ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 3 ตอนที่ 5

ทว่านายหญิงใหญ่กลับต้านทานวาจาหว่านล้อมของจางซิ่วไม่ได้ นางได้ยินจางซิ่วพูดว่า “ท่านน้าจะกลัวอะไรเล่าเจ้าคะ ตั้งแต่โบราณมา คนเป็นแม่คิดถึงลูกชาย อยากกินอาหารกับลูกชาย นี่นับเป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว ท่านน้าส่งคนไปเชิญเถอะเจ้าค่ะ หากพี่สะใภ้ขัดขวางไม่ยินยอมและอาละวาด ข้ารับใช้ที่ประตูต่างมองดูอยู่ เมื่อเรื่องนี้แพร่ออกไปแล้ว มีแต่จะพูดว่าสะใภ้รองอกตัญญู ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางไม่ได้ไปคารวะผู้ใหญ่หลายวันแล้ว ทว่ากลับมีแรงไปไหว้พระเสียได้ หากท่านน้าเอาสองเรื่องนี้มาคิดบัญชีกับสะใภ้รองพร้อมกัน หาว่านาง ‘ไม่เคารพบิดามารดา’ ก็ไม่นับว่าเกินไปเลย เป็นการหาข้ออ้างให้เหล่าไท่จวินหย่านางได้อย่างสมเหตุสมผลพอดี”

จางซิ่วพูดจบ เห็นนายหญิงใหญ่ยังคงลังเล นางจึงออดอ้อน “ท่านน้า แม้เหตุผลออกจะดูฝืดฝืนไปสักหน่อย แต่เจตนาของเหล่าไท่จวินเป็นเช่นไร ท่านน้าเองก็รู้มิใช่หรือ ยามนี้ก็แค่ต้องการเหตุผลสักข้อหนึ่งในการหย่าเท่านั้น”

นายหญิงใหญ่ฟังคำพูดจางซิ่วแล้ว ขบคิดดูก็เห็นด้วย หลายวันนี้เหล่าไท่จวินที่มีอุบายลึกล้ำมาตลอดเริ่มเปลี่ยนท่าทีไปแล้ว จากเดิมที่ไม่แสดงจุดยืนมาตลอด บัดนี้ความคิดที่จะให้จวิ้นเอ๋อร์แต่งงานใหม่กับจางซิ่วกลับฟ้องอยู่บนใบหน้า เกรงว่าคงแค่หาเหตุผลดีๆ ในการหย่าสะใภ้รองไม่ได้ ถึงได้รั้งรอมาจนถึงวันนี้

คิดเช่นนี้ นายหญิงใหญ่ทางหนึ่งชมจางซิ่วว่าเฉลียวฉลาด อีกทางหนึ่งก็ส่งเป่าจูไปดักรอเซียวจวิ้นที่ประตูชั้นใน

จางซิ่วหวังอยากให้หลี่เมิ่งซีอาละวาดที่ประตูชั้นใน เมื่อเป็นเช่นนี้ดวงตาหลายร้อยคู่ในคฤหาสน์สกุลเซียวย่อมมองเห็นทั้งหมด คิดไม่ถึงว่าหลี่เมิ่งซีจะไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่ตรงกลับเรือนเซียวเซียงไปเฉยๆ

นอกจากรู้สึกผิดหวังแล้ว จางซิ่วยังลอบดีใจ พอได้ยินว่านายหญิงใหญ่เรียกไปพบ พี่ชายก็ตรงมาหาทันที เห็นทีความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายกับพี่สะใภ้จะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเพราะการไปไหว้พระครั้งนี้ ในใจพี่ชายยังคงคิดถึงนางอยู่

จางซิ่วยังติดใจเรื่องที่เซียวจวิ้นเชิญหมอมาตรวจหลี่เมิ่งซี อยากหารือกับเขาว่าจะใช้เหตุผลใดมาสร้างความลำบากใจให้หลี่เมิ่งซี แต่อย่างไรตนก็เป็นสตรี พูดโจ่งแจ้งเกินไป หากเซียวจวิ้นคิดว่าตนมีอุบายลึกล้ำย่อมไม่ดีแน่

ขบคิดอยู่นาน สุดท้ายจึงตัดสินใจว่ารอให้พี่ชายกลับมาก่อนดีกว่า ตนจะหาโอกาสพูดเรื่องนี้ แล้วให้ท่านน้ากับพี่ชายรับเรื่องนี้ไปจัดการต่อเอง พวกเขาย่อมวางแผนหาหนทางที่ดีที่สุดในการหย่าพี่สะใภ้ได้

