ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 1 ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

 หลี่เมิ่งซีตื่นเช้ามาก ช่วยไม่ได้จริงๆ ยุคโบราณไม่มีอินเตอร์เน็ต ไม่มีทั้งทีวี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งบันเทิงอื่นๆ ยามกลางคืนนางจึงเข้านอนแต่หัวค่ำ

หงจู หงอวี้ปรนนิบัติหลี่เมิ่งซีล้างหน้าสวมเสื้อผ้า ก่อนที่นางจะไปยังห้องครัวเล็กเพื่อทำโจ๊กซังจวี๋ให้เซียวจวิ้น ทั้งยังทำขนมแปลกๆ อีกเล็กน้อยสำหรับกินเล่นตอนกลางวัน นางสั่งหงอวี้ว่ารอให้คุณชายรองตื่น แล้วสั่งให้ตั้งสำรับจึงค่อยยกไป ก่อนจะให้หงจูประคองไปเรือนโซ่วสี่เพื่อคารวะผู้อาวุโส

แม้เมื่อวานเหล่าไท่จวินจะบอกแล้วว่าคุณชายรองไม่แข็งแรง ให้หลี่เมิ่งซีปรนนิบัติคุณชายรองให้ดีก็พอ สองสามวันนี้ไม่ต้องมาคารวะ แต่นางไม่เชื่ออย่างนั้น อีกทั้งเมื่อคืนเซียวจวิ้นก็ไม่ได้ค้างคืนอยู่ที่ห้อง ย่อมไม่ต้องให้นางปรนนิบัติอยู่แล้ว ช้าเร็วเหล่าไท่จวินย่อมต้องรู้เรื่องนี้ หากรู้ว่าวันนี้นางไม่ต้องปรนนิบัติคุณชายรอง ทั้งยังไม่มาคารวะ เหล่าไท่จวินจะต้องตำหนินางแน่ ดังนั้นหลี่เมิ่งซีจึงมาแต่เช้า

ตอนมาถึงเรือนโซ่วสี่ นายท่านใหญ่กับนายหญิงใหญ่ชุยซื่อมาถึงแล้ว หลี่เมิ่งซีเห็นคุณชายใหญ่เซียวชิงกับสะใภ้ใหญ่จางซื่อยังไม่มาก็วางใจ อย่างน้อยนางไม่ได้มาถึงเป็นคนสุดท้าย หลังจากคารวะเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่แล้ว นางจึงค่อยนั่งลงตามคำสั่งของเหล่าไท่จวิน

“วันนี้จวิ้นเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง บอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าไม่ต้องมา ให้ปรนนิบัติจวิ้นเอ๋อร์ให้ดี แล้วเหตุใดจึงมาอีกแล้วเล่า” เหล่าไท่จวินรอให้หลี่เมิ่งซีนั่งลงแล้วค่อยถาม

“เรียนเหล่าไท่จวิน วันนี้คุณชายรองดีขึ้นมากแล้ว แต่เนื่องจากร่างกายไม่แข็งแรง ไม่อาจมาคารวะท่านได้ด้วยตนเอง จึงสั่งให้หลานมาที่นี่แต่เช้า แสดงความกตัญญูต่อเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่แทนคุณชายรองเจ้าค่ะ” หลี่เมิ่งซีเงยหน้าเล็กน้อย ตอบเสียงแผ่วเบาเนิบช้า

ในความคิดของหลี่เมิ่งซี พิษของเซียวจวิ้นถูกถอนไปแล้ว วันนี้อาการต้องดีกว่าเมื่อวานแน่ แม้เรื่องที่เซียวจวิ้นไม่ได้นอนที่ห้องนางเมื่อคืน ช้าเร็วเหล่าไท่จวินจะต้องรู้แน่ แต่ที่วันนี้นางพูดเช่นนี้ เพราะวันหน้าต่อให้เหล่าไท่จวินรู้ว่านางโกหกก็คงไม่ตำหนินางมากนัก มีแต่จะคิดว่านางรู้กาลเทศะ ช่วยคุณชายรองปกปิด วันหน้าคงไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก แต่หากนางพูดตามจริงก็เท่ากับฟ้องเรื่องเซียวจวิ้นต่อหน้าพ่อแม่สามีตั้งแต่วันที่สองของการแต่งงาน เหล่าไท่จวินที่รักหลานชาย แม้ในใจไม่อยากลงโทษเพียงใด แต่หากไม่ลงโทษก็ไม่อาจชี้แจงกับสะใภ้หมาดๆ เช่นนางได้ เหล่าไท่จวินจะต้องลำบากใจเป็นแน่ ดังนั้นหลี่เมิ่งซีจึงโกหก

