ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่สาม-บทที่สี่

มือปราบหรี่ตามองมา เห็นหญิงสาวงามชดช้อยผู้หนึ่ง นานครู่ใหญ่ถึงได้สติ เขากระแอมให้คอโล่งก่อนกล่าวเสียงเฉียบ “มีคนบอกว่าเจ้าเป็นคนของพรรคตงหลิน”

อ้ายจื่อจินกล่าวด้วยท่าทีที่ไม่โอหังและนอบน้อมเกินไป “ผู้ที่บอกว่าข้าเป็นคนของพรรคตงหลินมีหลักฐานใด”

“เจ้าเป็นคนฝังบุรุษผู้นั้นใช่หรือไม่” มือปราบถามขึ้น

หลินเต๋ออีใบหน้าซีดขาว มองไปทางอ้ายจื่อจิน อีกฝ่ายกลับเหลือบมองมือปราบอย่างเย้ยหยัน “นี่คือหลักฐานหรือ”

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะใช่คนของพรรคตงหลินหรือไม่ แต่ถ้าเจ้าฝังเขาก็ต้องไปกับข้า!” มือปราบไม่ฟังเหตุผลยิ่งนัก

“เรียนถามท่านมือปราบ ต้าหมิงมีกฎข้อใดระบุว่าการฝังคนนั้นมีโทษ” อ้ายจื่อจินเอ่ยถามเสียงเย็น

มือปราบอึกอักก่อนขึ้นเสียง “อย่ามายกกฎเกณฑ์อะไรกับข้า ที่แห่งนี้ข้าก็คือกฎหมาย ข้าให้เจ้าไปก็ต้องไป!” พูดพลางขยับเข้ามาจะกระชากนางอย่างป่าเถื่อน

“ปล่อยข้า ข้าไปกับท่านแน่!” อ้ายจื่อจินปัดมือที่ยื่นมาหาอย่างรังเกียจ พลางขึงตาใส่เขา “แต่ท่านต้องปล่อยพวกเขาไป!” นางกล่าวพลางชี้ไปทางพวกหลินเต๋ออี

“จื่อจิน!” หลินเต๋ออีตื่นตระหนกยิ่งยวด

ตู้จื่อเฟยกลับตะโกนอย่างหวาดผวามาจากด้านข้าง “รีบปล่อยข้ากับอาจารย์ไปเดี๋ยวนี้ อ้ายจื่อจินเป็นคนฝังคนผู้นั้น ตอนคนผู้นั้นตายก็มีแต่อ้ายจื่อจินอยู่ในที่เกิดเหตุ”

หลินเต๋ออีได้ยินตู้จื่อเฟยพูดประโยคนี้ก็ถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจ

ตู้จื่อเฟยมองข้ามสายตาของผู้เป็นอาจารย์แล้วเอ่ยต่อ “อาจารย์กับข้าเคยรักษาฮูหยินผู้เฒ่าถัง คุ้นเคยกับใต้เท้าถังอย่างมาก รีบปล่อยพวกเราไปซะ!”

ทันทีที่มือปราบได้ยินคำว่า ‘ใต้เท้าถัง’ สามคำนี้ก็มีสีหน้าลังเลดังคาด เขาหันหน้าไปปรึกษาพรรคพวกด้านหลังเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ปล่อยพวกเจ้าไปก่อนชั่วคราว หากข้าตรวจพบว่าพวกเจ้าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ระวังชีวิตสุนัขของพวกเจ้าเอาไว้ด้วย!”

ครั้นคนไม่กี่คนคุมตัวอ้ายจื่อจินจากไปไกลแล้ว คนทั้งหลายถึงได้โล่งอก หลินเต๋ออีชายตามองตู้จื่อเฟยอย่างเย็นชาวูบหนึ่ง ไม่สนใจว่ายังมีผู้ป่วยรอรักษาอยู่อีกหรือไม่ เพียงเลิกม่านเดินเข้าไปยังห้องโถงด้านใน

ตู้จื่อเฟยเห็นเช่นนั้นก็ลนลานตามเข้าไป พอเข้ามาในห้องโถงด้านใน เขาก็ได้ยินเสียงต่อว่าอย่างโมโหของหลินเต๋ออี “เรื่องนี้เจ้าผลักภาระทั้งหมดให้จื่อจินได้อย่างไร!”

“ข้าไม่มีทางเลือกนี่ขอรับ จะให้ท่านผู้ชราแล้วทนรับเคราะห์ติดคุกได้อย่างไร” ตู้จื่อเฟยเอ่ยอย่างน่าสงสาร เมื่อเห็นไฟโทสะของหลินเต๋ออีไม่ลดลง จึงแสร้งพูดอย่างรู้สึกผิด “ข้ารู้ว่ากระทำเช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อศิษย์น้อง แต่ถ้าพวกเราถูกขังกันหมด ผู้ใดจะช่วยนางได้” เห็นหลินเต๋ออีคลายหัวคิ้วเล็กน้อยอย่างที่คิดไว้จริงๆ ตู้จื่อเฟยจึงรีบกล่าวต่อ “เขาเขียวยังอยู่ ไยต้องกลัวไร้ฟืนเผา* ฮูหยินผู้เฒ่าถังเคยพูดไว้ ไม่ว่าพวกเรามีเรื่องใดล้วนไปขอความช่วยเหลือจากนางได้นี่ขอรับ”

“ข้าจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่งประเดี๋ยวนี้เลย พรุ่งนี้เจ้าไปขอร้องฮูหยินผู้เฒ่าถัง” หลินเต๋ออีรีบเอ่ย

“ขอรับ อาจารย์!” ตู้จื่อเฟยก้มหน้าอย่างนอบน้อม ทว่าประกายตากลับจมดิ่งสู่เงามืด