ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่ห้า-บทที่หก

“ตู้ยานี้มีกุญแจหรือไม่”

“เดิมทียาก็กินสุ่มสี่สุ่มห้ามิได้อยู่แล้ว ปกติก็ไม่มีผู้ใดยุ่งกับตู้ยาของผู้อื่น แต่ไรมาจึงไม่ได้ใช้กุญแจเจ้าค่ะ”

“ใต้เท้าถัง ดูแล้วไม่ว่าใครก็ล้วนมีโอกาสจับต้องยาของฮูหยินสี่ ยิ่งกว่านั้นยังเป็นไปได้มากว่ายานี้อาจจะถูกเพิ่มตัวยามาตั้งแต่สำนักซิ่งหลิน”

“เหล่าถัง ระยะนี้ผู้ใดซื้อเมล็ดอวิ๋นไถมาบ้าง!”

เหล่าถังไม่ตอบ ทั้งยังก้มศีรษะลงต่ำ

“พูด!” เห็นเหล่าถังเป็นเช่นนี้ ถังเหอก็ยิ่งมีไฟโกรธสุมดวงใจ

“ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มกินมังสวิรัติตั้งแต่ปีกลาย ทุกวันล้วนกินเมล็ดอวิ๋นไถขอรับ”

ถังเหอฟังจบก็ขึงตาใส่ฉินมามา “เจ้ายังกล้าพูดว่าไม่รู้?!”

“บ่าวไม่รู้จริงๆ บ่าวไม่รู้เจ้าค่ะ!” ฉินมามาหวาดกลัวจนขวัญกระเจิง

“บ่าวปลิ้นปล้อนเช่นเจ้านี่เองที่ยุยงท่านแม่! ถึงเจ้าไม่รู้ แต่ยานี้เจ้าก็ต้มเองกับมือ ข้าไม่สนว่าเจ้าคือคนของใคร วันนี้ข้าต้องกำราบเจ้า ใครอยู่ที่ด้านนอก…”

“ใต้เท้าถัง!” เฉียวจือซูชิงขัดวาจาของถังเหอ

“เจ้ายังมีอะไรจะพูด!” ถังเหอกำลังโมโหพลุ่งพล่าน ยามนี้เขาไร้ความอดทนยิ่งนัก

“หากวันนี้ใต้เท้าถังทุบตีฉินมามา เกรงว่าจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น”

ถังเหออึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางเฉียวจือซู “วาจานี้หมายความว่าอย่างไร”

“ใต้เท้าถังไม่อยากตามหาผู้ร้ายตัวจริงหรือขอรับ” เฉียวจือซูเอ่ย เห็นถังเหอขมวดคิ้วมุ่น จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วเอ่ย “ใต้เท้าถังคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะทำร้ายฮูหยินสี่จริงหรือขอรับ” พอกล่าววาจานี้ สีหน้าถังเหอพลันดำคล้ำดั่งก้นหม้อ ขณะจะบันดาลโทสะ ก็ได้ยินเฉียวจือซูเอ่ยขึ้นมาอีกว่า “หากฮูหยินผู้เฒ่าถังไม่ชอบฮูหยินสี่ ย่อมสามารถใช้กฎเจ็ดออก ให้ใต้เท้าถังหย่าฮูหยินสี่ได้โดยตรง ไยต้องถึงขนาดหาคนมาจ่ายยาและวางยาอีก”

ถังเหออย่างไรก็เป็นผู้ตัดสินคดี ได้เฉียวจือซูเรียกสติเช่นนี้ก็ฉุกคิดไปถึงประเด็นสำคัญของเรื่องนี้ขึ้นมาได้

“ผู้แซ่ซูไร้สามารถ ขอเป็นผู้แก้ทุกข์ยากให้ใต้เท้าถัง” เฉียวจือซูแทบกระซิบบอกถังเหอ

เรื่องนี้กล่าวว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ กล่าวว่าเล็กก็ไม่เล็ก หากหลังบ้านเกิดคลื่นลมจริง ย่อมต้องส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเขาแน่ ถังเหอมองประเมินเฉียวจือซูครู่ใหญ่ ยังคงกระซิบข้างหู “เจ้ามั่นใจหรือไม่”

“ขอเพียงคนในที่นี้ไม่แพร่งพรายเรื่องในวันนี้ออกไปเป็นอันขาด!”

ประโยคนี้กล่าวตรงกับความกังวลของถังเหอเข้าพอดี เขารีบให้ทุกคนในที่นี้ปิดปาก ส่วนฉินมามาที่เกือบผ่านเข้าประตูผีไปนั้นย่อมสาบานไม่เล่าต่อด้วยน้ำตานองหน้า

เสร็จเรื่องเฉียวจือซูก็ถามฉินมามา “ห้องยายังมีตำรับยาซื่ออู้ทังอยู่กี่เทียบ”

ฉินมามาตัวสั่นเทา ชายตามองถังเหอวูบหนึ่ง แล้วตอบเสียงเบา “เป็นเทียบสุดท้ายแล้วเจ้าค่ะ”

“รบกวนพรุ่งนี้ฉินมามาไปซื้อยาต่อ เพียงแต่ให้ซื้อเพิ่มอีกเทียบหนึ่ง เทียบที่เพิ่มมาให้มอบกับแม่นางสี่เอ๋อร์ ส่วนเทียบยาที่เหลือก็ขอให้วางใส่ตู้ยาไว้ตามปกติ สองสามวันนี้ก็ต้มยาให้ฮูหยินสี่ต่อ”

ฉินมามาไม่รู้ว่าเขามีอุบายอะไรอยู่ แต่เห็นถังเหอจดจ้องตาเขม็งอยู่ด้านข้าง นางจึงได้แต่เอ่ยรับคำ

ถังเหอไล่ฉินมามาออกไป และกำชับคนสนิทให้จับตาดูฉินมามาเอาไว้ สุดท้ายโดยไม่สนผู้ใดอีก เขาถามขึ้นตามตรงอย่างไม่อ้อมค้อม “กี่วันจึงจะรู้ความจริงได้”

เฉียวจือซูระบายยิ้มบางๆ เอ่ยอย่างมีแผนการในใจ “สามวันก็เพียงพอแล้ว”

“ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน!”

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 19 ก.ย. 62)