ระหว่างพูด คุณชายใหญ่เซียวชิงกับสะใภ้ใหญ่จางซื่อก็เข้ามา หลี่เมิ่งซีลุกขึ้น รอจนพวกเขาคารวะเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่เสร็จแล้ว นางจึงค่อยเข้ามาทักทายพวกเขา ทั้งสองเห็นหลี่เมิ่งซีอยู่ที่นี่ต่างก็ตะลึงงัน

“น้องรองหายดีแล้วหรือ ไยวันนี้เจ้าจึงมาที่นี่แล้วเล่า” คุณชายใหญ่มองหลี่เมิ่งซีพลางถาม

“คุณชายรองดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณคุณชาย…”

หลี่เมิ่งซียังพูดไม่ทันจบ สาวใช้ก็เข้ามารายงานอย่างเร่งร้อน “เหล่าไท่จวิน! เหล่าไท่จวิน! แย่แล้วเจ้าค่ะ!” สาวใช้คนหนึ่งวิ่งหน้าเริดเข้ามาและคุกเข่าลงบนพื้น

“อะไรแย่แล้ว เช้าตรู่เช่นนี้ กลับไม่มีระเบียบแม้แต่น้อย ใครก็ได้ ตบปาก!” เหล่าไท่จวินเห็นเช่นนั้นก็โมโห

“บ่าวสมควรตาย เพียงแต่เมื่อครู่นี้บ่าวได้ยินหงอวี้มาแจ้งข่าวว่าตอนเช้าคุณชายรองหมดสติไปอีกแล้ว ด้วยความร้อนใจจึงพูดผิดไป บ่าวยินดีรับผิดเจ้าค่ะ”

ทุกคนในห้องโถงหันมามองหลี่เมิ่งซีอย่างพร้อมเพรียง นางตกใจจนเหงื่อเย็นไหลทั่วตัว นางไม่เหมาะกับการโกหกจริงๆ เพิ่งจะโกหกไปได้ครึ่งเดียวเท่านั้น ความก็แตกเสียแล้ว

“หลานอกตัญญู เมื่อครู่นี้หลานโกหก ขอเหล่าไท่จวินโปรดลงโทษด้วย” หลี่เมิ่งซีก้าวไปข้างหน้าพลางคุกเข่าลงกับพื้น ในใจสงสัยเหลือเกินว่าคุณชายรองหมดสติไปอีกครั้งได้อย่างไร แต่ในใจย่อมรู้ดีว่ายามนี้ควรยอมรับเสียว่าตนเองโกหก

“ซีเอ๋อร์ นี่มันเรื่องอันใดกัน ไหนเจ้าว่าจวิ้นเอ๋อร์ดีขึ้นมากแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจึงเป็นลมไปอีกแล้วเล่า” น้ำเสียงของเหล่าไท่จวินเฉียบขาดขึ้นมา

“เรียนเหล่าไท่จวิน เมื่อวาน…เมื่อวานคุณชายรองอยู่กับหลี่อี๋เหนียงเจ้าค่ะ ตอนเช้าก่อนหลานจะมาที่นี่ยังไม่ได้พบคุณชายรองเลย ที่บอกว่าคุณชายรองดีขึ้นมากแล้วเป็นเพียงการคาดเดาของหลานเองเท่านั้น ขอเหล่าไท่จวินโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในห้องโถงต่างตะลึงงัน

คุณชายรองช่างเหลวไหลจริงๆ ไยจึงไปเรือนของอนุตั้งแต่วันที่สองของการแต่งงาน! นี่มิเท่ากับตบหน้าสะใภ้รองที่เป็นภรรยาเอกหรอกหรือ แล้ววันหน้าจะให้ข้ารับใช้ในคฤหาสน์มองสะใภ้รองผู้นี้อย่างไร

เซียวชิงเหลือบมองหลี่เมิ่งซีด้วยความเห็นใจ แม้จะอยากพูดอะไรบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ควรเป็นเขาที่ออกหน้า

“เหลวไหล!” นายท่านใหญ่โมโหจนตบโต๊ะและลุกขึ้นยืน

“ซีเอ๋อร์ลุกขึ้นก่อนเถอะ ไปดูอาการจวิ้นเอ๋อร์ก่อน กลับมาค่อยว่ากัน!” เหล่าไท่จวินเอ่ยปากในที่สุด ทุกคนถึงนึกขึ้นได้ว่าคุณชายรองยังหมดสติอยู่ คนกลุ่มใหญ่จึงห้อมล้อมเหล่าไท่จวินมุ่งหน้าไปยังเรือนของหลี่อี๋เหนียงอย่างร้อนใจ