ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 3

สะใภ้ใหญ่ขบคิดและอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองคุณชายใหญ่แวบหนึ่งด้วยความเป็นกังวล นางเห็นคุณชายใหญ่ขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน

เหล่าไท่จวินเองก็บังเกิดความคิดนี้กะทันหัน กวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง พบว่ามีแต่นางกับนายหญิงใหญ่ที่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ โดยเฉพาะอวิ้นเอ๋อร์ที่ทำหน้าร้อนอกร้อนใจ ราวกับนางจัดการเรื่องการแต่งงานที่ไม่ถูกใจให้เขาอย่างนั้นแหละ

เห็นเช่นนี้เหล่าไท่จวินกำลังจะเอ่ยปากก็เห็นซื่อฉินก้าวเข้ามาอย่างเร่งร้อน “เรียนเหล่าไท่จวิน เรียนนายท่านใหญ่ คนเฝ้าประตูชั้นในมารายงานว่าหลี่ป๋อองครักษ์ของรัชทายาทมาขอพบนายท่านใหญ่และคุณชายรองที่ประตูชั้นใน บอกว่ารัชทายาทมีเรื่องด่วนให้เขามาส่งข่าวเจ้าค่ะ”

“รีบเชิญไปที่ห้องโถงรับรองแขกด้านนอก” นายท่านใหญ่พูดพลางลุกขึ้น

ได้ยินเหล่าไท่จวินเอ่ยว่า “บอกให้พวกสตรีกลับไป แล้วเชิญเขามาที่นี่เถอะ!”

เซียวจวิ้นหย่าภรรยาต้องเกี่ยวข้องกับรัชทายาทแน่ แต่เขาขังตนเองอยู่ในห้องหนังสือ เหล่าไท่จวินเองก็จนปัญญา บัดนี้เห็นรัชทายาทให้คนมาส่งข่าวอย่างเร่งด่วนจึงรู้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแน่ ไหนเลยจะรอให้นายท่านใหญ่ฟังจบแล้วมาหารือกับตนไหว เมื่อสถานการณ์คับขันคนเราย่อมต้องพลิกแพลง เวลานี้มิอาจยึดถือธรรมเนียมจุกจิกจึงสั่งให้ตามหลี่ป๋อมาที่เรือนโซ่วสี่

ฟังคำมารดาแล้ว นายท่านใหญ่รู้สึกมีเหตุผลเช่นกัน ดังนั้นจึงนั่งลง บอกให้นายหญิงใหญ่กับสะใภ้ใหญ่กลับไปก่อน เหลือไว้เพียงบ่าวชายและสาวใช้รุ่นใหญ่ของเหล่าไท่จวินไม่กี่คน

ไม่นานบ่าวชายคนหนึ่งก็เดินนำหลี่ป๋อเข้ามา ต่างฝ่ายต่างคารวะ พูดคุยทักทายกันแล้วก็นั่งลงเรียบร้อย หลี่ป๋อเอ่ยว่า “เหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่สกุลเซียว ตอนนี้เพิ่งเลิกประชุมขุนนาง รัชทายาทยังหารือเรื่องงานอยู่กับฝ่าบาท มิอาจปลีกตัวออกมาได้ จึงตั้งใจให้ข้าน้อยมาส่งข่าวให้ท่าน บอกว่าการประชุมขุนนางเช้านี้ ผู้ตรวจการจาง รองข้าหลวงตรวจการซุน และขุนนางใหญ่อีกเกือบสามสิบคนร่วมกันลงชื่อในหนังสือกราบทูลว่าที่ทางใต้เกิดอุทกภัยไปทั่ว โรคระบาดแพร่กระจาย คนเร่ร่อนก่อความวุ่นวาย ราษฎรลำบากยากแค้น เป็นเพราะผู้ตรวจการมณฑลเจียงซูหลัวซงและเจ้าเมืองหยางโจวเซียวจื้อบกพร่องต่อหน้าที่ ทั้งยังร้องเรียนเจ้าเมืองเซียวว่าระหว่างดำรงตำแหน่งมีการยักยอกทรัพย์ ทุจริตฉ้อฉล รับสินบน ตลอดจนความผิดอื่นๆ อีกรวมยี่สิบข้อ ภัยพิบัติทางใต้รุนแรงขึ้นทุกวัน ส่งผลกระทบในวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับยังไม่ได้รับการควบคุม มีแนวโน้มที่ราษฎรจะก่อกบฏสูง เพื่อปลอบโยนราษฎรจึงร่วมกันลงชื่อขอให้ฝ่าบาทประหารผู้ตรวจการหลัวและเจ้าเมืองเซียวเพื่อบรรเทาโทสะของราษฎร…ฝ่าบาททรงออกราชโองการกักขังผู้ตรวจการมณฑลเจียงซูหลัวซงและเจ้าเมืองหยางโจวเซียวจื้อรวมถึงครอบครัวของทั้งสองเพื่อรอการสอบสวนแล้ว ทรัพย์สินยึดเข้าคลังหลวง”

หลี่ป๋อยังพูดไม่จบ เหล่าไท่จวินก็ใบหน้าซีดเผือด

นายท่านรองและครอบครัวถูกจับเข้าคุกแล้ว! เห็นทีเยียนอ๋องจะลงมือจัดการสกุลเซียวแล้วจริงๆ!

“แล้วรัชทายาท ใต้เท้าอัครเสนาบดี ขุนนางใหญ่ในราชสำนักไม่มีใครพูดจาให้ความยุติธรรมแทนนายท่านรองเลยสักคนหรือ ปล่อยให้คนเจ้าเล่ห์พวกนี้กุความผิดขึ้นมาใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นได้อย่างไร”

ยามนี้นายท่านใหญ่ใบหน้าซีดเผือดเช่นกัน กล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุกไม่หยุด แต่ถึงอย่างไรก็เป็นบุรุษ เห็นหลี่ป๋อมีสีหน้าลำบากใจจึงรีบปลอบโยนมารดา “มารดา ท่านใจเย็นๆ ก่อน ฮ่องเต้บอกเพียงว่าจะกักขังรอการสอบสวน ยังไม่ได้กำหนดความผิด พวกเราฟังองครักษ์หลี่พูดให้จบก่อนเถอะ”