ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 7

นางลอบยิ้มในใจ เมื่อเป่าเทียนดับก็เดินไปถึงข้างเตียง ปล่อยม่านมุ้งลงและล้มตัวลงนอน ไม่ได้รู้สึกว่ามีปัญหาอะไรที่ในห้องมีบุรุษเพิ่มมาคนหนึ่ง

หลังจากนางปล่อยม่านมุ้งและทิ้งตัวลงนอน ตันไหวชิงก็ลืมตาขึ้นทันที เขาหันมองไปทางเตียงเงียบๆ แววตาก็ไม่เยียบเย็นเช่นยามกลางวัน

ไม่อาจปฏิเสธ นางงดงามยิ่ง แต่ที่ดึงดูดใจเขาคืออุปนิสัยของนาง เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ถ้านางไม่บอกว่านางชื่ออะไร เขาก็จะไม่ปล่อยนางไป นอกจากนี้ต่อให้นางไม่พูด สหายของนางย่อมต้องมาตามหานาง

เขามีความอดทนสูง ย่อมมีวิธีสืบข่าวออกมาจนได้

ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมออย่างคนหลับสนิทจึงอดเม้มปากไม่ได้

หญิงผู้นี้ไม่คิดอะไรมาก เพียงครู่เดียวก็หลับไปแล้ว ไม่ต่างจากหลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่านอนกลางแจ้ง ในป่าหรือนอนในถ้ำ อยู่ต่อหน้าเขานางก็หลับได้อย่างสบาย ทว่านิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้ของนางเป็นลักษณะนิสัยแบบที่เขาชอบ

อูมู่ฉินไม่คิดมากเหมือนเขา มีจอมยุทธ์ตันที่วรยุทธ์กล้าแข็งรับหน้าที่เฝ้ายามให้นาง นางย่อมหลับอย่างสบายใจ ทว่ายังมีสาเหตุสำคัญอีกประการหนึ่ง…

ตลอดเส้นทางนางได้ทิ้งสัญญาณลับที่มีแต่คนของหุบเขาหมื่นบุปผาเท่านั้นที่เห็นแล้วเข้าใจ นางเพียงอดทนรอผู้คุมกฎทั้งสี่มาช่วยนางก็พอแล้ว

เสียดายเรื่องราวในโลกยากแก่การคาดเดา ต่อให้อูมู่ฉินคำนวณได้แม่นยำเพียงใดก็คงลืมไปว่าคนคำนวณไม่สู้ฟ้าลิขิต นางยังไม่ทันรอให้สี่ผู้คุมกฎมาหานาง กลับพบคนร้ายกลุ่มหนึ่งเข้าเสียก่อน

ขณะหลับฝันนางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ทำให้อกสั่นขวัญหายขุมหนึ่ง เมื่อรีบลืมตาขึ้นมาพลันพบว่าใบหน้าของตันไหวชิงอยู่ใกล้ชั่วลัดนิ้วเดียว ดวงตาแวววาวคู่นั้นจับจ้องมองนาง ฝ่ามือของเขาปิดปากนางไว้ทันที ป้องกันไม่ให้นางกรีดร้องออกมา

นางไม่ได้ลนลาน เพียงตะลึงงันไปชั่วขณะ เขาจ้องมองนางนิ่ง จากนั้นฝ่ามือก็เคลื่อนไปที่ข้างลำคอนาง กุมเส้นชีพจรของนางไว้

นางพลันเข้าใจแล้ว มีคนซุ่มซ่อนตัวอยู่รอบๆ ห้อง อีกทั้งไม่ใช่เพียงคนเดียว ประมาณการดูอย่างน้อยน่าจะสิบคนขึ้นไป นางรู้เขากำลังคิดอะไรจึงรีบทำมือทำไม้บอกเขา

“พวกที่อยู่ข้างนอกนั่นไม่ใช่คนของข้า ท่านไม่ต้องเกรงใจ อยากสังหารก็สังหาร!”

ตันไหวชิงมองท่าทางไม่สะทกสะท้านของนาง ตอนสังเกตเห็นความผิดปกติที่อยู่รอบบริเวณ เขาไม่แม้แต่จะคิดก็กระโดดขึ้นมาบนเตียงที่ข้างกายนาง เขาเข้าใจว่าคนเหล่านั้นมาเพื่อจะช่วยนาง แต่คิดไม่ถึงว่านางจะปฏิเสธทันที ทั้งยังบอกอย่างใจกว้างให้เขาไม่ต้องเกรงใจไปสังหารคนเหล่านั้นได้เลย

หรือว่าคนเหล่านั้นไม่ได้มาเพื่อช่วยนางจริงๆ

ในเวลานี้เองมีกระบอกไม้ไผ่แท่งหนึ่งยื่นเข้ามาที่ช่องประตูแล้วเป่าลมขุมหนึ่งเข้ามาในห้อง อาจจะเป็นยาสลบ หรืออาจจะเป็นผงกระดูกอ่อน

ตันไหวชิงรีบใช้วิชาปิดกั้นลมหายใจ ส่วนอูมู่ฉินก็หยิบขวดเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากตัวเสื้อด้านหน้า เทยาไม่รู้ชื่อเม็ดหนึ่งใส่มือแล้วโยนเข้าปาก

เขาย่นหัวคิ้ว คว้าข้อมือข้างที่ถือขวดของนางไว้ คล้ายจะถามว่า “นี่คืออะไร”

“ยาขจัดพิษ จะกินสักเม็ดหรือไม่” นางทำมือทำไม้

ครั้งนี้เขากลับไม่เกรงใจนาง หยิบยามาเม็ดหนึ่งแล้วโยนเข้าปากตนเองทันที

นางเบิกตาโตมองเขา คงเพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะกินกระมัง เขายกริมฝีปากยิ้ม เพราะท่าทางอึ้งตะลึงของนางทำให้เขาอารมณ์ดี