ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 7

เขาย่นหัวคิ้ว น้ำสีดำบนฝ่ามือซึมแทรกเข้าไปในผิวหนังและถึงกับหายไปไม่เหลือร่องรอย เขาลอบร้องแย่แล้ว รีบโคจรพลังจะรีดน้ำพิษออกมา แต่ทันทีที่โคจรพลัง แขนพลันเจ็บปวดแสนสาหัส ขณะที่เขากำลังตื่นตระหนกอยู่ในใจก็มีคนพุ่งเข้ามาโจมตี เขาซัดฝ่ามือใส่คนสองคนกระเด็น ก่อนจะหมุนตัวถอยไปข้างหลัง ฉวยจังหวะนี้ดึงแขนเสื้อขึ้นสูง แล้วก็ต้องตกใจที่เห็นบนท่อนแขนมีเส้นสีม่วงดำเส้นหนึ่งปรากฏขึ้น และกำลังค่อยๆ ทอดยาวไปตามเส้นชีพจร

อูมู่ฉินเปิดเผยตัวออกมาแล้ว ตอนดาบใหญ่ในมือคนชุดดำฟาดฟันมาที่นาง นางก็กระโดดลงมาทันที คมดาบที่อยู่ด้านล่างก็หันขึ้นมา รอจะสับนางเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ตันไหวชิงไม่แม้แต่จะคิดก็กระโดดขึ้นไปในอากาศและรับนางไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะพานางกระโดดทะลุหน้าต่างออกไป

เขาอุ้มนางไว้ เมื่อทั้งสองลงถึงพื้น นางรีบหยิบมีดสั้นออกมาจากหน้าอก ดวงตาตันไหวชิงพลันสาดประกายจิตสังหาร แต่เขากลับเห็นนางใช้มีดสั้นกรีดไปที่ฝ่ามือของตนเองทีหนึ่ง เขาตะลึงงันยิ่ง นางฉวยโอกาสตอนที่เขายังไม่ทันมีปฏิกิริยาก็กรีดไปที่ฝ่ามือเขาแผลหนึ่ง จากนั้นก็ประกบฝ่ามือทั้งสองเข้าหากัน ทันใดนั้นเรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น…

เส้นสีม่วงดำบนแขนราวกับมีชีวิต หลังจากได้กลิ่นโลหิตที่สดอร่อยยิ่งกว่าก็หดตัวลง ความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงนั่นก็หายไปด้วย แต่พริบตาถัดมา ร่างของนางพลันโงนเงน คล้ายยืนไม่อยู่

ตันไหวชิงรีบโอบเอวนาง ตอนคนชุดดำในห้องพุ่งตามมา ประกายเหี้ยมโหดเฉียบขาดในดวงตาของเขาพลันเจิดจ้า ลงมือเข่นฆ่าสังหาร เมื่อฝ่ามือกวาดออก ศีรษะคนสามคนก็ตกสู่พื้น

คนชุดดำที่เหลือเห็นสภาพการณ์นี้ก็อึ้งตะลึงไปทันที ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้ามาอีก เพื่อจะหลบพลังฝ่ามือของเขา จึงรักษาระยะห่างเอาไว้ แต่ก็ไม่ยอมจากไป โอบล้อมพวกเขาสองคนเอาไว้ชั่วคราว

แม้ตันไหวชิงจะมีวรยุทธ์สูง แต่ฝ่ายตรงข้ามได้เปรียบที่คนมาก และเขายังต้องแบ่งสมาธิมาปกป้องนางอีกด้วย

ทว่าในเวลานี้เองสถานการณ์พลันพลิกผัน…

มีคนชุดเทาปิดหน้าอีกกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาที่ด้านหลังคนชุดดำ จากนั้นคนชุดเทากับคนชุดดำต่อสู้กันชุลมุน ทำให้ตันไหวชิงมีเวลาไปตรวจดูอาการของนาง

ตันไหวชิงหันหน้ามามองนาง พบว่าหน้าผากมีเหงื่อเย็นซึมออกมาเล็กน้อยคล้ายคนกำลังข่มกลั้นความเจ็บปวด และมือขวาของนางกำลังกุมแขนซ้ายอยู่คล้ายว่าความเจ็บปวดที่แขนทำให้นางไม่สบายอย่างมาก

ตันไหวชิงไม่มัวมาคำนึงถึงเรื่องชายหญิงอะไรอีก เขารีบกุมมือซ้ายของนาง เลิกแขนเสื้อขึ้นสูง แล้วก็ต้องตกใจที่เห็นบนท่อนแขนของนางมีเส้นสีม่วงดำเส้นหนึ่งปรากฏขึ้น และกำลังค่อยๆ ทอดยาวไปตามเส้นชีพจรเหมือนกับเขาเมื่อครู่ก่อน แต่เส้นสีม่วงดำของนางยาวกว่ามาก

เขาสีหน้าเคร่งเครียด ถามเสียงต่ำ “นี่คืออะไร”

ในเมื่อนางรู้ว่าทำอย่างไรจึงจะถ่ายเทของสิ่งนี้มาที่ร่างของนางได้ นางย่อมต้องรู้ว่าของประหลาดสิ่งนี้คืออะไร

อูมู่ฉินก็ไม่ปิดบังเขา เอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์นัก “หนอนแทะหัวใจ โอ๊ย…เจ็บจะตายแล้ว!”

