของเขาก็ละลายกลายเป็นน้ำสีดำทันที