ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 12

เยี่ยเหมยปากอ้าตาค้าง สะใภ้ใหญ่จั่นก็ช่างคิดวิธี…ทำร้ายคนเช่นนี้ออกมาได้เร็วนัก ดีที่ตัวนางรู้ว่าของที่ตนเองจะเอาออกมาเป็นตำรับบำรุงแคลเซียมจริงๆ แต่ถ้าตำรับยามีพิษจะทำอย่างไร ลูกของเจ้าเป็นคน แล้วลูกของคนอื่นมิใช่คนหรือ

เยี่ยเหมยลูบท้องน้อยสงบใจก่อนเสนอขึ้นว่า “มิสู้ให้ข้าลองยาเองก็แล้วกัน”

เยี่ยเหมยเห็นดวงตาของสะใภ้ใหญ่จั่นสว่างวาบขึ้น แต่คำที่นางพูดออกมากลับยังคงยืนกรานตามความเห็นของตนเอง

“ไม่ได้ แม่นางเยี่ย เจ้าตั้งครรภ์อยู่ ถ้าเกิดยานี้ส่งผลเสียอะไรต่อเจ้า คฤหาสน์สกุลจั่นก็รับผิดชอบไม่ไหว หาเด็กที่มีอาการป่วยเหมือนชิงฮุยมาสักคนจะดีกว่า”

คราวนี้สะใภ้ใหญ่จั่นเน้นเสียงหนักที่คำพูดประโยคหลัง เยี่ยเหมยเองก็เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่แล้ว สะใภ้ใหญ่จั่นหาใช่ไม่อยากให้นางลองยา แต่เป็นห่วงว่านางไม่ได้เป็นโรคนั้น จะทำให้มองไม่ออกว่าใช้ยาถูกโรคหรือไม่

“เวลาเพียงชั่วประเดี๋ยวจะไปหาเด็กเช่นนี้มาจากไหน” เยี่ยเหมยกัดริมฝีปาก คิดจะบอกลาเพียงเท่านี้ สมองคนบ้านนี้ไม่มีที่ปกติสักคน นางไม่อยากรับใช้แล้ว!

“ถ้าจวนเจ้าเมืองติดประกาศว่าต้องการเด็กเช่นนี้ มีเรือนเล็กให้อยู่ มีเสื้อผ้า อาหาร ที่พัก การเดินทางให้พร้อม หลังจากหนึ่งเดือนยังมีสินน้ำใจให้อีกยี่สิบตำลึงพร้อมกับใบยกเว้นภาษีลายมือเจ้าเมืองเซิ่งโจวอีกแผ่นหนึ่ง แม่นางเยี่ยคิดว่าเป็นอย่างไร” สะใภ้ใหญ่จั่นหมุนปลอกเล็บบนนิ้วก้อยอย่างไม่รีบไม่ร้อน พลางโยนเงื่อนไขดีที่คนไม่อาจปฏิเสธได้ออกมา

เงินยี่สิบตำลึงในยุคสมัยนี้ซื้อเด็กจากครอบครัวยากจนคนหนึ่งได้เหลือเฟือ ครอบครัวชาวนาในหมู่บ้านเกาจยาใช้อย่างประหยัดหน่อยก็อยู่ได้ถึงห้าหกปี เชื่อว่าพอเงื่อนไขนี้ประกาศออกไปคงมีคนแย่งกันตอบตกลงไม่น้อย

ทว่าสิ่งที่เยี่ยเหมยใส่ใจไม่ใช่เงิน แต่เป็นใบยกเว้นภาษีลายมือเจ้าเมืองที่เพิ่มมาด้วย คิดว่าสะใภ้ใหญ่จั่นต้องมองแผนการในอนาคตของนางออกแน่นอนถึงได้ให้เงื่อนไขที่คนยากจะปฏิเสธนี้ออกมา

ในเมื่อยากจะปฏิเสธ เยี่ยเหมยย่อมไม่มีปัญญาบอกปฏิเสธออกไปได้อีก ถ้าจะให้สะใภ้ใหญ่จั่นไปหาคนไม่รู้พื้นเพภูมิหลังมาลองยา ก็สู้ให้เป็นตัวเลือกชั้นยอดที่เยี่ยเหมยนึกขึ้นมาได้จะดีกว่า

ซื่อฮวาของครอบครัวเกาต้าเหอเป็นคนที่ขาดแคลเซียมที่สุดในบรรดาดอกไม้ทั้งห้าของสกุลเกา

อีกทั้งเกาต้าเหอสามีภรรยาแยกบ้านออกจากสกุลเกาแล้ว แต่เพราะไม่มีบุตรชายจึงได้ที่ดินมาไม่ถึงครึ่งหมู่ เรือนที่ได้มาก็มีเพียงห้องใหญ่ที่ดีหน่อย ห้องข้างอีกสองห้องกับห้องครัวล้วนแต่มุงด้วยหญ้าคาเก่าๆ ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิยังดีหน่อย แต่ช่วงฝนมากใกล้จะมาถึงอยู่รอมร่อแล้ว ถึงเวลานั้นพวกตนสองพี่น้องตลอดจนพวกเขาทั้งครอบครัวคงต้องได้ใช้ชีวิตอนาถา นอกเรือนฝนตกหนักในเรือนฝนตกเบาแล้ว