ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 1

ท่ามกลางความคิดที่ไหลผ่านไปนั้น จู่ๆ ก้นของนางก็ถูกคนลอบจับกะทันหัน ดึงสติของนางให้กลับมาในปัจจุบัน

มือที่นวดก้อนแป้งของฉู่ซินเถียนพลันชะงัก หลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นางก็เหลือบมองไปยังทัพพีใหญ่คันหนึ่งที่เสียบอยู่ในหม้อน้ำแกงเดือดซึ่งอยู่ห่างจากนางไปสามก้าว โดยไม่มีความลังเลใดทั้งนั้น นางหยิบผ้าขนหนูที่อยู่ด้านข้างมาเช็ดมือส่งๆ ก่อนเดินก้าวยาวๆ ไปจับทัพพีใหญ่ที่ยังมีควันลอยออกมา แล้วเดินกลับมากล่าวข่มขู่รองหัวหน้าพ่อครัวที่เมื่อครู่เพิ่งยื่นมือมาลวนลามนาง “หากท่านทำอีกหน ข้าจะไม่เกรงใจแล้ว”

ทว่าน้ำเสียงเล็กๆ เมื่อรวมกับใบหน้าขาวกระจ่างอ่อนวัยแล้ว ความน่ากลัวก็ไม่มีเหลือเลยสักนิด กลับกันยังชวนให้รู้สึกน่ารักน่าเอ็นดู ทำให้รองหัวหน้าพ่อครัวยิ้มออกมา “เป็นอะไรไปเล่า ทำไมโฉมงามตัวน้อยถึงได้โมโหเพียงนี้”

รองหัวหน้าพ่อครัวมีอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี เขาเป็นชายหนุ่มบ้ากามผู้หนึ่ง เขาชอบหยอกเย้าสาวใช้บนเรือลำนี้อย่างไรบ้างนั้นไม่พูดถึง เพราะต่อให้รู้ว่าฉู่ซินเถียนที่ตัวขาวนุ่มจะแตะต้องไม่ได้ ด้วยมีผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่าเขาอีกสองคนคิดครอบครองอยู่ แต่ตัวเขาก็ยังคันหัวใจยุบยิบยากทานทนอยู่ดี เอาแต่คิดอยากแตะต้องนางอยู่เสมอ

มองดูรอบข้างแล้วเห็นว่าหัวหน้าพ่อครัวไม่อยู่ ทุกคนเองก็ต่างยุ่งวุ่นวายจนไม่ว่างมาสนใจทางนี้ เขาจึงไล่ต้อนนางไปตรงมุมที่ปลอดคนอย่างเหิมเกริม

ฉู่ซินเถียนจำต้องก้าวถอยหลัง เดิมทีนางถือทัพพีเอาไว้เช่นนี้ก็ไม่ได้คิดอยากลวกใส่คนจริงๆ เสียหน่อย แต่ยามนี้นางถูกไล่ต้อนจนมาอยู่แนบชิดกำแพงแล้ว หากไม่ใช้ป้องกันตัวก็คงไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าสภาพทะเลของวันนี้ไม่ค่อยดีนัก ในทะเลมีคลื่นลูกใหญ่ ตัวเรือเองก็โคลงเคลง ทำให้กระเพาะของนางพลอยโยกคลอนตามไปด้วย ใบหน้าหื่นกามตรงหน้านี้ก็มาแกว่งไกวไปมาตรงหน้านางอีก นางข่มกลั้นความรู้สึกไม่ดีของกระเพาะอาหาร ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ถอยไป!”

“สาวน้อย ละครแสร้งจับเพื่อปล่อยยังต้องแสดงต่อไปอีกนานแค่ไหน”

รองหัวหน้าพ่อครัวยื่นมือออกไปด้วยท่าทีที่หื่นกระหาย เขาต้องการจับหน้าอกของนาง ทว่าพริบตาต่อมา เขาก็เจ็บจนต้องร้องออกมา พร้อมกับหดมือกลับไปอย่างรวดเร็ว หลังมองดูหลังมือซ้ายที่ร้อนลวกจนมีตุ่มน้ำขึ้นมาแล้วก็เงยหน้าขึ้น ถลึงตาใส่นางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“โทษข้าไม่ได้หรอกนะ เป็นท่านเข้ามาใกล้ข้าเอง” นางกำทัพพีแน่นพร้อมถลึงตาใส่เขา คนผู้นี้หลงคิดว่านางจะเหมือนสาวใช้คนอื่นๆ ที่ปล่อยให้เขาลวนลามได้โดยไม่กล้าส่งเสียงหรือไร

มือขวาของรองหัวหน้าพ่อครัวจับข้อมือข้างที่กุมทัพพีของฉู่ซินเถียนอย่างหยาบคาย “หากไม่โทษเจ้าแล้วจะให้โทษข้าหรือ หลังมือของข้ามีตุ่มน้ำขึ้นมาแล้ว ข้าจะทำงานได้อย่างไร!”

นางถลึงตาใส่เขา “ท่านยังจับมือของข้าได้อยู่นี่ ไฉนจะทำงานไม่ได้เล่า ท่านเองก็ควรจะจดจำบทเรียนนี้ไว้ ดูแลมือตัวเองให้ดีๆ เถอะ!”

ภายในห้องครัวอันกว้างใหญ่ บ่าวรับใช้มากมายต่างเดินผ่านไปมาอย่างวุ่นวาย มีคนสะบัดทัพพี มีคนดูแลไฟ มีคนล้างถ้วยชาม แม้การเคลื่อนไหวและเสียงของทั้งสองจะดึงดูดสายตาพวกเขาได้ แต่พวกเขาก็ล้วนมองว่าไม่ใช่เรื่องของตนเอง เมื่อรวมเข้ากับที่รองหัวหน้าพ่อครัวเป็นเจ้านายคนที่สองของห้องครัวด้วยแล้ว พวกเขาก็ยิ่งไม่มีทางช่วยฉู่ซินเถียนเรียกร้องความยุติธรรมเป็นอันขาด เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เรียกหายนะมาใส่ตัว

อาการตอบสนองของคนเหล่านี้ทำให้ฉู่ซินเถียนรู้สึกหนาวเหน็บ แต่นางก็โทษพวกเขาไม่ได้ ในเมื่อกลุ่มคนเหล่านี้มีอยู่หลายคนที่ไม่เคยทำงานอยู่ภายในจวนเสนาบดีมาก่อน รวมไปถึงรองหัวหน้าพ่อครัวที่กัดฟันกรอดจ้องหน้านางอยู่ในยามนี้ด้วย