ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

“เมล็ดอวิ๋นไถ?” สี่เอ๋อร์หน้าเปลี่ยนสีอย่างมาก

เฉียวจือซูพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

สี่เอ๋อร์ทั้งตกใจและโมโห “คิดไม่ถึงว่าคนผู้นั้นจะมือเท้าเร็วปานนี้!”

“ตอนบ่ายมีใครเข้าห้องยาบ้าง”

“เห็นแค่พี่อาเม่ยเข้าไป”

“อาเม่ย?”

“ใช่เจ้าค่ะ นางเป็นคนข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าต้องกินยาทุกวัน นางจะเข้าไปทั้งเช้าและบ่าย” สี่เอ๋อร์ยิ่งพูดสีหน้ายิ่งย่ำแย่ “หรือว่าเป็นฮูหยินผู้เฒ่าจริงๆ”

“ที่ผ่านมาฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ชอบฮูหยินสี่หรือ”

“หาได้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ หลังจากฮูหยินสี่แท้งลูก ฮูหยินผู้เฒ่าถึงได้เอ่ยตำหนิติเตียนฮูหยินสี่ จากสาเหตุนี้ ฮูหยินสี่ต้องร้องไห้มาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว” สี่เอ๋อร์ยิ่งพูดยิ่งโมโห นางกลั้นไม่ไหวหลั่งน้ำตาให้เฉียวจือซูเห็น “ทั้งที่ฮูหยินสี่เป็นคนดีแท้ๆ ไม่รู้เหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าต้องไปเชื่อฟังคำพูดฮูหยินสามด้วย สตรีผู้นั้นกลัวก็แต่ฟ้าดินจะไม่วุ่นวายพอ หวังจะได้ครอบครองจวนสกุลถังเพียงผู้เดียว เป็นนายหญิงแห่งจวนสกุลถัง”

เฉียวจือซูครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “นอกจากอาเม่ยก็ไม่มีคนอื่นอีก?”

สี่เอ๋อร์ส่ายหน้า “ตั้งแต่ฉินมามาซื้อยากลับมาข้าก็อยู่ใกล้ๆ ที่นั่นมาโดยตลอด ไม่เห็นคนอื่นเลยเจ้าค่ะ” คิดไปคิดมาก็พูดอีก “มีเรื่องหนึ่ง ไม่รู้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่” เห็นเฉียวจือซูมองตนเองคล้ายไต่ถาม นางจึงเอ่ยต่อ “ข้าเหลือบเห็นฮูหยินสาม นางเดินผ่านที่นั่น อ้อ ทว่านางไม่ได้เข้าไป มีตอนที่อาเม่ยเข้าไป นางยังมองมาทางข้า อีกนิดเดียวก็เกือบจะเห็นข้าอยู่แล้ว”

“นางผ่านที่นั่น?”

สี่เอ๋อร์พยักหน้า “ตามปกติพอตกบ่ายฮูหยินสามจะไปอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

“เจ้าบอกว่านางจะไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า?” เฉียวจือซูถามอย่างฉงน

“ทางเส้นนั้นก็คือเส้นที่ตรงไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า” สี่เอ๋อร์ลูบจอนผมอย่างใคร่ครวญ “อันที่จริงก็ดูปกติดี เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกแปลกๆ หากแต่ก็คิดไม่ตกว่าแปลกที่ใดเจ้าค่ะ”

“เจ้าลองเล่าสถานการณ์ตอนนั้นโดยละเอียดอีกรอบหนึ่งซิ”

สี่เอ๋อร์ผงกศีรษะ “ข้าตามอยู่ด้านหลังฉินมามา มองเห็นนางวางห่อยาไว้ในตู้ยากับตาตนเอง จากนั้นข้าก็รอที่ใต้ต้นการบูร ประมาณครึ่งชั่วยาม* ผ่านไป พี่อาเม่ยก็เข้าไป ข้ากำลังจะมองให้ละเอียดอยู่แท้ๆ พลันเห็นฮูหยินสามเดินมาคนเดียว กำลังมุ่งไปทางเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ทว่ากลับดูเชื่องช้าเป็นพิเศษ เดินไปพลางพร้อมกับกวาดมองรอบตัวไปพลาง จนนางเกือบจะเห็นข้าอยู่แล้ว”

“นางมาคนเดียว?”