ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 3

เสนาบดีเฉวียนไม่อยากจะเชี่อเลยสักนิด เขาตัวสั่นเทิ้มไม่หยุด ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเว่ยหลันโจวจึงกระจ่างแจ้งถึงแผนการทุกอย่าง หรือว่าที่ข้างกายข้า ท่านอัครเสนาบดี หรือกระทั่งพระพันปีก็ล้วนมีหูตาของฝูอ๋องอยู่อย่างนั้นหรือ!

“ไม่มีอะไรจะพูด?” เว่ยหลันโจวเหยียดร่างขึ้น เขากวาดตามองหนหนึ่ง บนเรือมีร่างนอนฟุบอยู่เต็มไปหมดนานแล้ว บัดนี้ผู้ที่ยืนอยู่มีเพียงคนของเขาเท่านั้น “ดึกมากแล้ว ข้าเองก็เหนื่อยเต็มที รีบจัดการเขาเสีย!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เสนาบดีเฉวียนเห็นคนชุดดำจำนวนหนึ่งเดินตรงมาที่ตนเอง เขาจึงร้องขอความเมตตาเสียงดังด้วยใบหน้าซีดเผือด “ท่านอ๋องได้โปรดไว้ชีวิตด้วย…”

ยังกล่าววาจาไม่ทันจบ คนชุดดำเหล่านั้นก็ชกใส่อกเขาพร้อมๆ กัน เสียง ‘เอื๊อก’ ดังขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ก่อนจะกระอักโลหิตเป็นสายยาวออกมา หลังถูกโจมตี ร่างของเขาก็กระเด็นลอยลิ่วตกลงไปในผืนสมุทรสีดำสนิท…หายลับไปทันตา

ฉู่ซินเถียนกลั้นหายใจมองดูฉากอันน่ากลัวตรงหน้า สองมือปิดปากแน่น นางรู้ว่าตนเองควรวิ่งหนี แต่นางตัวแข็งไปทั้งร่างจนเคลื่อนไหวไม่ได้แม้แต่น้อย

ในยามนี้เอง คนชุดดำผู้หนึ่งก็เดินมาจากอีกทางของดาดฟ้า เขาประสานมือกล่าวกับเว่ยหลันโจว

“ท่านอ๋อง จัดการเรียบร้อยหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

‘จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว’ หมายถึงตายหมดแล้ว?! สองมือของฉู่ซินเถียนพลันคลายออกกะทันหัน นางสูดลมหายใจอันหนาวเหน็บเข้าไปเฮือกหนึ่ง

ทั้งๆ ที่เป็นเสียงสูดลมหายใจแผ่วเบาเพียงนี้แล้ว ไหนจะมีทั้งเสียงลม เสียงคลื่นทะเล ถึงขั้นยังมีเสียงครางก่อนตายอีกหลายเสียง ฉู่ซินเถียนก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาคมปลาบเย็นชาที่ตวัดมองมาทางนางทันที

ยามที่แววตาหวาดกลัวของนางสบเข้ากับดวงตาดอกท้อดำทะมึนคู่นั้นที่ชวนให้ผู้คนหนาวสั่นแล้ว นางก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว…แต่การเคลื่อนไหวของคนชุดดำสองคนกลับรวดเร็วยิ่งกว่า พวกเขาทะยานมาหานางอย่างรวดเร็ว ดาบในมือพุ่งตรงมาที่นางอย่างอำมหิต!

จบสิ้นแล้ว ลำคอฉู่ซินเถียนเกร็งแน่น ข้ากำลังจะตายแล้ว!

ชั่วขณะต่อมา ความมืดมิดก็เข้ามาเยือน