ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 1

อีกทั้งเสนาบดีเฉวียนก็เป็นคนที่รักหน้าตาตนเอง บรรดาแม่บ้านหรือลูกจ้างที่สูงอายุหน่อยเขาล้วนไม่พามาด้วย จงใจเลือกเฟ้นแต่พวกที่อายุน้อยและหน้าตาดีหน่อยมา พวกเขากับฉู่ซินเถียนย่อมไม่สนิทสนมกัน ทั้งยังกระจ่างดีว่าหัวหน้าพ่อครัว รองหัวหน้าพ่อครัว หรือแม้แต่หัวหน้าพ่อบ้านตู้ต่างก็สนใจนาง กลุ่มคนเหล่านี้จึงมีทั้งผู้ที่อิจฉา แล้วก็มีที่จงใจห่างเหินไปเพราะไม่อยากมีปัญหาจากการข้องแวะกับนาง ด้วยเหตุนี้หลังออกเรือมาได้ไม่นาน นางก็กลายเป็นตัวคนเดียวเสียอย่างนั้น

รองหัวหน้าพ่อครัวเองก็มองจุดนี้ออกนานแล้ว ความกล้าจึงยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาจับมือนางแน่นพลางยิ้มเย็นกล่าว “สาวน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าทำอาหารว่างเก่งมาก แต่ถ้าเจ้าลงมือกับข้าก่อน ข้าเองก็ทำให้มือเจ้าพิการได้เช่นกัน แล้วดูซิว่าท่านเสนาบดีเฉวียนจะยังคิดอยากกินอาหารว่างที่เจ้า…”

คนผู้นี้มองเรื่องราวต่างๆ ได้ไม่กระจ่างแจ้งนัก ถึงยามนั้นยังไม่รู้เลยว่าผู้ที่ตายจะเป็นผู้ใดกันแน่ นางอยากพูดข่มขู่ แต่ตัวเรือที่โคลงเคลงน้อยๆ อยู่ตลอดเวลาทำให้นางยิ่งคลื่นเหียนมากขึ้นทุกที

“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่!”

ที่ประตูพลันมีเสียงไม่สบอารมณ์ของหัวหน้าพ่อบ้านตู้ดังขึ้น

ทั้งสองคนหันไปมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะได้เห็นหัวหน้าพ่อบ้านตู้ที่จอนผมทั้งสองข้างล้วนหงอกขาวกับหัวหน้าพ่อครัวร่างสูงผิวคล้ำเดินเข้ามาหาพร้อมกัน

รองหัวหน้าพ่อครัวต้องปล่อยมือฉู่ซินเถียนอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่ลืมกัดฟันกล่าวอีกประโยค “พอถึงแคว้นหนีตัน ข้าจะขอตัวเจ้าจากท่านเสนาบดีเฉวียนทันที”

“โอ้ก!” เสียงดังขึ้นคราหนึ่ง นางทนไม่ไหวอ้าปากอาเจียนใส่รองหัวหน้าพ่อครัว…

สกปรกจะตายอยู่แล้ว! รองหัวหน้าพ่อครัวรีบเช็ดเศษอาหารและคราบน้ำเหนียวๆ บนใบหน้าออกด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ

ฉู่ซินเถียนผลักเขาออกไปนานแล้ว นางโยนทัพพีในมือทิ้งไป แล้วรีบหยิบหม้อใบเล็กขึ้นมาพลางซุกหน้าลงไปอาเจียนทันที

ขณะที่หัวหน้าพ่อบ้านยังนิ่งอึ้งอยู่ หัวหน้าพ่อครัวก็รีบเดินผ่านเขา หลังหยิบผ้าสะอาดผืนหนึ่งมาชุบน้ำแล้ว เขาก็เดินมาอยู่ข้างกายฉู่ซินเถียนพลางยื่นผ้าให้นาง “ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

นางรับผ้ามา ทว่าตอนที่กำลังจะกล่าว ‘ขอบคุณ’ นางก็สังเกตเห็นดวงตาของหัวหน้าพ่อครัวกำลังจับจ้องมายังหน้าอกที่ ‘มากล้นเกินไป’ ของนาง มือขนดกข้างหนึ่งโอบรอบเอวนาง ทำทีเป็นช่วยพยุง แต่มือกลับลอบยื่นขึ้นไปข้างบน ขณะที่ปากกล่าวคำพูดจริงจังกับรองหัวหน้าพ่อครัวที่กำลังเช็ดหน้าว่า “นับจากวันนี้ไป เจ้าก็อยู่ให้ห่างจากสาวใช้แซ่ฉู่หน่อย หากยังทำตัวไม่ดีอีก ระวังข้าจะแจ้งเรื่องเจ้าไปยังท่านเสนาบดี”

รองหัวหน้าพ่อครัวไม่กล้าพูดจาอีก สีหน้าดูไม่ได้เลยสักนิด

หัวหน้าพ่อครัวมองไปยังหัวหน้าพ่อบ้านตู้ ก่อนมองบุคคลที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างเป็นกังวลอีกครั้ง “ตั้งแต่สาวใช้แซ่ฉู่ขึ้นเรือมาก็เมาเรือมาโดยตลอด ข้าจะพยุงนางกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน ประเดี๋ยวค่อยไปหาหัวหน้าพ่อบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องที่ท่านฝูอ๋องไม่พอใจในอาหารด้วยกัน”

“ไม่จำเป็น ข้าพยุงนางไปเอง เจ้าควรเตรียมอาหารเช้าของบรรดาเจ้านายไม่ใช่หรอกหรือ” มือหนึ่งของหัวหน้าพ่อบ้านตู้จับข้อมือฉู่ซินเถียนเอาไว้ ต้องการจะดึงตัวนางมา

“ข้าไม่มีทางทำให้เวลากินอาหารเช้าของเจ้านายทั้งสองต้องล่าช้าแน่” หัวหน้าพ่อครัวไม่คิดอยากปล่อยมือแต่อย่างใด ในใจก็คิดว่า ตาเฒ่าลามกนี่อายุปาไปเท่าไรแล้ว เป็นคางคกแล้วยังคิดอยากกินเนื้อห่านฟ้าอีก