ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

เจิ้งหนานชิงจดจ้องสีหน้าหลับอย่างสงบของเลี่ยวชิงเหยียนที่แตกต่างกับเมื่อครู่ดุจคนละคนอย่างเป็นกังวล ก่อนจะถามขึ้น “ผู้มีพระคุณ พี่หญิงเป็นอย่างไรบ้าง”

เฉียวจือซูคลี่ยิ้มบาง หันไปเอ่ยกับเหล่าถัง “อีกหนึ่งชั่วยามฮูหยินใหญ่จะฟื้น รบกวนพ่อบ้านถังไปตามใต้เท้าถังมาด้วย”

เหล่าถังระบายลมหายใจโล่งอก และถอยออกไป

เฉียวจือซูเห็นเหล่าถังเดินไปไกล จึงค่อยหันหน้าไปถามเจิ้งหนานชิง “ตอนนี้นางใช้ยาอะไรอยู่”

“กานม่าย กานม่าย…” สี่เอ๋อร์เอ่ยถึงครึ่งหนึ่งก็เอ่ยไม่ออก

“ตำรับยากานม่ายต้าเจ่าทังใช่หรือไม่” เฉียวจือซูกล่าว

“ใช่เจ้าค่ะ ใช่!” สี่เอ๋อร์รีบพยักหน้า พลางเอ่ยอย่างเลื่อมใส “ท่านหมอซู ไฉนท่านจึงรู้ไปเสียทุกอย่าง”

อารมณ์ของเฉียวจือซูมิได้ผ่อนคลายลงเพราะประโยคนี้ของสี่เอ๋อร์ ตรงกันข้ามกลับหนักอึ้งขึ้นมาก เจิ้งหนานชิงเห็นท่าทีเช่นนี้ของเขาแล้วในใจพลันตื่นตระหนก เอ่ยถามออกไป “ยามีปัญหาอะไรหรือ โรคของพี่หญิงรักษาหายสนิทได้หรือไม่”

“หากนางไม่ใช้ยานี้อีก ยังจะมีโอกาสรักษาหายขาดได้” เฉียวจือซูพูดเสียงหนัก

“ท่านหมอซูพูดอะไร ไม่กินยานี้ โรคมิใช่ทรุดลงหรือ จะรักษาให้หายสนิทได้อย่างไร” สี่เอ๋อร์ได้ฟังก็ประหลาดใจ

เจิ้งหนานชิงกลับฟังความนัยของวาจาเขาออก นางตกตะลึงพรึงเพริด ก่อนจะถามขึ้น “ท่านกำลังบอกว่ามีคนลอบใช้วิธีสกปรก ต้องการให้พี่หญิงใหญ่รักษาไม่หาย?”

เฉียวจือซูผงกศีรษะเล็กน้อยอย่างสุขุม

“คนผู้นี้คือ…”

“ฮูหยินสี่อย่าได้เป็นกังวล สุดท้ายคนผู้นี้จะกระโดดออกมาเอง” เฉียวจือซูหยักยิ้มมุมปากอย่างมั่นอกมั่นใจ ภายในแววตาเผยประกายอำมหิตวูบหนึ่ง

เจิ้งหนานชิงแม้เชื่อครึ่งสงสัยครึ่ง แต่ยังคงเอ่ยจริงจัง “หากผู้มีพระคุณต้องการสิ่งใด หนานชิงจะช่วยเหลือจนสุดความสามารถ”

เฉียวจือซูคลี่ยิ้มน้อยๆ หันไปมองสี่เอ๋อร์ “ตลอดมามิใช่แม่นางสี่เอ๋อร์เป็นห่วงสัญญาสามวันของข้ากับใต้เท้าถังหรอกหรือ”

สี่เอ๋อร์พยักหน้าทันใด “ใช่เจ้าค่ะๆ ท่านหมอซู ตอนนี้เหลืออีกเพียงวันเดียวแล้วนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นขอแม่นางสี่เอ๋อร์บอกกล่าวฉินมามาให้แสร้งทำเป็นไม่ทันระวัง เทสมุนไพรดิบลงพื้น แล้วพรุ่งนี้ให้ไปซื้อยาที่สำนักซิ่งหลินใหม่”

“อะไรนะเจ้าคะ!” สี่เอ๋อร์ยังเรียบเรียงความคิดไม่ทัน

“อีกอย่าง ตอนที่ฉินมามาไปซื้อยาให้ฮูหยินสี่ ให้นางซื้อเพิ่มอีกเทียบหนึ่งด้วย” กล่าวไป เฉียวจือซูก็เดินไปยังข้างโต๊ะ เขียนตำรับยา ‘ลูกกลอนเหมิงสือกุ่นถานหวัน’ อย่างว่องไว

สี่เอ๋อร์ยังอยากถามอีก กลับได้ยินเสียงฮูหยินผู้เฒ่าถังแว่วมาจากนอกประตู “ชิงเหยียน!”