ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 12

สะใภ้ใหญ่จั่นได้ยินเยี่ยเหมยพูดเสียระมัดระวังจริงจังเช่นนี้กลับกลายเป็นว่าวางใจลงได้ครึ่งหนึ่ง การกินยาล้วนแต่มีข้อห้ามจุกจิกมากมาย คิดว่ายานี้น่าจะมีประสิทธิภาพดีมากทีเดียว

หลังจากเสียเวลาไปมาก ขณะเยี่ยเหมยเดินกลับออกมาจากเรือนเผิงเฟยอีกครั้งก็เป็นเวลาราวบ่ายโมงกว่าแล้ว วิ่งวุ่นตั้งแต่ตีห้ากว่าจนถึงตอนนี้ได้แค่ดื่มน้ำไปไม่กี่อึก แม้ว่าในอกเสื้อจะมีเงินสามสิบห้าตำลึงอันเป็นค่ารถและค่ายาครึ่งเดือนรวมถึงค่ามัดจำสิบตำลึงของสกุลเกาอยู่ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกพอใจ นางมองชุนหลันที่เดินตามหลังนางครึ่งก้าวเล็กน้อย อีกฝ่ายอยู่กับนางมาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ บนหน้ากลับยังมีรอยยิ้มกว้าง เยี่ยเหมยอดจะลอบถอนหายใจเงียบๆ ไม่ได้ว่าผู้ที่เคยได้รับการฝึกอบรมย่อมจะแตกต่างออกไป

“พี่ชุนหลัน ท่านเห็นท่านรองบ้างหรือไม่” เพิ่งจะเดินมาถึงทางเข้าป่าดอกกุ้ยก็มีสาวใช้ตัวน้อยที่เกล้าผมเป็นมวยสองข้างเดินสวนมาด้วยสีหน้าร้อนใจสองคน

“ท่านรอง? เมื่อเช้าท่านรองมิใช่ไปพบแขกที่เรือนด้านหน้าหรือไร” ชุนหลันหยุดฝีเท้า ย้อนถามด้วยความแปลกใจ

สาวใช้ตัวน้อยทั้งสองอาจจะเพิ่งมาเรือนส่วนในได้ไม่นานจึงไม่รู้กฎระเบียบนัก หนึ่งในนั้นปากไว บอกสาเหตุที่ทั้งคฤหาสน์ตามหาจั่นอวิ๋นหยางออกมา

เมื่อเช้าจั่นอวิ๋นหยางพบแขกอยู่ที่เรือนด้านหน้า หลินฟางเฟยกลับบุกเข้าไปข้างในอย่างไม่สนใจใครหน้าไหน ทำให้การพบกันของจั่นอวิ๋นหยางกับสหายต้องยุติลงด้วยความไม่สบอารมณ์ ครั้นจั่นเจียงฉือกับจั่นอวิ๋นเผิงกลับคฤหาสน์มาตอนเที่ยง จั่นอวิ๋นหยางก็พูดเรื่องถอนหมั้นขึ้นมาอีกครั้ง หลินอี๋เหนียงอาหญิงแท้ๆ ของหลินฟางเฟยร้องไห้โฮ ทำให้เรื่องถอนหมั้นเป็นอันไม่ได้คุยกันอีกครั้ง

ไม่นานแม่นมของจั่นอวิ๋นเผิงก็มารายงานว่าท่านรองหายตัวไปอีกแล้ว เหล่าบ่าวเฝ้าประตูก็ไม่เห็นคนออกไป บัดนี้จั่นเจียงฉือกำลังหาคนไปทั่วคฤหาสน์ด้วยความเดือดดาล

“พอแล้ว ข้ารู้แล้ว พวกเจ้ารีบไปหาให้ทั่วแล้วกัน” ชุนหลันหงุดหงิดอยู่บ้าง ผู้อื่นไม่รู้ แต่ชุนหลันที่เป็นสาวใช้คนสนิทที่สะใภ้ใหญ่จั่นไว้เนื้อเชื่อใจที่สุด อีกทั้งความสามารถสังเกตสังกายังเป็นเลิศกว่าใครนั้นรู้มาโดยตลอดว่าคุณหนูของตนให้ความสนใจต่อข่าวของท่านรองมากเพียงไร นางจึงคิดจะกลับไปรายงานทันที

ชุนหลันมีเรื่องในใจจึงพาเยี่ยเหมยเดินอย่างรวดเร็วราวกับบิน ป่าดอกกุ้ยที่ขามาใช้เวลาเดินราวหนึ่งเค่อ ขากลับใช้เวลาไปเพียงไม่ถึงครึ่ง

ผ่านป่าดอกกุ้ยมา ทักทายกับบ่าวหญิงสูงวัยที่เฝ้าประตูข้าง ชุนหลันยังรอจะส่งเยี่ยเหมยออกไปตรอกเล็กหลังประตู เยี่ยเหมยจึงโบกมือห้ามนาง

“วันนี้ทำแม่นางชุนหลันเสียเวลาเป็นนาน ทำให้จนป่านนี้แม่นางยังท้องว่าง เท่านี้ข้าก็เกรงใจมากแล้ว ส่งเพียงเท่านี้ก็พอ”

“แต่สะใภ้ใหญ่ให้บ่าวส่งท่านจนพบกับญาติ” ชุนหลันย่อมจะอยากหมุนตัวเดินกลับไป แต่คำสั่งของเจ้านายก็ไม่อาจไม่ทำตาม

เยี่ยเหมยยัดเศษเงินราวหนึ่งตำลึงใส่มือนาง “ข้าออกไปแล้วยังต้องไปซื้อของอีก แม่นางชุนหลันใช้เวลาตรงนี้รีบไปกินอะไรที่ครัวสักหน่อยเถิด วันหน้าถ้าสะใภ้ใหญ่ถามขึ้นมา ข้ารู้ว่าควรต้องพูดอย่างไร”