ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 3

บทที่ 3

เซียวจวิ้นหมดสติไปอีกหนึ่งวันก็ยังไม่ฟื้น อี๋เหนียงทั้งหลายมาปรนนิบัติแต่เช้า หลี่เมิ่งซีเห็นชุ่ยอี๋เหนียงกับจางอี๋เหนียงร้องไห้ฟูมฟายอยู่ด้านข้าง เห็นแล้วชวนกลุ้มใจจึงไล่พวกนางออกไปโดยไม่สนใจสีหน้าโกรธแค้นของทั้งสอง เหลือไว้เพียงหวังอี๋เหนียงกับหงอวี้เท่านั้น

เห็นสะใภ้รองฝังเข็มรอบหัวเข่าของคุณชายรอง หวังอี๋เหนียงจึงถามด้วยความฉงน “สะใภ้รอง ทำเช่นนี้ได้ผลแน่หรือเจ้าคะ”

“หลายวันก่อนข้าอ่านมาจากตำรา น่าจะได้ผลอยู่บ้าง”

“สะใภ้รอง…”

หลี่เมิ่งซีรออยู่นานไม่เห็นหวังอี๋เหนียงพูดต่อ เงยหน้ามองนางก็เห็นหวังอี๋เหนียงมองตนอย่างลังเล จึงรู้ว่านางมีเรื่องจะพูด กวาดตามองในห้องเห็นหงอวี้ หงจู หงซิ่งยืนอยู่ด้านข้าง หลี่เมิ่งซีจึงพูดกับหงอวี้ “หงอวี้ ที่นี่ไม่ต้องการคนมากมายถึงเพียงนี้ เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ!”

หงอวี้รับคำพลางเหลือบมองหงจู หงซิ่งที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะเดินออกไปอย่างเศร้าหมอง

นาง หงจู หงซิ่ง ยังมีหงซานที่ยั่วยวนคุณชายรองจนถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ไป ตลอดจนเซียวซย่า เซียวเหิงติดตามคุณชายรองมาตั้งแต่เล็ก ทุกคนสนิทสนมกันเป็นที่สุด ตอนนั้นพูดคุยเสียงดังกันทุกวัน มีความสุขมากจริงๆ คุณชายรองเองก็ยิ้มแย้มกับพวกนาง แม้พวกนางจะรังแกคนของเรือนอื่น คุณชายรองก็ยังปกป้องพวกนาง แต่ตอนนี้คนเหล่านี้กับนางราวกับมีเส้นแบ่งที่มองไม่เห็น ทำให้นางรู้สึกอ้างว้างเป็นพิเศษ

สองปีก่อนตอนถูกรับเป็นสาวใช้ห้องข้างและมีเรือนเป็นของตนเอง ในที่สุดก็ได้อยู่กับผู้ที่เป็นเหมือนเทพเจ้าในใจนาง ได้อยู่เหนือกว่าหงจู ตอนนั้นหงอวี้รู้สึกว่าโลกทั้งใบสว่างไสว ทว่าวันเวลาหลังจากนั้นทำให้นางเข้าใจว่านางไม่ได้เหนือกว่าหงจูแต่อย่างใด นางกลายเป็นคนตายที่ยังมีชีวิตอยู่ ด้านข้าวของเครื่องใช้คุณชายรองไม่เคยไม่ดูแลนาง ทั้งยังไม่เคยชักสีหน้ากับนางต่อหน้าบ่าว ยิ่งไม่เคยให้นางไปทำสิ่งที่บ่าวควรทำ แต่กลับไม่ให้นางปรนนิบัติใกล้ชิดอีกต่อไป ทั้งไม่เหลือบแลนางอีก ยิ่งไม่เคยเป็นฝ่ายพูดคุยกับนางสักคำ

เห็นหงจูยังคงยุ่งง่วนทุกวัน ยามอยู่ต่อหน้าสาวใช้พูดหนึ่งไม่เป็นสอง นางเสียใจภายหลังจริงๆ อยากย้อนกลับไปในอดีต อยากเป็นเพียงสาวใช้ที่มีความสุข หงอวี้เดินออกจากห้องมาด้วยความหนักใจ ไม่ทันระวังธรณีประตูข้างล่างจึงสะดุดและถูกเซียวซย่าที่ถูกสั่งให้ยืนรออยู่ข้างนอกประคองไว้พอดี

เห็นสีหน้าหม่นหมองของหงอวี้แล้ว เซียวซย่าพลันร่างกายแข็งทื่อ ร้องเรียกโดยไม่รู้ตัว “อวี้เอ๋อร์…”

หงอวี้ยืนอย่างมั่นคง มองเซียวซย่าที่เติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก ชั่วขณะนั้นก็รู้สึกแสบจมูก หัวใจว้าวุ่น นางย่อกายให้เขาและก้าวเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่สับสน

หงอวี้ออกไปแล้ว หวังอี๋เหนียงจึงหาเรื่องใช้งานหงจูกับหงซิ่งเพื่อกันพวกนางออกไป