ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

ซุนจิ่วเม่ยยิ้มทะเล้น “พี่ใหญ่เฉียวรู้ว่าข้ามาตั้งนานแล้วหรือ”

“ถุงหอมของเจ้าคราวนี้กลิ่นค่อนข้างแรง สถานการณ์ในคุกเป็นอย่างไร”

ซุนจิ่วเม่ยเบ้ปาก “ท่านให้ข้ามาก็เพราะอยากทราบข่าวของสตรีผู้นั้น?!”

“จิ่วเม่ย นี่มิใช่เรื่องล้อเล่น!” เฉียวจือซูเอ่ยเคร่งขรึม

“เอาเถิดๆ” ซุนจิ่วเม่ยพูดอย่างบึ้งตึง “วันนี้กัวติ้งสอบสวนไปอีกรอบหนึ่ง นางสลบไปแล้ว ไม่ได้พูดอะไร”

“สลบไปอีกแล้วหรือ” เฉียวจือซูดูเป็นกังวลอยู่บ้าง

ซุนจิ่วเม่ยพูดอย่างอิจฉา “ท่านก็ยังคิดถึงนางอยู่!”

“จิ่วเม่ย ข้าแค่อยาก…”

“อยากรู้เรื่องสมุดรายชื่อ!” ซุนจิ่วเม่ยเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ผู้ใดจะทราบเล่าว่าสตรีผู้นั้นรู้หรือไม่รู้กัน ไม่แน่เพราะว่าไม่รู้อะไรทั้งสิ้นถึงได้ถูกตีจนสลบ” เห็นเฉียวจือซูมุ่นคิ้ว นางจึงรีบพูด “เฮ้อ ช่างเถิดๆ ข้ารู้แล้ว กรอกปาเจินทัง ให้นางก่อนถ้วยหนึ่งตามที่ท่านสั่งแล้ว” จากนั้นก็มองสำรวจเฉียวจือซูจากหัวจรดเท้าอีกหน และถามด้วยความสงสัย “เหตุใดท่านจึงมายุ่มย่ามเรื่องผู้อื่นถึงที่นี่ได้เล่า” นางทำปากยื่นต่อ “อ้อ ท่านคงไม่ได้ต้องตาฮูหยินสี่อะไรนั่นเข้าแล้วกระมัง”

“เจ้าคิดไปถึงไหนแล้ว!” เฉียวจือซูไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ก่อนอธิบายว่า “เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าผู้ใดบอกกัวติ้งว่าอ้ายจื่อจินเป็นคนฝังเหอปู้ผิง”

“ได้ยินว่าคือเจ้าเมืองที่นี่ ถังเหอ”

“แล้วผู้ใดที่เป็นคนบอกถังเหอ”

“เดิมก็มีแต่คนในสำนักซิ่งหลินที่รู้ แน่นอนว่า…” ซุนจิ่วเม่ยเงยหน้าขึ้นตาโต “ท่านอยากจะหาตัวคนแจ้งเบาะแส?”

“บางทีเขาก็คือคนในพรรคเยียนที่หลบซ่อนอยู่” เฉียวจือซูใช้นิ้วเคาะพื้นโต๊ะแผ่วเบา “ข้าคิดว่าคนผู้นั้นไม่จำเป็นต้องติดต่อถังเหอโดยตรง”

“ท่านจะบอกว่ามีคนส่งข่าวให้เขา?”

“คนที่จะส่งข่าวได้ง่ายที่สุดไม่ควรจะเป็นคนนอกจวนสกุลถัง”

“ท่านคิดว่าในจวนสกุลถังมีคนสมคบกับคนในสำนักซิ่งหลิน?”

“ได้ยินว่าหลังจากเจิ้งหนานชิงแท้งลูกก็กินซื่ออู้ทังมาตลอด เดิมทีซื่ออู้ทังก็เป็นตำรับยาที่ดี แต่หากเพิ่มเมล็ดอวิ๋นไถลงไป ผลที่ออกมาก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง การจัดแจงรัดกุมปานนี้หากมิใช่คนรู้วิชาแพทย์เกรงว่าคงกระทำไม่ได้ และมีเพียงผู้ที่รู้แผนการนี้เป็นคนจ่ายตำรับยาซื่ออู้ทัง มิเช่นนั้นทุกสิ่งก็ไร้ประโยชน์”

“คนผู้นั้นนอกจากออกความคิดวางแผนแล้ว ยังเข้าร่วมด้วย? ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าตำรับยาซื่ออู้ทังนี้คือการจงใจจ่ายยามิใช่จ่ายยาจากการวินิจฉัย”