ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 4

ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยหลันโจวกลับกว้างมากกว่าเดิม “พูดตามตรง วิชาแพทย์ของข้าก็เหมือนที่เจ้าพูดจริงๆ แค่เรียนรู้มาไม่กี่อย่าง เอาไว้โอ้อวดต่อคนโง่อย่างเจ้าเป็นบางครั้งเท่านั้น ถือเป็นการเพิ่มความสนุกให้กับชีวิต ซึ่งบังเอิญที่ข้าได้เรียนรู้พิษเหมันต์นี้มาพอดี”

ฉู่ซินเถียนเบิกตามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“เอาแต่พูดว่าเจ้าโง่งมเช่นนี้ก็ดูไม่ถูกต้อง เจ้าเดาถูกแล้วว่าที่ข้ารับพวกเหลียนจื่อมาเป็นศิษย์ นอกจากชอบที่จะได้เป็นอาจารย์แล้ว ก็ยังเก็บพวกเขาไว้เพื่อให้คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายจริงๆ” เว่ยหลันโจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ในแววตาของฉู่ซินเถียนปรากฏเพลิงโทสะลุกโหม นางหันไปมองเด็กรับใช้ทั้งสามอย่างโมโห “พวกเจ้าได้ยินแล้วหรือยัง พวกเจ้าไม่โมโหบ้างเลยหรือ ท่านอ๋องสารภาพออกมาเองเชียวนะ!”

เด็กรับใช้ทั้งสามต่างส่ายศีรษะ ไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าโมโหกัน หากไม่มีท่านอ๋อง พวกเขาทั้งสามก็คงจะใช้ชีวิตขอทานเร่ร่อนอยู่ข้างถนนต่อไป

“พวกเจ้า…” ฉู่ซินเถียนหันไปมองเว่ยหลันโจวอีกครั้งอย่างหัวเสีย “ท่านไม่ละอายใจบ้างหรือ” เมื่อเห็นเว่ยหลันโจวส่ายศีรษะด้วยใบหน้าใสซื่อ นางก็ยิ่งโมโหกว่าเดิม “ท่านอ๋อง! พวกเหลียนจื่อฝากอนาคตไว้ที่ท่านอ๋อง ท่านอ๋องก็ควรจะสั่งสอนพวกเขาให้ดีสิ แต่ในเมื่อท่านไร้ความสามารถ ก็ไม่ควรมาถ่วงเวลาพวกเขา”

เว่ยหลันโจวพยักพเยิดใบหน้า “พวกเขาเต็มใจรั้งอยู่ข้างกายนายที่มีฐานะสูงศักดิ์เช่นข้า ใช้ชีวิตดีๆ ผ่านไปด้วยกัน มีตรงไหนที่ไม่ดีเล่า”

“แน่นอนว่าไม่ดี คนเราใช่ว่าแค่ใช้ชีวิตแต่ละวันผ่านไปดีๆ ก็พอแล้ว ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความหมายด้วยสิ ใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าไปวันๆ เหมือนคนเมานับว่าดีหรือ นอกจากนี้ ท่านอ๋องมีฐานะสูงศักดิ์แล้วอย่างไร ก็ไม่ใช่ว่ามีดวงตาสองข้าง จมูกหนึ่งจมูก ปากหนึ่งปากหรอกหรือ แตกต่างอะไรกับพวกเรากัน ท่านมีสามหัวหกแขนหรือไร พูดไปแล้วก็แค่เกิดมาถูกครรภ์เท่านั้น” เมื่อเห็นท่าทีไม่แยแสของเว่ยหลันโจวแล้ว นางก็รัวคำพูดออกมาเป็นชุดราวกับประทัด

ชั่วพริบตานั้น ภายในห้องพลันเงียบสงัด

เด็กรับใช้ทั้งสามมองฉู่ซินเถียนด้วยอาการเบิกตากว้างอ้าปากค้าง เว่ยหลันโจวเองก็เลิกคิ้วเข้มขึ้นสูงมองดูนางเช่นกัน

จบกัน! ข้าโง่หรือเปล่า เหตุใดจึงควบคุมปากตนเองไม่เคยได้…ฉู่ซินเถียนตบปากตนเองเบาๆ อย่างหงุดหงิด ก่อนหลับตาลง เตรียมตัวรอรับความตายแล้ว

“ที่เจ้าพูดมาก็พอมีเหตุผลอยู่ ทว่า…” เว่ยหลันโจวผิวปากเบาๆ กะทันหัน

เมื่อฉู่ซินเถียนลืมตาขึ้นก็ได้เห็นองครักษ์เงาชุดดำปิดบังใบหน้าสี่คนวาบผ่านบานหน้าต่างเข้ามากะทันหัน พวกเขายืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ด้านหน้าเว่ยหลันโจว ดวงตารูปเมล็ดซิ่ง ของนางเบิกกว้างทันที

ในแววตาเว่ยหลันโจวมีรอยยิ้ม เขากล่าวทวนวาจาของฉู่ซินเถียนอีกครั้ง “ฐานะสูงศักดิ์แล้วอย่างไร” เขาผิวปากติดกันสองหนอย่างโอ้อวดอีกครั้ง