เดิมหลี่เมิ่งซีก็ไม่คิดจะซื้ออยู่แล้ว ยิ่งได้ยินราคาที่สูงลิ่วเช่นนี้ นางจึงถอดกำไลส่งคืนให้หลงจู๊ ก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเราไม่ซื้ออันนี้หรอก รบกวนท่านเก็บให้ดีเถอะ พวกเราจะดูอย่างอื่น”
“ลูกค้าท่านนี้ ท่านอย่าไปดูอย่างอื่นเลย ท่านลองดูกำไลหยกนี้อีกครั้งเถอะ ต้องเงินเท่าใดจึงจะซื้อได้” เห็นหลี่เมิ่งซีมองไปทางอื่นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลงจู๊ก็รับกำไลกลับมาอย่างผิดหวัง แอบเหลือบมองคุณชายรองสกุลเซียวก็เห็นเขาก้มหน้าดื่มน้ำชา ไม่ได้มองมาทางนี้เลยแม้แต่น้อย จึงเก็บกำไลหยกกลับไปอย่างไม่เต็มใจ
“สะใภ้รองดูนี่สิเจ้าคะ ค้างคาวตัวนี้อัปลักษณ์จริงๆ!”
หลี่เมิ่งซีมองตามมือของจือชุนไป เห็นหยกประดับสีเขียวเข้มลายเมฆและฝู ดวงตาพลันชะงัก นางก้าวเข้าไปช้าๆ และพิจารณาอย่างละเอียด
“หลงจู๊ ข้าอยากดูหยกประดับชิ้นนี้”
หลงจู๊เห็นพวกนางไม่ซื้อกำไลหยกเหลืองก็ผิดหวังมาก ครั้นเห็นหยกประดับที่พวกนางจะดูมีราคาไม่เท่าไร ความกระตือรือร้นก็หมดไปนานแล้ว จึงหยิบออกมายื่นส่งให้แล้วแนะนำง่ายๆ “หยกประดับชิ้นนี้แกะสลักจากหยกตู๋ซานอย่างดี เป็นสีเขียวเข้มตลอดอัน ท่านดูบริเวณที่เป็นสีขาวตรงนี้สิ ถูกแกะสลักเป็นลายเมฆอย่างประณีต สอดรับกับสีเขียวของตัวหยก ทำให้ดูงดงามยิ่งขึ้น”
หลี่เมิ่งซียื่นมือไปรับหยกประดับที่หลงจู๊ส่งให้ นางกุมไว้ในมือแล้วลูบเบาๆ ช่างเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยเหลือเกิน ชาติก่อนนางพกหยกประดับแบบนี้ติดตัวตลอด เพราะเป็นหยกที่ท่านย่าทิ้งไว้ให้ ท่านย่าเคยบอกว่าขอเพียงพกมันไว้ก็จะมีความสุขไปชั่วชีวิต
น่าเสียดาย นางทะลุมิติมาแต่วิญญาณ จำได้ว่าตอนที่อยู่ในโรงพยาบาล หยกประดับแบบนี้ยังแขวนอยู่กับคอ เห็นหยกประดับที่อยู่ตรงหน้านี้แล้ว นอกจากลายแกะสลักที่ดูไม่เรียบลื่นเหมือนกับในชาติก่อนแล้ว ไม่ว่าเป็นลวดลาย ขนาด สี หรือคุณภาพล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น ปลายนิ้วที่ลูบหยกประดับพลันสั่นนิดๆ ความทรงจำในชาติก่อนทะลักเข้ามาดุจกระแสน้ำ
ปู่ ย่า และพ่อแม่ที่รักใคร่เอ็นดูนาง คาดว่าร่างของนางที่อยู่ที่นั่นคงตายไปแล้วกระมัง คนผมขาวส่งคนผมดำ พ่อแม่จะต้องเจ็บปวดแทบขาดใจแน่ ยังมีพวกเพื่อนสนิทของนางอีก ถ้าหากว่านางมีสุสาน เวลาถึงเทศกาลพวกเขาจะไปเยี่ยมนางที่สุสานหรือไม่
มองหยกประดับชิ้นนี้แล้ว ดวงตาของหลี่เมิ่งซีค่อยๆ พร่าเลือน
