ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 3 ตอนที่ 2

หลี่เมิ่งซีเห็นจิ้งอวิ๋นต้าซือที่อยู่ตรงหน้าไม่เอ่ยถึงการตีความเซียมซี เอาแต่เบิกตาที่เป็นประกายเจิดจ้าราวคบเพลิงมองประเมินนางขึ้นๆ ลงๆ ไม่หยุด ปากยังคงสวดมนต์อย่างต่อเนื่อง นางก็รู้สึกไม่พอใจ แต่อย่างไรต้าซือก็เป็นบุคคลที่ได้รับการยกย่องนับถือ นางไม่กล้าล่วงเกินจริงๆ

กระแอมเสียงค่อยแล้วจึงเอ่ยว่า “ข้าน้อยเพิ่งเสี่ยงเซียมซีได้อันหนึ่ง ในใจสงสัยจึงอยากขอให้ต้าซือช่วยชี้แนะ” พูดจบก็ยื่นเซียมซีในมือออกไปอย่างนอบน้อม

“หยกมุกล้ำค่านั้นอยู่กับตัว มัวไปแสวงหาจากที่อื่น เหมือนคนถือไฟตามหาไฟ มิสู้หยุดไว้ไม่เหนื่อยเปล่า อมิตาภพุทธ สีกา นี่เป็นเซียมซีกลางค่อนไปทางดี หยกล้ำค่าซ่อนอยู่ที่หินข้างกาย สีกากลับดั้นด้นไปแสวงหาที่อื่น เซียมซีอันนี้หมายถึงคนถือไฟตามหาไฟ ทุกเรื่องรอให้ถึงเวลาย่อมประสบความสำเร็จเอง สีกาอย่าได้กังวลใจไปเลย รอให้ถึงเวลาแล้ว เรื่องราวย่อมสำเร็จสมดังใจหมาย”

สรุปคำพูดของภิกษุชรานี้ได้เพียงคำเดียวว่า ตอนนี้เจ้ากำลังถือโคมไฟตามหาไฟ อย่าเหนื่อยเปล่าอีกเลย ไฟก็อยู่ในมือเจ้านั่นแหละ แค่รอคอยอย่างอดทนก็พอ

หลี่เมิ่งซีฟังแล้วโมโหเหลือเกิน เหลวไหลทั้งเพ เซียมซีไม่ดีเจ้าก็พูดมาตามตรงเถอะ ประเดี๋ยวไฟประเดี๋ยวเหนื่อยเปล่าอยู่นั่น ข้างกายข้านอกจากภูเขาน้ำแข็งแล้วยังจะมีหยกงามกับก้อนหินเสียที่ไหนเล่า ผีเท่านั้นแหละที่จะเชื่อคำพูดบ้าบอของเจ้า ข้าเป็นปัญญาชนที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด หากเชื่อเจ้าก็แปลกแล้ว

ดังนั้นหลี่เมิ่งซีจึงพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “ข้าน้อยรู้สึกเพียงตรงหน้ามืดสนิท มีหนทางให้เดินเสียที่ไหน ยิ่งไม่เห็นไฟเหมือนที่ต้าซือว่ามาด้วย เหตุใดต้าซือจึงกล่าวเช่นนี้”

มองหญิงสาวตรงหน้าที่โอหังอย่างยิ่งแล้ว จิ้งอวิ๋นต้าซือจึงเงียบไปครู่หนึ่ง มือลูบเคราแล้วตอบว่า “อมิตาภพุทธ เซียมซีนี้ของสีกาตีความเช่นนี้จริงๆ เพียงแต่อาตมาบำเพ็ญตบะมาน้อย คำนวณไม่ได้จริงๆ ว่าสีกามาจากที่ใด รู้เพียงว่าสีกาเป็นบุคคลสูงศักดิ์ คิดว่าสีกาคงมิใช่คนของโลกนี้ สีกาสามารถบอกอาตมาได้หรือไม่ว่าสีกามาจากแห่งหนใด บางทีอาตมาอาจพอชี้แนะได้บ้าง”

คำพูดนี้ของจิ้งอวิ๋นต้าซือทำเอาหลี่เมิ่งซีตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัว

ให้ตาย คงมิใช่คำนวณได้จริงๆ ว่านางมาจากอนาคตกระมัง นางเก็บความรู้สึกดูแคลนในใจพลางตั้งสติมองสบสายตาเจิดจ้าดุจคบเพลิงของจิ้งอวิ๋นต้าซือ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ต้าซือ เดิมทีข้าน้อยเป็นบุตรสาวของนายท่านหลี่ หลี่ชิงคหบดีในเมืองผิงหยาง เนื่องจากเมื่อหลายเดือนก่อนคุณชายรองสกุลเซียวว่าที่ประมุขสกุลสูงศักดิ์ในเมืองผิงหยางป่วยหนัก ข้าน้อยจึงได้แต่งเข้าสกุลเซียวเพื่อเสริมมงคล วันนี้เดินทางมาจุดธูปขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์กับคุณชายรองที่นี่ แน่นอนว่าข้าน้อยย่อมมาจากคฤหาสน์สกุลเซียว”

จิ้งอวิ๋นต้าซือจับจ้องสตรีตรงหน้าเนิ่นนาน ทว่ากลับไม่เห็นเบาะแสใดๆ แม้แต่น้อย เขาลอบคิดในใจ นางช่างเก่งกาจยิ่งนัก คนทั่วไปหากถูกเขากดดันด้วยบารมีแห่งธรรมที่มองไม่เห็น เกรงว่าป่านนี้คงควบคุมตนเองไม่ได้นานแล้ว ทว่านางกลับสุขุมเยือกเย็นได้เช่นนี้ ดวงตากระจ่างใสดุจสายน้ำไม่ปรากฏแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย สะอาดบริสุทธิ์เหมือนเด็กที่ปราศจากความชั่วร้าย ไม่แปดเปื้อนมลทินเลยแม้แต่น้อย ปากเขาท่องคำว่าอมิตาภพุทธ ในใจเลื่อมใสสตรีตรงหน้ามากยิ่งขึ้น