บทที่ 5
ออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวแล้ว หลี่ตู้กับโอวหยางตี๋ก็มารอต้อนรับด้วยตนเอง ด้วยเกรงว่าคนของคฤหาสน์สกุลเซียวจะสะกดรอยตามจึงเดินทางวกวนมาตลอดทาง เปลี่ยนรถม้าอยู่หลายครั้ง ก่อนจะพาหลี่เมิ่งซีไปยังคฤหาสน์จันหยวน…คฤหาสน์นอกเมืองที่ซื้อไว้บนเขาลู่ติ่ง
ที่ตั้งชื่อนี้เพราะหลี่เมิ่งซีต้องการให้ชื่อเรือนสอดคล้องกับสำนวนยืนสูงมองไกล
เนื่องจากสร้างขึ้นบนพื้นฐานของสภาพพื้นที่ที่รอบด้านล้วนเป็นภูเขา คฤหาสน์จันหยวนจึงไม่เหมือนกับสิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่ในเมืองผิงหยางที่เป็นระเบียบและมีสัดส่วนชัดเจน แต่จะมีลักษณะสูงต่ำแตกต่างกันไป พื้นที่ของคฤหาสน์หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับทิวทัศน์อันงดงาม ทั้งศาลาหอเก๋งภายในตลอดจนสะพานเล็กและอาคารต่างๆ ล้วนมีขนาดและรูปทรงแตกต่างกันไป ตั้งอยู่ข้างขุนเขาและสายน้ำ เร้นตัวอยู่กลางป่าไผ่ มองไกลๆ นับเป็นสถานที่ที่สวยงามมีเอกลักษณ์โดยแท้ เพียงแค่หลี่เมิ่งซีเห็นแวบแรกก็ชอบทันที
เจ้านายกลับมาทั้งที ประตูหลักย่อมเปิดกว้างรออยู่นานแล้ว เหนือประตูมีป้ายขนาดใหญ่ อักษร ‘จันหยวน’ สองตัวถูกเขียนด้วยสีทอง
ที่นี่ก็คือบ้านของข้า ช่างดีเหลือเกิน หลี่เมิ่งซียิ้มอย่างสบายใจ นางรู้สึกราวกับว่า…ในที่สุดหัวใจก็มีที่ให้พักพิงเสียที
“สะใภ้รอง ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว บ่าว…”
เงยหน้ามองไปก็เห็นจือชุนเดินนำสาวใช้และบ่าวหญิงสูงวัยสิบกว่าคนมายืนอยู่สองฝั่ง
พอจือชุนเห็นผู้เป็นนายขอบตาก็แดงเรื่อ พูดไปได้ครึ่งเดียวก็สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก คนอื่นๆ ต่างเข้ามาคารวะ
เห็นจือชุนแล้ว หลี่เมิ่งซีกับคนอื่นๆ ก็รู้สึกแสบจมูกเช่นกัน ยื่นมือไปดึงนางขึ้นมาบนรถม้า หลี่เมิ่งซีพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนที่รถม้าจะแล่นต่อไปข้างหน้า เข้าสู่คฤหาสน์จันหยวน
รถม้าแล่นไปเรื่อยๆ จนถึงหอสูงสองชั้นหลังหนึ่ง หลี่เมิ่งซีลงจากรถม้าและเงยหน้ามองไป เห็นหอเล็กหลังคาทรงเซียซานสร้างอยู่ริมเขา มีขื่อแกะสลักและเสาวาดลวดลายประณีตงดงามทีเดียว ระเบียงทางเดินหน้าห้องเชื่อมต่อกันโอบล้อมเป็นลานบ้าน ภายในลานมีภูเขาจำลองและไม้กระถาง เส้นทางเล็กเงียบสงบมีกลิ่นหอมดอกกุ้ยเข้มข้นลอยมา ระหว่างที่นางมองดูอย่างเหม่อลอยก็ได้ยินหลี่ตู้พูดว่า “เจ้านาย บ่าวกับพี่โอวหยางเลือกที่แห่งนี้ก็เพราะถูกใจหอเล็กแห่งนี้ หอเล็กแห่งนี้ไม่เพียงโครงสร้างงดงามมีเอกลักษณ์ ภายในยังตกแต่งประณีต ที่สำคัญกว่านั้นคือเมื่อยืนอยู่บนชั้นสองจะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ในคฤหาสน์จันหยวนได้ทั้งหมด ตลอดจนทะเลสาบและขุนเขาไกลออกไป โดยเฉพาะตอนกลางคืน มองหอเล็กงามวิจิตร จันทรา และสัมผัสสายลมอ่อน นึกแล้วช่างงดงามเป็นอย่างยิ่ง ราวกับสวรรค์บนดินก็ไม่ปาน”
เห็นหลี่เมิ่งซีพยักหน้า หลี่ตู้จึงพูดต่อ “ตอนแรกที่บ่าวกับพี่โอวหยางซ่อมแซมคฤหาสน์จันหยวนแห่งนี้ใหม่ นอกจากหอเล็กแห่งนี้แล้ว ที่อื่นๆ ล้วนตั้งชื่อไว้หมด แต่เนื่องจากที่นี่เป็นที่พักของเจ้านาย บ่าวจึงไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการขอรับ”
มองหอเล็กตรงหน้าแล้ว หลี่เมิ่งซีที่กำลังอ้างว้างพลันคิดถึงคำกลอนท่อนหนึ่ง…เคยข้ามมหาสมุทรยากเปรียบหาเพียงลำธาร นอกเหนือเขาอูซานไม่อาจนับเป็นเมฆขาว
“ชื่อ ‘หอชังไห่’ ก็แล้วกัน” นางพูด
หลี่ตู้กับโอวหยางตี๋ต่างอึ้งไป หลี่ตู้รีบรับคำ “ขอรับ เจ้านาย พรุ่งนี้บ่าวจะนำป้ายมาแขวนให้” พูดพลางเชิญหลี่เมิ่งซีเข้าไปข้างใน
ในลานบ้านมีบ่าวอยู่ยี่สิบกว่าคน ยืนแบ่งเป็นสองแถวอย่างเป็นระเบียบ เห็นพวกเขาเดินเข้ามาต่างก็คารวะอย่างพร้อมเพรียง หลี่ตู้เอ่ยว่า “ตอนนี้คฤหาสน์จันหยวนซื้อข้ารับใช้ไว้หกสิบคน บ่าวมิได้ให้พวกเขาเข้ามาทั้งหมด บ่าวเพียงเรียกหัวหน้าของแต่ละเรือนเข้ามาเท่านั้น หอเล็กแห่งนี้จือชุนเป็นผู้ดูแลมาตลอด ส่วนเขาก็คือพ่อบ้านของที่นี่หลี่เสียน”
หลี่เสียนผู้นั้นก้าวขึ้นมา
เห็นเขาเดินเข้ามา หลี่ตู้จึงดึงเขามาใกล้ๆ “พ่อบ้านหลี่ มาคารวะเจ้านายของเราคุณหนูหลี่เร็วเข้า เรื่องต่างๆ ในคฤหาสน์จันหยวน นับแต่นี้ไปต้องทำตามคำสั่งของคุณหนูหลี่ทั้งหมด”
พ่อบ้านหลี่ผู้นั้นรีบรับคำและคารวะ “บ่าวคารวะคุณหนู คุณหนูเพิ่งมาถึงจะให้บ่าวพาท่านไปชมสถานที่ต่างๆ หรือไม่ขอรับ”