“สะใภ้รอง ค้างคาวตัวนี้อัปลักษณ์จริงๆ พวกเราดูชิ้นอื่นเถอะเจ้าค่ะ” จือชุนเห็นหลี่เมิ่งซีมองหยกประดับอย่างหม่นหมอง เงียบงันไม่พูดจา จึงพูดกับนางพลางยื่นมือออกไป หมายจะหยิบหยกประดับชิ้นนั้นคืนหลงจู๊
“หยกประดับชิ้นนี้ชื่อว่าหยกประดับลายเมฆและฝู ประกอบด้วยลายเมฆกับลายค้างคาว ลายเมฆสื่อถึงความสมปรารถนาที่ต่อเนื่องไม่สิ้นสุด ลายค้างคาวสื่อถึงโชคลาภที่มีอยู่ทุกหนแห่ง สองสิ่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของความสุขและความสมปรารถนาที่ไม่สิ้นสุด จะอัปลักษณ์ได้อย่างไร ท่านย่าเคยบอกว่าคนที่สวมหยกประดับชิ้นนี้จะมีความสุขไปชั่วชีวิต”
“ท่านย่า? คนที่บ้านเดิมของสะใภ้รองหรือเจ้าคะ บ่าวไม่เคยได้ยินสะใภ้รองพูดถึงมาก่อนเลย”
ฟังคำถามของจือชิวแล้ว มือของหลี่เมิ่งซีก็สั่นนิดๆ บ้านเดิมในชาตินี้ของนางไม่มีท่านย่าจริงๆ นั่นแหละ เมื่อครู่ใจลอยไปถึงได้เอ่ยถึงเรื่องเมื่อชาติที่แล้ว
ขณะกำลังคิดว่าจะกลบเกลื่อนอย่างไรก็ได้ยินหลงจู๊พูดว่า “ยังคงเป็นลูกค้าท่านนี้ที่รู้จักของ ท่านพูดถูกจริงๆ สวมหยกประดับนี้ก็เพื่อขอความเป็นสิริมงคลและขอให้สมปรารถนา”
“หลงจู๊ หยกประดับชิ้นนี้ราคาเท่าไร ข้าซื้อ จือชิว จ่ายเงิน”
“ฮูหยินท่านนี้ เห็นว่าท่านเป็นคนดูของเป็น ข้าน้อยคิดไม่แพงหรอก คิดท่านแค่หนึ่งร้อยตำลึงก็พอ ข้าน้อยรับรองว่าคุ้มแน่นอน ท่านรอประเดี๋ยว ข้าน้อยจะห่อให้เดี๋ยวนี้”
จือชิวแอบสะกิดหลี่เมิ่งซีแล้วพูดเสียงค่อย “สะใภ้รอง บ่าวไม่คิดว่าจะต้องมาซื้อของ จึงติดเงินมาเพียงห้าสิบตำลึง หรือเราจะลองถามหลงจู๊ดูว่าฝากไว้ก่อนได้หรือไม่ พรุ่งนี้ค่อยให้พี่ชายมาจ่ายเงิน”
หลี่เมิ่งซีขบคิดดูแล้วจึงพยักหน้า “ก็ได้”
สองคนนี้ลืมไปเสียสนิทว่าข้างหลังยังมีเทพเจ้าแห่งเงินทองตามมาด้วย และกำลังนั่งดื่มชาอยู่ตรงนั้น!
จือชิวเงยหน้าพูดกับหลงจู๊ “หลงจู๊ วันนี้พวกเรานำเงินมาไม่พอ หยกประดับชิ้นนี้ข้าถูกใจ ขอจองไว้แล้วฝากไว้ที่ท่านก่อนได้หรือไม่ พรุ่งนี้ข้าค่อยส่งคนมาจ่ายเงินและรับไป”
หลงจู๊ฟังคำพูดนี้แล้วก็ตะลึงงัน คุณชายรองสกุลเซียวนั่งอยู่ตรงนั้นมิใช่หรือ จะขาดแคลนเงินแค่นี้ได้อย่างไร แอบชำเลืองมองคุณชายรองสกุลเซียว เห็นเขากำลังก้มหน้าจิบน้ำชา
ไม่ได้มาด้วยกันหรอกหรือ! หลอกให้ข้ายุ่งหัวหมุนอยู่ตั้งนาน! เงินแค่หนึ่งร้อยตำลึงยังไม่มีปัญญาจะจ่ายเลย ดูก็รู้ว่ากอบโกยกำไรด้วยไม่ได้แน่
