ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 3 ตอนที่ 4

บทที่ 4

 ‘ภรรยาข้าหลี่เมิ่งซี’

มีการลงชื่อเช่นนี้ด้วยหรือ!

มิต่างจากการปิดป้ายบนศีรษะนาง หลี่เมิ่งซีเห็นแล้วจึงลอบโมโห มองเซียวจวิ้นอย่างไม่พอใจ

เห็นสายตากรุ่นโกรธคู่นั้นแล้ว เป็นครั้งแรกที่นางแสดงอารมณ์ที่ต่างออกไปต่อหน้าเขา ทำให้เซียวจวิ้นอารมณ์ดีอย่างมาก มุมปากยกขึ้นน้อยๆ ฉีกยิ้มจางๆ ให้นาง

ต้องยอมรับว่ารอยยิ้มของเซียวจวิ้นทำให้คนคลั่งไคล้ตายได้ หลี่เมิ่งซีจิตใจว้าวุ่น ไม่กล้าเอาความเรื่อง ‘สิทธิ์ในชื่อ’ ของตนอีก เพียงหันไปมองภาพวาดบนผนัง

คุณชายรองสกุลเซียวผู้นี้แต่งภรรยานานแล้ว อีกทั้งเรื่องการแต่งงานเสริมมงคลก็กลายเป็นเรื่องที่ถูกเล่าลือในเมืองผิงหยาง บัดนี้เขากลับใช้คำว่า ‘ภรรยา’ กับ ‘ภรรยาผู้น้อย’ คนหนึ่ง คุณชายรองสกุลเซียวผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่ ภาพนี้ยังจะนำไปแสดงในงานโคลงกลอนเทศกาลฉงหยางได้อีกหรือ เถาจวิ้นตงเหลือบมองบริเวณที่เซียวจวิ้นลงชื่อ จากนั้นก็มองเขาอย่างเคลือบแคลง

คุณชายรองสกุลเซียวผู้นี้ยามอยู่ในแวดวงการค้าไม่เคยไว้หน้าผู้ใด ผู้คนล้วนเรียกขานว่าพญายมหน้าเย็น ตอนนี้คงไม่คิดจะทำเรื่องผิดทำนองคลองธรรม ยกภรรยาผู้น้อยขึ้นข่มภรรยาเอกกระมัง! กำลังจะเอ่ยปากเตือนสติ เหลือบเห็นแผ่นหลังของหลี่เมิ่งซีแล้วจึงหุบปากลง

ทำเรื่องผิดทำนองคลองธรรมเพื่อสตรีที่เปี่ยมด้วยความสามารถและพรสวรรค์ รูปโฉมงดงามไม่มีใครเหมือนเช่นนี้สักครั้งก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

เถาจวิ้นตงคิดไปมากมายโดยที่ไม่รู้ว่า ‘ภรรยาผู้น้อย’ ตรงหน้านี้ก็คือ ‘ภรรยาเอก’ จริงๆ ของเซียวจวิ้น

เงียบไปครู่ใหญ่ เถาจวิ้นตงจึงกระแอมไอเอ่ยว่า “พี่เซียวมาวันนี้ช่างบังเอิญยิ่งนัก ข้ากับน้องรักหลี่จั้นนัดกันไว้วันนี้ว่าจะหารือเรื่องงานโคลงกลอนเทศกาลฉงหยาง ดูเวลา น้องหลี่น่าจะใกล้มาถึงแล้ว หลายวันก่อนน้องหลี่ยังบ่นถึงพี่เซียวอยู่เลย บอกว่าตั้งแต่ท่านหายดีก็ไม่ค่อยออกจากบ้าน นัดท่านหลายครั้งล้วนคลาดกันไปทุกที เชื้อเชิญมิสู้พบกันโดยบังเอิญ วันนี้พี่เซียวอย่าเพิ่งไปเลย ประเดี๋ยวน้องชายจะส่งคนไปเชิญพี่โอวหยางมาด้วย วันนี้พวกเราสี่พี่น้องไม่เมาไม่เลิกรา”

หลี่จั้นจะมา?! หลี่เมิ่งซีที่หันหลังชื่นชมภาพวาดบนผนังอยู่ฟังคำพูดของเถาจวิ้นตงแล้ว ร่างกายก็สั่นสะท้าน

แม้ตอนนี้นางแต่งกายเป็นสตรี แต่หากพบหน้ากันจริง จะรับรองได้หรือว่าหลี่จั้นจะแยกแยะไม่ได้ว่านางคือเจ้าของร้านยาอี๋ชุน

แม้วันนี้จะแยกแยะไม่ได้ แต่นานวันเข้า หากย้อนคิดดูหลี่จั้นจะไม่สงสัยหรือ

เหลือบมองจือชิวแวบหนึ่ง เห็นนางกำลังมองตนอย่างทำอะไรไม่ถูก หน้าผากของหลี่เมิ่งซีก็มีเหงื่อเย็นผุดซึมออกมา

จือชุนเห็นหลี่เมิ่งซีมีสีหน้าผิดปกติจึงเอ่ยถาม “สะใภ้รอง ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

คำพูดของจือชุนทำให้เซียวจวิ้นกับเถาจวิ้นตงหันไปมองหลี่เมิ่งซีพร้อมกัน

เห็นทั้งสองมองมา หลี่เมิ่งซีจึงเกิดความคิดในใจ ใช้มือนวดขมับพลางพูดเสียงค่อย “คุณชายรอง คงเพราะออกมานาน ภรรยาผู้น้อยรู้สึกเวียนศีรษะ”

“ซีเอ๋อร์เหนื่อยแล้วหรือ”

“ภรรยาผู้น้อยอยากขอตัวก่อน คุณชายรองกับคุณชายเถาโปรดอภัยด้วย” หลี่เมิ่งซีพูดจบก็ย่อกายให้ทั้งสอง เห็นเซียวจวิ้นมองนาง ไม่รอให้เขาพยักหน้า นางก็ให้จือชิวประคองแล้วเดินไปที่ประตูช้าๆ นางกังวลจริงๆ ว่าสองคนนี้จะไม่ยอมให้นางจากไป

เซียวจวิ้นมองหลี่เมิ่งซีอย่างเป็นห่วง พวกเขาออกมานานแล้วจริงๆ