ตันไหวชิงได้ยินแล้วก็ประหลาดใจใหญ่หลวง หนอนพิษเป็นวิชามารอย่างหนึ่ง สืบทอดมาจากคนต่างเผ่า มีคนบอกว่านี่เป็นวิชาของพ่อมดหมอผีและเป็นวิชามาร เขาเคยได้ยิน แต่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก และเพื่อจะช่วยเขานางถึงกับเอาหนอนพิษถ่ายไปที่ร่างตนเอง!

“เพราะเหตุใดจึงช่วยข้า” เขาจับตามองนางนิ่ง

“ถ้าท่านถูกหนอนพิษ วรยุทธ์ของข้าก็ถูกปิดกั้นไว้ เราสองคนย่อมต้องตายแน่นอน ไม่สู้ถ่ายหนอนมาไว้ที่มือข้า ถึงจะยังพอมีหนทางรอด”

เช่นนั้นหรือ เขาเม้มปากแน่น ในใจรู้สึกผิดหวังต่อเหตุผลนี้

นางไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของเขา เพียงนวดแขนข้างที่เจ็บปวดแล้วว่า “โชคดีคนของท่านมาเร็ว หาไม่ศัตรูมากเช่นนี้คงรับมือยากแล้ว”

เขางงงันและย้อนถาม “พวกเขาไม่ใช่คนของเจ้าหรือ”

นางก็ชะงักอึ้ง “ย่อมไม่ใช่ หรือว่าก็ไม่ใช่คนของท่าน”

ทั้งสองต่างอึ้งตะลึง ถ้าคนชุดเทาล้วนไม่ใช่กองกำลังของทั้งสองคน เช่นนั้นคนเหล่านี้คือผู้ใด เพราะเหตุใดจึงมาช่วยพวกเขา

คนชุดดำถูกคนชุดเทาล้อมโจมตีจึงพบว่าฝ่ายตรงข้ามมีการเตรียมการมาอย่างดี รับมือได้ยากกว่าที่คิด

หนอนแทะหัวใจเมื่อครู่ใช้ไปแล้ว สถานการณ์ที่ได้เปรียบก็ผ่านไปแล้ว หนึ่งในคนชุดดำจึงเป่าสัญญาณให้ล่าถอย

หลังจากคนชุดดำล่าถอยไป คนชุดเทาก็ไม่ได้ไล่ตาม หลังจากพวกเขาหยุดพักครู่หนึ่งก็ตั้งแถวเป็นสองแถว ล้อมอยู่สองฟากข้างของตันไหวชิงและอูมู่ฉิน

ตันไหวชิงจับตามองคนเหล่านี้อย่างระมัดระวัง ปกป้องนางไว้ในอ้อมแขน ยังคงโคจรพลังไปที่ฝ่ามือ แม้คนเหล่านี้จะช่วยเขาออกจากวงล้อมศัตรู ทว่าฐานะไม่ชัดแจ้ง เขาไม่อาจประมาทได้

ท่ามกลางแสงสว่างจากเปลวไฟ พวกเขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินจากที่ไกลๆ บุรุษที่อยู่ตรงกลางผู้นั้นถูกคนอื่นๆ ห้อมล้อมไว้ เห็นชัดว่าเป็นผู้นำของคนกลุ่มนี้

คนผู้นั้นเดินใกล้เข้ามาทุกที ภายใต้แสงไฟสาดส่อง ในที่สุดใบหน้าที่อยู่ท่ามกลางแสงวับๆ แวมๆ ก็เห็นชัดเจนขึ้น

นั่นเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาคมเข้มราวกับแกะสลัก คิ้วเข้มดกดำ ดวงตาแวววาวมีชีวิตชีวา รูปร่างสูงตระหง่านล่ำสันแข็งแรง มีพลังอานุภาพน่าครั่นคร้ามคล้ายติดตัวมาแต่กำเนิด

ตอนเห็นใบหน้าเขาชัดถนัดตา อูมู่ฉินถึงกับตะลึงงัน สายตาของนางไม่อาจเบนออกจากร่างบุรุษผู้นั้นได้ ไม่ใช่เพราะเขารูปงามชวนมอง หากแต่ดูคุ้นเคยยิ่ง

นางรู้สึกว่าใบหน้าของคนผู้นี้คุ้นตา ดวงตาคู่นั้นคล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

บุรุษผู้นั้นมาถึงเบื้องหน้าพวกเขา ตันไหวชิงจ้องมองฝ่ายตรงข้ามด้วยแววตาเยียบเย็น มือข้างหนึ่งโอบนางไว้แน่น จิตใจที่คิดจะคุ้มครองป้องกันเห็นได้อย่างชัดเจน

ไป่หลี่ซีเลิกคิ้วยิ้มบาง มองตันไหวชิงตรงๆ “จอมยุทธ์ตัน เราได้พบกันอีกแล้ว”

เสียงนี้…

อูมู่ฉินเบิกตากว้างมากขึ้น เสียงของคนผู้นี้เหตุใดจึงเหมือนเสียงสามีของนางไม่มีผิด

โปรดติดตามต่อได้ในเล่ม…บัญชาปราบโฉมงาม