ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่ห้า-บทที่หก

“เจ้าพูดมาเสียที!” ถังเหอเอ่ยอย่างใจร้อน “ใบสั่งยามีปัญหาอะไร”

“ซื่ออู้ทังเป็นตำรับยาบำรุงเลือดพื้นฐานสำหรับสตรีที่ยอดเยี่ยมที่สุด”

“เจ้าคนแซ่ซู เจ้าพูดกับข้าให้ชัดในครั้งเดียวเถิด หาไม่ข้าจะส่งเจ้าเข้าคุกเสีย”

เจิ้งหนานชิงได้ยินพลันตกตะลึง มองเฉียวจือซูอย่างเป็นกังวล อีกฝ่ายคล้ายไม่ได้ยินวาจาข่มขวัญของถังเหอ เพียงเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ จ้องเขาด้วยแววตาทอประกาย “ทว่าเมล็ดอวิ๋นไถ กลับมีสรรพคุณอีกอย่างหนึ่งคือทำลายเลือด”

“เมล็ดอวิ๋นไถเกี่ยวอะไรกับตำรับยานี้”

“เมื่อใส่เมล็ดอวิ๋นไถเพิ่มลงไปในตำรับยาซื่ออู้ทัง แล้วดื่มหลังมีระดูจะช่วยยับยั้งการตั้งครรภ์ได้ ถือเป็นยาคุมกำเนิด!”

“เจ้าบอกว่าในยานี้ใส่เมล็ดอวิ๋นไถ?” ถังเหอจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

เฉียวจือซูชี้เม็ดสีดำเล็กๆ ไหม้ไม่กี่เม็ดนั้นแล้วเอ่ย “นี่ก็คือเมล็ดอวิ๋นไถขอรับ”

ทุกคนในที่นั้นล้วนตกตะลึงอย่างมาก ต่างก็ติดอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ เสียงตบโต๊ะดังสนั่น ถังเหอเดือดดาลจนดวงตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือด “ใคร! ใครเป็นคนซื้อยา ไปซื้อยามาจากที่ใด แล้วใครเป็นคนต้ม!”

ฉินมามาได้ยินเสียงถังเหอตะคอกก็ขาอ่อนยวบไปทันที นางคุกเข่าลงกับพื้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้บ่าวไปซื้อยามาจากสำนักซิ่งหลิน อีกทั้งบ่าวเป็นคนต้มยาเองกับมือเจ้าค่ะ!”

“ใครก็ได้ ลากบ่าวปลิ้นปล้อนนี่ออกไปตบปากให้ข้า!” ถังเหอโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ

“ไม่เจ้าค่ะ ไม่ใช่บ่าว ใต้เท้า ไม่ใช่บ่าวจริงๆ! บ่าวเพียงทำตามคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่า!” ฉินมามาตกใจจนขวัญกระเจิง

“กลับคิดแอบอ้างท่านแม่หรือ! เจ้าคิดจะบอกว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังคือท่านแม่?!” ถังเหอเดือดดาลยิ่ง “ยังไม่ลากบ่าวปลิ้นปล้อนนี่ออกไปให้ข้าอีก!”

“ฮูหยินสี่ ฮูหยินสี่เจ้าคะ บ่าวไม่รู้ บ่าวไม่รู้จริงๆ!” ฉินมามาเดิมคิดว่าถังเหอคงเห็นแก่หน้าฮูหยินผู้เฒ่าละเว้นโทษให้ตนเอง คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่ยอมฟังสักนิด จำต้องหันไปขอความช่วยเหลือกับเจิ้งหนานชิง

เจิ้งหนานชิงเห็นฉินมามาอายุมากแล้ว ทั้งนางยังเป็นคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าถังจริงๆ ย่อมไม่อาจล่วงเกินได้ นางจึงได้แต่เอ่ยทัดทานว่า “ท่านพี่ ฉินมามารับใช้ท่านแม่มาหลายปี นางไม่กล้ากระทำเรื่องนี้เองแน่ เกรงว่าคงถูกคนหลอกใช้มาเช่นกัน”

“บ่าวไม่รู้ บ่าวไม่รู้จริงๆ เจ้าค่ะ!” ฉินมามาได้ยินก็พูดขึ้นทันใด

เฉียวจือซูเห็นเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้วจึงหันไปพูดกับถังเหอ “ใต้เท้าถัง ฟังผู้น้อยพูดประโยคหนึ่งได้หรือไม่”

ถังเหอหรี่ตามองเขา “พูดมา!”

“ผู้น้อยเชื่อว่าฉินมามาไม่ได้กระทำแน่นอน! หากฉินมามาแอบเพิ่มตัวยาลงไปจริง กากยาที่นำมาย่อมถูกสับเปลี่ยนไปแล้ว ยังจะปล่อยให้กากยาที่มีเมล็ดอวิ๋นไถอยู่มาเป็นบ่วงรัดตนเองทำไมกัน”

“บ่าวปลิ้นปล้อนผู้นี้อาจคิดไม่ถึงว่าเจ้ามองออก” ถังเหอเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“คิดเรื่องปนเมล็ดอวิ๋นไถใส่ในตำรับยาได้นั้น จะต้องเป็นคนที่มีความคิดละเอียดอ่อนมากแน่ ไยจะคิดไม่ถึงว่าอาจถูกคนมองออก”

“นี่…” ถังเหอลังเล ทว่ายังคงหน้าขึงตึง “ยานี้ตั้งแต่ซื้อมาจนถึงต้ม นางล้วนเป็นผู้ดูแลทั้งสิ้น นอกจากนางแล้วยังจะมีผู้ใดอีก”

เฉียวจือซูไม่ตอบกลับย้อนถามฉินมามา “ยานี้ซื้อมาแล้วก็ต้มเลยใช่หรือไม่”

ฉินมามาส่ายหน้า “ฮูหยินผู้เฒ่า ใต้เท้า และฮูหยินทั้งหลายต้องกินยา จึงจัดห้องยาไว้โดยเฉพาะ ภายในแบ่งตู้ยาออกเป็นของฮูหยินผู้เฒ่า ใต้เท้า และฮูหยินทั้งหลาย เนื่องจากฮูหยินสี่ไม่ตั้งครรภ์มานานปี ฮูหยินผู้เฒ่าร้อนใจจึงกำชับให้บ่าวไปซื้อยาและต้มยาให้ฮูหยินสี่เป็นพิเศษด้วยตนเอง บ่าวจะซื้อยาทุกเจ็ดวันครั้งหนึ่ง และทุกครั้งที่ซื้อยากลับมาก็จะใส่ไว้ในตู้ของฮูหยินสี่ก่อน”