ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 12

ตามคำของสะใภ้ใหญ่จั่น ช่วงเวลาทำการรักษานางยังจะอำนวยเรือนเล็กเรือนหนึ่งให้เยี่ยเหมยกับเด็กลองยาพักด้วยกัน อาหารน้ำดื่มล้วนมีคนดูแลปรนนิบัติโดยเฉพาะ ถ้าเยี่ยเหมยไม่อยากให้คนรู้ความลับในการปรุงยา นางยังสามารถนำเงินจากสะใภ้ใหญ่จั่นไปจ้างคนอื่นมาได้ด้วย

เยี่ยเหมยคำนวณดูเวลาก่อนขอเวลาหนึ่งชั่วยามจากสะใภ้ใหญ่จั่น เพื่อความปลอดภัย นางตัดสินใจจะไปถามเกาต้าเหอสามีภรรยาก่อน

ครั้นได้รู้ว่าเยี่ยเหมยสามารถหาเด็กที่มีอาการป่วยเหมือนกับชิงฮุยได้ สะใภ้ใหญ่จั่นเองก็โล่งใจเช่นกัน สถานการณ์ของจั่นชิงฮุยนั้นพิเศษ ถ้าสามารถเก็บเรื่องการรักษาเป็นความลับได้ นางก็ไม่อยากให้มีคนรู้เรื่องเพิ่มขึ้น ดังนั้นให้ทางเยี่ยเหมยหาเด็กกับคนมารับใช้ได้จะดีที่สุด นางจึงให้ชุนหลันออกจากคฤหาสน์สกุลจั่นไปบ้านว่าที่เขยของเกาต้าเหอด้วยกันกับเยี่ยเหมยทันที

ครอบครัวว่าที่เขยของเกาต้าเหอก็เป็นเพียงครอบครัวธรรมดาเช่นกัน ขณะเห็นรถม้าที่เยี่ยเหมยโดยสารมาก็ตกใจจนสะดุ้ง ยามภรรยาต้าเหอเดินออกประตูมาก็มีท่าทางหวั่นเกรงเช่นกัน ครั้นเยี่ยเหมยอธิบายเรื่องราวให้ฟังอย่างกระชับได้ใจความแล้ว นางยังนึกว่ากำลังฝันอยู่เลย

อย่าว่าแต่ยังมีค่าจ้างให้อีกตั้งยี่สิบตำลึง ต่อให้ไม่ได้เงิน แต่ซื่อฮวาสามารถเข้าเมืองมากินของดีได้บ้าง นางก็ยอมทุกอย่างแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสาเหตุที่เยี่ยเหมยเลือกซื่อฮวาเป็นเพราะซื่อฮวามีอาการขาดสารอาหาร มีคนออกเงินรักษาให้ได้ ภรรยาต้าเหอยิ่งอยากโขกศีรษะขอบคุณเยี่ยเหมยใจแทบขาด ตื่นเต้นและตื้นตันจนน้ำตาร้อนคลอหน่วย ก่อนจะสะอึกสะอื้นขึ้นมา

เมื่อเป็นเช่นนี้ ความละอายในใจของเยี่ยเหมยก็นับว่าเบาบางลงในที่สุด เนื่องจากต้องรีบกลับหมู่บ้านในยามเซิน หลังกล่อมภรรยาต้าเหอให้ระงับอารมณ์ อย่าทำให้คนอื่นเอาไปคิดเหลวไหลแล้ว นางก็เร่งรุดกลับไปคฤหาสน์สกุลจั่นกับชุนหลันโดยไม่หยุดพัก

คราวนี้ชุนหลันพาเยี่ยเหมยเดินเข้าประตูข้างของเรือนด้านหลังตรงๆ หลังเข้ามาแล้วเดินทะลุผ่านป่าดอกกุ้ยก็มาถึงประตูข้างบานเล็กของเรือนเผิงเฟย

พอได้คำตอบแน่นอนแล้ว แววตาสะใภ้ใหญ่จั่นก็จริงใจขึ้นอีกหลายส่วน เรียกเฝิงหมัวมัวเข้ามาสั่งให้เตรียมเรือนให้เยี่ยเหมยทันที

เรื่องต่อมาย่อมเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด…ราคาของยาตำรับลับ!

อันที่จริงตามวิธีคิดคำนวณในใจของเยี่ยเหมย การบดยาให้กลายเป็นผงเป็นเรื่องลำบากอยู่บ้างจริงๆ แต่ทุนหนึ่งตำลึงน่าจะได้ผงยาเสริมกระดูกปริมาณราวหนึ่งพันกรัม แต่ละครั้งใช้ยี่สิบกรัมจะสามารถกินได้ห้าสิบครั้ง หนึ่งวันกินสามครั้งก็กินได้ครึ่งเดือนกว่า

เดิมเยี่ยเหมยคิดจะบอกราคาเป็นชุดต่อเจ็ดวัน หนึ่งชุดสองตำลึง แต่ครั้นนึกถึงท่าทีโดยตลอดมาของสะใภ้ใหญ่จั่นกับแววตาที่บรรดาคนในเรือนนางมองตนเอง เยี่ยเหมยก็กัดฟันบอกราคาสูงถึงสิบตำลึงต่อหนึ่งชุดออกไป ยังตั้งใจว่าถ้าสะใภ้ใหญ่จั่นต่อราคาก็จะลดให้อีกหน่อย ใครจะไปรู้ว่าผู้อื่นตาไม่แม้แต่จะกะพริบ ซ้ำยังถามเยี่ยเหมยอีกว่าสามารถเพิ่มตัวยาชื่อดังล้ำค่าอีกหลายชนิดลงไปในยาของจั่นชิงฮุยกับจั่นเยี่ยเอ๋อร์ได้หรือไม่ เรื่องราคามิใช่ปัญหา นั่นทำเอาเยี่ยเหมยได้ยินแล้วถึงกับพูดอะไรไม่ออก

ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ เยี่ยเหมยถึงบอกกับสะใภ้ใหญ่จั่นด้วยสีหน้าจริงจังว่ายาตำรับลับของบ้านนางใช้วัตถุดิบพิถีพิถันอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีฤทธิ์ขัดกับตัวยาชื่อดังล้ำค่าจำนวนมาก ถ้าบำรุงมากเกินไปในระยะเวลาที่กินยานี้กลับจะได้ไม่คุ้มเสีย เพื่อแสดงความพิเศษจำเพาะของยาตำรับลับของตน และเพื่อเตือนสะใภ้ใหญ่จั่นไว้ล่วงหน้า เยี่ยเหมยจึงพูดเรื่องที่ต้องระวังในอาหาร เครื่องดื่ม และชีวิตประจำวันระหว่างระยะเวลากินยาออกมาอีกจำนวนมาก