ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 4

ทุกคนถึงได้ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบและถอยออกไป เห็นคนจากไปหมดแล้ว ปรายตามองชุ่ยอี๋เหนียงกับหงอวี้ที่ยังยืนอยู่ข้างๆ เหล่าไท่จวินจึงไม่พูดอะไรอีก นางก้าวเข้าไปในห้องหนังสือพร้อมนายท่านใหญ่และคุณชายสาม พอเข้าประตูไปก็เห็นเซียวจวิ้นกำลังรวบรวมสมาธินั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ก้มหน้าตวัดพู่กันอย่างรวดเร็ว พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ เพียงตวาดเสียงเฉียบว่า “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าห้ามใครเข้ามารบกวนทั้งนั้น ออกไป!”

“จวิ้นเอ๋อร์เก่งกาจขึ้นทุกวันแล้ว แม้แต่ย่าก็กล้าไล่!”

เพียงได้ยินเสียงท่านย่า เซียวจวิ้นก็เงยหน้าอย่างตกตะลึง ดวงตาเขาลึกโหล สองข้างแก้มมีตอหนวดเขียวคล้ำ คนดูทรุดโทรมลงกว่าเดิมมาก เสื้อผ้าดูหลวมโพรกกว่าปกติ โทสะเต็มอกของนายท่านใหญ่ถูกแทนที่ด้วยความปวดใจโดยไม่รู้ตัว ถ้อยคำตำหนิถูกกลืนกลับลงไป

เห็นท่านย่ากับบิดาเข้ามา เซียวจวิ้นรีบวางพู่กันและลุกขึ้น “ท่านย่ากับบิดามาได้อย่างไรขอรับ จวิ้นเอ๋อร์ให้น้องสามไปบอกท่านย่ากับบิดาแล้วมิใช่หรือ จวิ้นเอ๋อร์จะรีบทำงานในมือให้เสร็จและจะไปที่เรือนโซ่วสี่”

“จวิ้นเอ๋อร์เป็นอะไรไป หากตัดใจจากซีเอ๋อร์ไม่ได้จริงๆ จวิ้นเอ๋อร์ก็ไปรับนางกลับมาเถอะ!”

เห็นเซียวจวิ้นที่ปกติสง่าผ่าเผยมากด้วยความสามารถเปลี่ยนแปลงไปถึงเพียงนี้ภายในชั่วข้ามคืน เหล่าไท่จวินพลันคิดถึงหลี่เมิ่งซีทันที นางเพิ่งจากไปเมื่อวานเท่านั้น วันนี้นายท่านรองกับทั้งครอบครัวก็ถูกตีตรวนเข้าคุก เรื่องนี้ทำให้นางยิ่งเชื่อคำพูดของจิ้งอวิ๋นต้าซือ เชื่ออย่างงมงายว่าหากสามารถตามหลี่เมิ่งซีกลับมาได้ สกุลเซียวของนางจะต้องผ่านพ้นเคราะห์ร้ายครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัยแน่

ผู้ตรวจการจางที่เดิมทีเป็นญาติกลายเป็นศัตรู ทำให้เหล่าไท่จวินหมดความมั่นใจในการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไปแล้ว ตอนนี้อำนาจของเยียนอ๋องแข็งแกร่ง แม้แต่รัชทายาทเองยังยากจะเอาตัวรอด เวลานี้ใครจะกล้าแต่งงานกับสกุลเซียวอีกเล่า รัชทายาทจะยอมให้สกุลเซียวทำตัวเป็นหญ้าเหนือกำแพงในเวลานี้ได้อย่างไร

แทนที่จะสิ้นเปลืองทรัพย์สินกว่าครึ่งของสกุลเซียวเพื่อหาที่พึ่งทางการเมืองใหม่ หรือโผเข้าสู่อ้อมกอดของใครอีกคน มิสู้ตามเอายันต์คุ้มภัยประจำบ้านของตนกลับมายังง่ายกว่า ดังนั้นข้อสงสัยและถ้อยคำตำหนิที่อัดแน่นอยู่เต็มท้อง พอเอ่ยออกมาแล้วจึงกลายเป็นให้เซียวจวิ้นไปตามหลี่เมิ่งซีกลับมา…นั่นเป็นยันต์คุ้มภัยของสกุลเซียวเชียวนะ

ได้ยินท่านย่าเอ่ยถึงซีเอ๋อร์ หัวใจของเซียวจวิ้นหดเกร็งด้วยความเจ็บปวดเป็นพักๆ เดิมทีคิดว่าเขาสามารถปล่อยวางได้แล้วแท้ๆ ทว่านางเพิ่งจากไปแค่คืนเดียวก็ทำให้เขาตระหนักว่าที่แท้ความคิดถึงที่สลักลึกลงไปในกระดูกแม้แต่หายใจก็ทำให้คนเจ็บปวดได้ นอกจากทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่แล้ว เขาก็มิอาจหยุดคิดถึงนางได้เลย เกรงว่าเมื่อใดที่หยุดทำงาน ความเจ็บปวดที่ฝังลึกลงไปในกระดูกจะทำให้เขาขาดใจตาย!