ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่สาม-บทที่สี่

เจ็บ! เหมือนอวัยวะห้ากลั่นหกกรอง** ถูกคว้านโล่งพร้อมกันในคราวเดียว อ้ายจื่อจินรู้สึกว่าแท่งไม้ไผ่ได้แทรกเข้ามาจากปลายนิ้ว ค่อยๆ เคลื่อนไปตามเส้นเลือดทีละน้อย ความเจ็บปวดแล่นปราดมุ่งสู่หัวใจ ทุกบริเวณที่เคลื่อนผ่าน ผิวหนังบริเวณนั้นก็จะเสมือนถูกเข็มทิ่มแทง ไม่ทันไรก็คล้ายถูกไฟเผา จากนั้นร่างกายก็คล้ายอยู่ในอุโมงค์น้ำแข็ง หนาวเหน็บจนแม้แต่เสียงยังเปลี่ยนไปแหบห้าวขาดห้วง…

“อ๊าก!” นางส่งเสียงกรีดร้องที่แม้แต่ตนเองยังรู้สึกแปลกหูและชวนให้ผู้คนหวาดกลัว ในห้วงความคิด นอกจากความเจ็บปวดแล้วก็ไม่มีความคิดอื่นใดอีก

“คนผู้นั้นพูดอะไรกันแน่!” เสียงน่ารังเกียจดังขึ้นอีกครั้งในตอนนี้ คล้ายกับแมลงเข้ามากัดเล็มภายในหูของนางไม่หยุด สติสัมปชัญญะของนางจวนเจียนจะขาดสะบั้น ขณะสะลึมสะลือ นางมองเห็นคิ้วเหมือนแมลงสาบของคนแซ่กัวค่อยๆ อ่อนลง แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าขาว ริมฝีปากขาวซีด มุมปากขวายังมีไฝสีดำเม็ดหนึ่ง ปากเขากำลังขยับ เขาพูดเบาๆ ที่ข้างหูนาง…

“ไม่!” ความเจ็บปวดดั่งเกาทัณฑ์นับร้อยทะลุหัวใจ นางฝืนเอ่ยคำหนึ่งอย่างเด็ดขาด ส่ายหน้าไปมาจนสุดแรง เหงื่อเย็นเม็ดเล็กละเอียดที่หน้าผากพลันสาดกระเซ็น และหยดลงบนพื้น นางพยายามถ่างตาเอาไว้ ใช้เสียงเบาหวิวอ่อนแรงพึมพำว่า “ไม่รู้ ข้าไม่รู้…”

แสงไฟสะท้อนในดวงตาสีดำสนิทของนาง ดวงไฟดวงน้อยลุกโชนในส่วนลึกของดวงตา สีหน้าเด็ดเดี่ยวของนางพาให้ชายแซ่กัวตกตะลึง เขาอึ้งไปชั่วขณะ  ก่อนตะโกนด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน “แทง ข้าสั่งให้แทงอีก!”

ไม้ไผ่แท่งที่สาม ไม้ไผ่แท่งที่สี่…กระทั่งถึงไม้ไผ่แท่งที่สิบ นิ้วทั้งสิบที่แต่เดิมขาวเนียนดุจก้านต้นหอมได้เปลี่ยนเป็นบวมแดงจนมิอาจทนดู เลือดที่ซึมออกมาสะท้อนกับแสงคบไฟที่มุมผนังจนเกิดเป็นประกายแสงประหลาด จับตัวแข็งเป็นเม็ดกลมที่ปลายนิ้วซึ่งผิดรูปไปแล้วของนางเม็ดแล้วเม็ดเล่า จากนั้นหยดลงพื้นทีละหยดๆ นางสลบไปแล้วกี่ครั้งก็สุดรู้ และถูกคนใช้น้ำเย็นสาดให้ตื่นกี่ครั้งก็หารู้ไม่ บนใบหน้าซีดเผือดแยกแยะไม่ได้ตั้งนานแล้วว่าเป็นเหงื่อเย็นหรือน้ำเย็นกันแน่

ผู้คุมคุกแทงไม้ไผ่แท่งสุดท้ายเสร็จในที่สุด เหงื่อท่วมศีรษะพลางเอ่ย “ใต้เท้า แท่งไม้ไผ่หมดแล้วขอรับ”

“พวกไร้ประโยชน์!” ชายแซ่กัวพูดอย่างโมโห แต่ก็ยังนึกวิธีจัดการกับสตรีแข็งกร้าวผู้นี้ไม่ได้เลยสักนิด

ในเวลานี้เอง ขนตารูปพัดของอ้ายจื่อจินค่อยๆ ขยับเล็กน้อย ก่อนลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า นางยกมุมปากขาวซีดยิ้มเป็นเส้นโค้ง เอ่ยขึ้นอย่างถากถาง “ใต้เท้า คนผู้นั้นมิใช่ตายต่อหน้าท่านหรอกหรือ จะมาตายต่อหน้าข้าอีกครั้งได้อย่างไร เขาตายแล้วฟื้น? ใต้เท้า ท่านไม่กลัวบ้างหรือไร”

ขาดคำ จู่ๆ คบไฟก็ลุกโชนขึ้นรุนแรงแล้วดับไป เงาคนบนผนังในห้องลับก็วูบหายตามไปด้วย

“ผีหลอก!” ผู้คุมคุกสองคนหวีดร้องเสียงหลง กุมหัววิ่งหนีอลหม่าน

ชายแซ่กัวก็พรั่นพรึงไปอึดใจหนึ่ง หลังจากฝืนทำทีสงบนิ่งแล้วก็ตวาดด้วยน้ำเสียงปานคลุ้มคลั่ง “กลัวอันใดกัน นางหนูนี่แค่พูดจาเพ้อเจ้อ! กล้าเล่นลูกไม้กับข้ากัวติ้งหรือ! ข้าสั่งให้แทง แทงเข้าไปอีก!”

กัวติ้ง เขาชื่อกัวติ้ง!                                           

อ้ายจื่อจินตะลึงงัน ถลึงตาโต ทว่าภาพคนตรงหน้ากลับพร่าเลือนขึ้นทุกขณะ ท่ามกลางความมึนงง นางคล้ายได้ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน

เจ็ดปีก่อนยังเป็นรัชศกวั่นลี่ปีที่สี่สิบแปด เดือนสิบปีนั้น ใบอิ๋นซิ่ง* เหลืองเร็วผิดปกติ มีคนยืนอยู่ที่ประตูและเอ่ยขึ้นว่า ‘กัวติ้งก็มาด้วย’

เสียงนี้คล้ายเสียงยุงและแมลงวันบินหึ่ง  ดังก้องข้างหูอ้ายจื่อจินไม่หยุด