ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 2

บทที่ 2

 ซีเอ๋อร์คือเซียนปรุงยาในตำนาน!

เห็นความตกใจของหลี่เมิ่งซีกับจือชิวตอนเห็นรัชทายาทแล้ว สีหน้าตื่นตระหนกเช่นนั้นทำให้ความหวังอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในใจของเซียวจวิ้นหายไปสิ้น เขานั่งตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น จับจ้องหลี่เมิ่งซีตาไม่กะพริบ

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เห็นหลี่เมิ่งซีในชุดสตรีเป็นครั้งแรก ผิวขาวปานหิมะ หาใช่ผิวสีทองแดงเหมือนตอนสวมชุดบุรุษ ดวงหน้างามเฉิดฉัน งามปานจะล่มบ้านล่มเมือง ซั่งกวนหงฮุยพลันเหม่อลอยราวกับอยู่ในห้วงฝัน เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว นานครู่ใหญ่ที่พูดอะไรไม่ออก บรรยากาศในห้องหนังสือพลันชะงักงัน ทำเอาหลี่เมิ่งซีกับจือชิวรู้สึกหายใจไม่ออก

ซั่งกวนหงฮุยเป็นคนแรกที่สงบสติอารมณ์ได้ เห็นหลี่เมิ่งซียังยืนทื่ออยู่หน้าประตู เขาจึงก้าวเร็วๆ เข้าไป แล้วยิ้มเอ่ยว่า “น้องชาย ข้าช่างโง่เขลาโดยแท้ คิดว่าเจ้าเป็นบุรุษมาตลอด ตามหาเจ้าอย่างยากลำบากอยู่สองปี คิดไม่ถึงว่าน้องชายจะซ่อนตัวอยู่ในเรือน ไม่ วันหน้ามิอาจเรียกเจ้าว่าน้องชายได้อีกแล้ว”

“คุณชายท่านนี้ ท่านจำคนผิดแล้ว…”

“พี่ใหญ่มาแล้วหรือ…”

ฟังคำพูดรัชทายาทแล้ว หลี่เมิ่งซีกับจือชิวก็พูดออกมาพร้อมกัน เดิมทีจือชิวคิดจะยืนกรานปฏิเสธ น่าเสียดายที่คำว่า ‘พี่ใหญ่’ ของหลี่เมิ่งซีดับความหวังริบหรี่ในใจจือชิวไปจนสิ้น สีหน้านางเปลี่ยนเป็นซีดขาวทันใด เหลือบมองคุณชายรองโดยสัญชาตญาณ เห็นสายตาตื่นตะลึงของคุณชายรองแล้วจึงรีบก้มหน้าลงอย่างลนลาน

หลี่เมิ่งซีสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน คารวะรัชทายาทและก้าวขึ้นไปช้าๆ เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดคู่นั้นของเซียวจวิ้นแล้ว หัวใจของหลี่เมิ่งซีรู้สึกเจ็บแปลบ นางอยากลบเลือนความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้นออกไปเหลือเกิน อยากบอกเขาเหลือเกินว่านางไม่อยากเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ไม่อยากเลยสักนิด

นี่ล้วนไม่ใช่ความตั้งใจของนาง ไม่ใช่จุดประสงค์ดั้งเดิมของนางแม้แต่น้อย แต่นางกลับบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์นั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จนบัดนี้กลายเป็นผลไม้รสขม หลี่เมิ่งซีใช้มือกดหน้าอก กัดฟันและฝืนเอ่ยอย่างสุขุม “คุณชายรอง ที่ผ่านมา…ที่ผ่านมาข้าภรรยาไม่ได้บอกท่านว่าข้าภรรยาเป็นเจ้าของร้านยาอี๋ชุน”

ได้ยินหลี่เมิ่งซียอมรับด้วยตนเองว่านางคือเซียนปรุงยา เซียวจวิ้นพลันรู้สึกว่าเลือดในตัวถูกสูบออกไปจนหมด ใบหน้าเขาซีดเผือด สีหน้าชะงักงัน จ้องมองหลี่เมิ่งซีอย่างแข็งทื่อ ริมฝีปากขยับไปมา แต่กลับมิได้ตอบอะไร นานครู่ใหญ่จึงฝืนลุกขึ้นยืน โค้งคำนับรัชทายาทและเอ่ยว่า “รัชทายาท โปรดอภัยด้วยที่ข้าน้อยเสียมารยาท วันนี้ข้าน้อยมีเรื่องในครอบครัวทำให้มิอาจอยู่กับพระองค์ได้ วันหน้าข้าน้อยจะต้องไปขอขมาถึงที่ด้วยตนเองแน่นอน”

คุณชายรองไม่มีสมองหรือไร นี่คือรัชทายาทนะ ท่านถึงกับกล้าไล่แขกอย่างนี้เชียวหรือ เป็นสกุลสูงศักดิ์แล้วอย่างไร ผู้อื่นเป็นถึงโอรสของฮ่องเต้ หากยัดเยียดความผิดฐานลบหลู่เบื้องสูงให้ท่าน ก็ยังสามารถจัดการท่านได้อยู่ดี คำพูดของคุณชายรองทำเอาจือชิวตื่นตระหนก นางเหลือบมองสะใภ้รองด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ได้ยินคำพูดเซียวจวิ้นแล้ว ซั่งกวนหงฮุยก็อดอึ้งไปไม่ได้ รอยยิ้มชะงักค้างอยู่บนใบหน้า มองเซียวจวิ้นอยู่นาน ขณะกำลังจะเอ่ยปาก กลับได้ยินหลี่เมิ่งซีพูด “พี่ใหญ่ วันนี้น้องสาวมีเรื่องในครอบครัว เชิญพี่ใหญ่กลับไปก่อนเถอะ เรื่องโรคระบาดทางใต้ หลี่ตู้บอกน้องสาวแล้ว วันหน้าน้องสาวค่อยหารือกับพี่ใหญ่อีกครั้ง”

ฟังคำหลี่เมิ่งซีแล้ว ซั่งกวนหงฮุยก็มองนาง จากนั้นจึงเหลือบมองเซียวจวิ้น พลันนึกขึ้นได้ว่าควรให้เวลาพวกเขาก่อน ให้พวกเขาพูดคุยกันให้เข้าใจ แล้วค่อยหารือเรื่องการเดินทางลงใต้อีกครั้ง