ทว่าความจริงไม่เป็นไปตามที่คิดเลย บางทีอาจเพราะเหล่าไท่จวินบังคับให้พี่ชายไปไหว้พระขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์กับพี่สะใภ้ ทำให้พี่ชายไม่พอใจ ตั้งแต่เข้ามาในเรือนหยั่งซินพี่ชายก็มีสีหน้าบึ้งตึงตลอด คารวะท่านน้าแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก ระหว่างอาหารมื้อนั้น จำนวนคำที่พี่ชายพูดสามารถใช้มือข้างเดียวนับได้หมด เห็นพี่ชายเป็นเช่นนี้ จางซิ่วจึงล้มเลิกแผนการเดิม นางไม่อาจพูดถึงพี่สะใภ้ตอนที่พี่ชายอารมณ์ไม่ดี แบบนั้นพี่ชายจะยิ่งไม่ชอบใจ เวลานี้นางอยู่เป็นเพื่อนข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ ก็พอ นางเป็นคนที่เข้าใจคนรักมากที่สุดอยู่แล้ว!

กินอาหารเสร็จเซียวจวิ้นก็จากไป เนื่องจากเห็นเขาอารมณ์ไม่ดี จางซิ่วจึงกลัดกลุ้มมาก นางเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มอย่างเบื่อหน่าย แม้แต่การจัดเตรียมสินเจ้าสาวที่กระตือรือร้นมาตลอดยังปลุกความสนใจของนางไม่ได้เลย

ปิงซินเห็นดังนั้นจึงบ่นอยู่ด้านข้าง “คุณหนูก็จริงๆ เลย อุตส่าห์เตรียมเรื่องพูดไว้อย่างดีแล้ว พอเห็นคุณชายรองอารมณ์ไม่ดีก็ไม่เอ่ยถึงเสียอย่างนั้น บ่าวคิดว่าบางทีคุณชายรองอาจกลุ้มใจเรื่องหย่าสะใภ้รองไม่ได้ก็เป็นได้ คุณหนูเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาย่อมแก้ปมในใจของคุณชายรอง ไม่แน่คุณชายรองอาจอารมณ์ดีขึ้นก็ได้เจ้าค่ะ”

จางซิ่วเหลือบมองปิงซินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ใช่ว่าข้าไม่คิดเช่นนี้ เพียงแต่เจ้าไม่เห็นสีหน้าหม่นหมองของพี่ชาย ท่านน้าชวนคุยตั้งหลายเรื่อง พี่ชายมิใช่พยักหน้าก็รับคำในคอ ไม่คุยต่อเลยสักเรื่องหนึ่ง คิดว่าคงไม่มีอารมณ์จะเอ่ยปากมากกว่า”

“คุณหนูพูดมาก็ถูก แต่หมู่นี้คุณชายรองงานเยอะ ไม่ค่อยได้อยู่ในคฤหาสน์ ยากนักที่จะมีโอกาสได้พบหน้า หากไม่หารือให้ดี เกรงว่าถึงเวลาจริงๆ แล้วจะเกิดความผิดพลาด กระทั่งเสียโอกาสดีๆ ไปนะเจ้าคะ”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ตอนนี้นอกจากน้าเขยที่ไม่รู้ว่าคิดอย่างไรแล้ว ทั้งเหล่าไท่จวิน ท่านน้า และพี่ชายล้วนมีความคิดที่จะหย่าพี่สะใภ้ทั้งสิ้น ขาดแค่เพียงโอกาสอันเหมาะสมเท่านั้น พรุ่งนี้ตอนพี่สะใภ้ไปคารวะผู้ใหญ่ ข้าจะหาโอกาสพูดเรื่องนี้ มีท่านน้าช่วยสนับสนุนอีกแรง เหล่าไท่จวินเพียงแค่ผลักเรือตามน้ำ ไม่แน่ไม่ต้องให้พี่ชายเอ่ยปาก เรื่องนี้ก็สำเร็จแล้ว”

“แล้วพรุ่งนี้สะใภ้รองจะไปที่เรือนโซ่วสี่หรือเจ้าคะ”

จางซิ่วปรายตามองปิงซิน ไฉนสาวใช้ผู้นี้จึงโง่ขนาดนี้นะ แค่นี้ก็คิดไม่ได้ หลี่เมิ่งซีไปไหว้พระได้แล้ว ยังจะไม่ไปคารวะผู้ใหญ่ได้อีกหรือ นางอยากให้พรุ่งนี้หลี่เมิ่งซีไม่ไปคารวะผู้ใหญ่จริงเชียว เช่นนั้นนางย่อมไม่ต้องเปลืองแรงให้มาก