ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 14

“ไม่เป็นไร เสี่ยวอันเป็นเด็กดียิ่ง” เยี่ยเหมยวางจิ้งหรีดหญ้าลงบนมือลู่อันหร่านก่อนถามเขา “เสี่ยวอัน อยากเรียนวิธีการทำเจ้านี่หรือไม่”

ลู่อันหร่านอยากเรียนแน่นอน หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กจึงเอาหน้ามาใกล้กัน พูดคุยเรื่องวิธีการสานจิ้งหรีดหญ้าทันที

ลู่อันหร่านฉลาดมากจริงๆ แค่ดูรอบเดียวเขาก็ทำตามออกมาได้ตัวหนึ่งแล้ว แม้สภาพจะไม่ค่อยสวยนัก แต่ก็พอเป็นรูปเป็นร่าง ทำเอาเขาดีใจยิ้มหน้าบาน ลืมจะระวังปากอีกแล้ว “อันที่จริงข้ารู้ว่าไม่ควรถามเรื่องเหล่านั้นกับท่านน้าต่อหน้าผู้อื่น เพราะจะทำให้ท่านน้าเสื่อมเสียชื่อเสียงได้ แต่ถ้าท่านน้ายังไม่ได้แต่งงานพอดี เช่นนั้นท่านพ่อแต่งท่านน้ากลับบ้านแล้วปฏิเสธการแต่งงานกับสกุลเฝิงได้หรือไม่”

“ลู่อันหร่าน!” ลู่เฉินโมโหจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เขากุมขมับพร้อมทั้งส่งสายตาขอโทษเยี่ยเหมย พลางอธิบายกับบุตรชายว่า “พ่อบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าไม่ว่าเป็นใคร พ่อก็ไม่มีความคิดจะแต่งงานด้วยทั้งนั้น เจ้ายังเล็ก ไม่จำเป็นต้องมาห่วงเรื่องพวกนี้”

“แต่เสี่ยวหู่บอกว่าคนแซ่เฝิงเป็นหลานสาวของอาจารย์ใหญ่ ท่านจะต้องตอบตกลงเรื่องแต่งงานแน่นอน ข้าก็จะมีแม่เลี้ยงที่ชอบตีคนเพิ่มมา” หลายวันมานี้ลู่อันหร่านถูกเรื่องนี้ทำให้หวาดหวั่น เวลานี้นึกขึ้นมาได้ก็ดึงดันจะถกเรื่องใหญ่ทั้งชีวิตของบิดาตนต่อหน้าเกาต้าเหอสามีภรรยาและเยี่ยเหมย ไม่มองโดยสิ้นเชิงว่าใบหน้าสุภาพอ่อนโยนของบิดาใกล้จะบิดเบี้ยวเป็นยักษ์ดุร้ายแล้ว

ถ้ามิใช่กลัวว่าไล่จับบนเรืออาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุ ลู่เฉินคงได้หิ้วตัวบุตรชายมาพาดบนเข่าแล้วตีหนักๆ สักยกจริงๆ เป็นเพราะไม่เคยถูกตีก็เลยเว้าวอนอยากโดนแท้ๆ! ทว่าตอนนี้เขาทำได้เพียงหันหลังหนีอย่างกระอักกระอ่วน พินิจพิจารณาดูเขาเขียวน้ำใสสองข้างทางอย่างตั้งใจ ริมหูก็มีเสียงเยี่ยเหมยใช้มือปิดปากลู่อันหร่าน คุยเหตุผลกับเด็กด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา

เยี่ยเหมยเล่านิทานโดยสอดแทรกหลักเหตุผลออกมาดึงดูดความสนใจของลู่อันหร่านไปอีกครั้ง ทำให้ลู่เฉินอดจะโล่งใจยกใหญ่ไม่ได้

เยี่ยเหมยไม่อาจไม่ยอมรับว่าตนเองเป็นพวกชอบยุ่งชอบห่วงเรื่องคนอื่น คิดว่าก่อนหน้านี้ลู่อันหร่านน่าจะถูกประคบประหงมดีเกินไปจึงมีความเข้าใจต่อการปฏิบัติตัวในสังคมเป็นศูนย์ อีกทั้งนางทนเห็นเด็กดีเช่นนี้ถูกเลี้ยงจนนิสัยเสียไม่ได้ ถ้าไม่ชี้นำทางที่ถูกในเวลาเหมาะสม วันหน้าอาจจะยิ่งก่อเรื่องมากขึ้น ยังดีที่เป็นช่วงเวลาสั้นๆ แค่ข้ามน้ำ นางไม่ต้องมีหน้าที่รับผิดชอบอะไรนัก พูดเหตุผลได้เท่าไรก็เท่านั้น

ทางเยี่ยเหมยเล่านิทานเล่าคติสอนใจให้ลู่อันหร่านฟังเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน ทางด้านภรรยาต้าเหอก็ว่างจนเบื่อ พินิจดูการแต่งกายของลู่เฉินเล็กน้อยก่อนหาเรื่องคุยอย่างอดไม่อยู่

“ท่านลู่รีบร้อนไปตำบลหยางหลิ่วเพื่อเยี่ยมญาติหรือเยี่ยมสหาย”

ลู่เฉินนั่งอยู่ท้ายเรือด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าที่อ่อนโยนมีรอยยิ้มบางๆ เขากำลังตั้งใจฟังบรรดาหลักเหตุผลที่เยี่ยเหมยพูดให้บุตรชายของเขาฟัง จึงไม่ระวังถูกภรรยาต้าเหอทำให้ตกใจจนสะดุ้ง ประสานมือคารวะก่อนว่า “ผู้น้อยจะไปเยี่ยมสหายพร้อมทั้งเยี่ยมศิษย์ที่หยุดเรียนไปคนหนึ่ง”

“ท่านลู่เป็นคนดีโดยแท้ ลูกศิษย์หยุดเรียนแล้ว ท่านยังอุตส่าห์ไปเยี่ยมถึงที่ด้วยตนเอง” ภรรยาต้าเหอมีความเคารพอย่างสุดซึ้งต่อบัณฑิตผู้ศึกษาเล่าเรียน ในหมู่บ้านก็มีเด็กไปเรียนกับอาจารย์ที่เปิดสำนักศึกษาเช่นกัน แต่อาจารย์ผู้นั้นหยิ่งยโสเสียยิ่งกว่าอะไร ไม่เคยยอมเหยียบเท้าเข้าบ้านลูกศิษย์ในหมู่บ้านคนไหนเลย