ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 3 ตอนที่ 6

เมื่อกิจการใหญ่โตก็ควรมีการรักษาความปลอดภัยของตนเอง คิดแล้วจึงเงยหน้าพูดกับจือชิว “เจ้าพูดถึงผู้คุ้มกัน ข้าก็นึกขึ้นได้ วันหน้าจะเปิดร้านสาขา กิจการใหญ่ขึ้น เรื่องย่อมมากขึ้น แค่ขนส่งยาไปมาก็ต้องใช้คนจำนวนมากแล้ว มิอาจพึ่งพารัชทายาทได้ทุกเรื่อง เราควรมีขบวนผู้คุ้มกันเป็นของตนเอง”

“สะใภ้รองพูดมาก็ใช่ เพียงแต่…”

“เอาอย่างนี้ บอกหลี่ตู้ว่าให้คุณชายโอวหยางพักอยู่ก่อน สังเกตเขาสักระยะหนึ่ง หากเขาเป็นคนเปิดเผยซื่อตรงจริง พวกเราก็จะไว้วางใจเขา แต่หากเขามีจุดประสงค์อื่น ให้ไล่ออกไปเสีย ร้านสาขาให้เปิดที่จิ้นหยางก่อนแล้วกัน ที่อื่นๆ ระงับเอาไว้ก่อน สถานที่แห่งนั้นกว้างใหญ่ ให้หลี่ตู้รับคนที่ร่างกายแข็งแรงกำยำจำนวนหนึ่งเข้ามา ไม่ต้องเสียดายเงินแทนข้า ตั้งใจฝึกฝนผู้คุ้มกันกลุ่มหนึ่งที่มีความสามารถและจงรักภักดี”

“ความคิดนี้ของสะใภ้รองก็ดีอยู่หรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่พี่ชายกับท่านพ่อล้วนเป็นพ่อค้า จะฝึกผู้คุ้มกันเป็นได้อย่างไร หรือพวกเราจะเชิญครูฝึกยุทธ์มาเจ้าคะ”

“อืม เจ้าพูดถูก ในเมื่อยังต้องสังเกตท่าทีของคุณชายโอวหยางผู้นั้นอยู่ ตอนนี้เราก็ยังใช้เขาไม่ได้ เชิญครูฝึกยุทธ์มาจำนวนหนึ่งก่อนแล้วกัน”

ฟังคำพูดของทั้งสองแล้ว จือซย่าที่อยู่ด้านข้างพลันพูดแทรก “สะใภ้รอง บ่าวได้ยินว่าครูฝึกยุทธ์ทั่วไปล้วนมีดีแต่กระบวนท่า รู้จักแต่หมัดมวยที่สวยงาม แต่ใช้งานจริงไม่ได้ หากสะใภ้รองคิดจะฝึกผู้คุ้มกัน ท่านต้องหาคนที่รู้จริงเจ้าค่ะ”

จือตงพูดต่อ “จะไปหาที่ไหนเล่า ไม่พูดถึงว่าไม่รู้จัก ต่อให้รู้จักก็ขอร้องผู้อื่นไม่ได้อยู่ดี!”

หลายคนพลันเงียบ ต่างคิดหาหนทางดีๆ ไม่ออก

เวลานี้เองหลี่เมิ่งซีพลันตบหน้าผาก “พวกเรามีคนอยู่แล้วกลับไม่ใช้ ยังมานั่งกลุ้มใจอีก ขี่ลาหาลาโดยแท้!”

“ใครเจ้าคะ”

“รัชทายาทอย่างไรเล่า มา เอาพู่กันกับหมึกมา ข้าจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง พรุ่งนี้ให้จือชิวส่งคนออกไป แล้วให้หลี่ตู้ส่งต่อไปให้รัชทายาท”

จือชิวรีบรับคำ นางวางขวดน้ำหอมในมือ ก่อนจะไปเตรียมกระดาษกับหมึก

ระหว่างพูดก็มีคนเคาะประตู จือตงจึงรีบวิ่งออกไป

ครู่หนึ่ง หงจูเดินตามนางเข้ามา คารวะหลี่เมิ่งซีแล้วเอ่ยว่า “สะใภ้รอง คุณชายรองเชิญท่านไปเรือนกลาง บอกว่ามีธุระเจ้าค่ะ”

“คุณชายรองไม่ได้บอกหรือว่าเรื่องอะไร” จือชิวฟังแล้วเอ่ยถาม

“คุณชายรองไม่ได้บอก แต่ดูท่าทางร้อนใจมากเจ้าค่ะ”

“เจ้ากลับไปเรียนคุณชายรองก่อน บอกว่าข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

“เจ้าค่ะ บ่าวขอตัวก่อน” หงจูรับคำ แล้วเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

สาวใช้ทั้งสี่ได้ยินว่าเซียวจวิ้นเรียกหลี่เมิ่งซีไปพบก็ประหม่าขึ้นมา ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร จือชิวปรนนิบัติหลี่เมิ่งซีแต่งตัวง่ายๆ จือชุนหยิบชุดพิธีการออกมาแล้ว

หลี่เมิ่งซีมองดูแล้วบอกว่า “อยู่ในเรือนตนเอง ใส่ชุดทั่วไปตัวนี้ก็พอ อย่าเปลี่ยนให้ยุ่งยากเลย หมู่นี้คุณชายรองอารมณ์แปรปรวน หากไปช้าจะถูกหาเรื่องเอาได้”

“สะใภ้รอง!” เห็นสะใภ้รองกับจือชิวเดินออกไปข้างนอก จือซย่าจึงร้องเรียก

“อะไรหรือ” หลี่เมิ่งซีหันกลับมา

“บ่าวคิดว่าสองวันนี้คุณชายรองอารมณ์ไม่ดี อย่าให้พี่จือชิวไปเลย ประเดี๋ยว ประเดี๋ยว…”

หลี่เมิ่งซีฟังแล้วก็เข้าใจความหมายของจือซย่า ช่วงนี้เซียวจวิ้นอารมณ์ไม่ดีจริงๆ เขาไล่สาวใช้กับบ่าวหญิงสูงวัยออกไปกลุ่มใหญ่ จือชิวเองก็มีอคติกับเซียวจวิ้นมาก ทั้งยังเป็นคนอารมณ์ร้อน นิสัยร้ายกาจ เกรงว่านางจะล่วงเกินเซียวจวิ้นและถูกไล่ออกไปด้วย

หลี่เมิ่งซีคิดดูแล้วก็เห็นด้วย นางหันไปพูดกับจือชิว “เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ ให้จือชุนไปกับข้า”

จือชิวเหลือบมองจือซย่าแวบหนึ่ง “สะใภ้รอง ให้บ่าวไปกับท่านเถอะเจ้าค่ะ บ่าวจะระวัง”

“ไม่เป็นไร หลายวันนี้คุณชายรองจับผิดสาวใช้ในเรือนอยู่ แม้แต่สาวใช้ในเรือนของชุ่ยอี๋เหนียงกับหงอวี้ยังถูกไล่ออกไปหลายคน คุณชายรองเองก็อคติกับเจ้าอยู่แล้วด้วย เจ้าหลบเลี่ยงไปก่อนเถอะ หากเขาไล่เจ้าออกไปจริงๆ ข้าย่อมเสียหายใหญ่หลวง” หลี่เมิ่งซีพูดกึ่งหยอกล้อ ก่อนจะให้จือชุนประคองเดินออกไป

จือชิวฟังแล้ว ได้แต่พยักหน้ารับคำ แล้วรออยู่ในเรือน